Mocky geeft energiek feestje in Rotown Mocky geeft energiek feestje in Rotown

En het feest ging door en door en door…

, Maritta Versnel,

Mocky geeft energiek feestje in Rotown

En het feest ging door en door en door…

Maritta Versnel, ,

Mocky uit Canada is vriend en collega van Gonzales, Peaches en Lesley Feist, en huisgenoot en producer van Jamie Lidell. Mocky, de man die begon met optredens in dierentuinen, probeert nu een niet-uitverkocht Rotown (hoe kan dat toch?) aan het swingen krijgen.

En het feest ging door en door en door…

Mocky, weer zo’n talentje uit, het zal weer eens niet waar zijn, Canada. Vriend en collega van Gonzales, Peaches en Lesley Feist. Hij deed er dan ook al de nodige collaboraties mee. En, zoals de meesten wel weten, huisgenoot en producer van Jamie Lidell. Goed, genoeg over al die anderen, nu is het tijd voor Mocky zelf. De man die begon met optredens in dierentuinen en nu probeert hij een niet-uitverkocht Rotown (hoe kan dat toch?) aan het swingen krijgen. ‘From Zoo ‘till Civilisation’; zo staat er op de borden op het podium. Met een korte fragmentje levensgeschiedenis, vertellend over de dierentuinen begint de kleine latino-man zijn optreden. Tijdens het eerste nummer, He’s Not An Animal, zien we hem rossend op zijn klein mini-drumstel, de strijd aangaan met zijn eigen drummer King Alberto. De kop is er af en soepel gaat het nummer over in Monkey See, Monkey Do. Een nummer waarin nogal wat apengeluiden klinken. Hij laat de microfoon rondgaan in het publiek en hij wordt flink nage-aapt (!). Na Extended Vacation, vertelt hij over een nieuw nummer dat hij graag wil spelen. Het heet Howling At The Moon en zoals de titel al doet vermoeden is het een rustig, romantisch nummertje. De instrumenten spelen zacht op de achtergrond. Misschien is het allemaal wat magertjes. Het is zeker niet z’n allerbeste song, maar toch schaam je je dan diep voor het Rotterdamse publiek, al zei Mocky later zelf, dat hij dit overal tegenkomt. Er blijken namelijk aardig wat mensen te zijn, die moeite hebben hun eigen conversatie te stoppen en te luisteren naar de man op het podium. Tip aan al deze mensen: ga volgende keer lekker in het cafégedeelte zitten. Na de titeltrack van zijn laatste album volgt op aanvraag uit het publiek een nummer van zijn vorige album Are + Be. Getooid met een echte Mickey Mousse-muts, die steeds over zijn ogen zakt, doet hij zijn Mickey Mousse Motherf***s. Een waar feestje en iedereen blèrt lekker mee. Verder met het verkleedpartijtje: de Mickey Mousse-oren gaan af en er volgt een witte pruik á la Mozart. Met in zijn hand muziekpapier en een ganzenveer vertelt hij hoe muziek is veranderd, en dat muziek tegenwoordig niet meer is dan ‘A lot of noise with a bassdrum’. Het nummer gaat los. Mocky: “When I say sweet music, you say what you’re doing for me.” En zo gaat het ook. Een luid applaus volgt, een mooi moment om af te gaan, lijken de mannen te denken. Het publiek lijkt het hier niet mee eens te zijn en er wordt naar lieve lust geblèrd om meer. Natuurlijk komen ze terug en spelen ze de track die iedereen kent en waar iedereen op hoopt Catch A Moment In Time. ‘The crowd goes werkelijk waar wild.’ Taylor Savvy, de jongeman met de bas en de drums doet zijn ding en blijkt écht een lekker rauw strotje te hebben. Na nog een aantal nummers van zijn laatste album gespeeld hebben gaan ze af. Maar nóg lijkt het publiek er niet genoeg van te hebben, er wordt loeihard geschreeuwd om meer! En ze komen terug! Een tweede toegift volgt. Het blijkt geïmproviseerd. Mocky bekent: “This is the part of the show we don’t even know.” Dat maakt het optreden nog leuker en intiemer. De toegift duurt twintig minuten en gaat maar door en door en door. Geweldig! Kortom: Een lekker energiek concert met een goede wisselwerking tussen de bandleden, die zich ook prima vermaken, en Mocky als frontman, stuiterend, kruipend, verkleed en rustig op een kruk gekke teksten uitflappend. Een feest om naar te luisteren én naar te kijken!
Tags

nu op 3voor12