LadyFest Rotterdam: Dag1 LadyFest Rotterdam: Dag1

Schockeren lukt niet; dan maar een leuke avond

, Annet Brugel en Merie foto's : Daniel Baggerman,

LadyFest Rotterdam: Dag1

Schockeren lukt niet; dan maar een leuke avond

Annet Brugel en Merie foto's : Daniel Baggerman, ,

LadyFest is op de eerste avond al afwisselend. De genderstand van deze avond is één (bloke) staat tot vier (Lady).

Schockeren lukt niet; dan maar een leuke avond

Een goed begin is het halve werk zegt men. Als Ladyfest waar wil maken wat presentator Puppy omschrijft als laten zien dat vrouwen meer zijn dan "bleeders and life breeders" en meer waar kunnen, mag je stevig uit de hoek komen. Het Utrechtse Lushus neemt de uitdaging met verve aan. Je voelt meteen dat deze band al lang samen speelt. Met schijnbaar gemak zetten ze met hun door pulserende basritmes gedreven powerpop het publiek naar de hand. Met minimalistische teksten - afwisselend in het Engels en het Duits - demonstreert Lushus dat het goed mogelijk is om muziek te maken vanuit vrouwelijk perspectief, zonder te klinken als zoete bubblegum of vrouwen met kloten.. Ze zijn gewoon zichzelf. Sexy en uitdagend, zelfverzekerd, grappig, geil en vooral drie strakke muzikanten. In het afsluitende nummer Take Off Your Head citeert Lushus Nur Getraumt van Nena, de in strak leer gestoken popheldin uit de jaren tachtig. Toen was Nena, hoewel onbeschaamd pop, wel een idool voor kleine meisjes die ook graag zo mooi en stoer wilden zijn. We zijn middels twintig jaar verder en je kunt je afvragen hoeveel vrouwen zijn opgeschoten in de popmuziek. Het zou mooi zijn als Ladyfest daar een antwoord op kan geven. Lushus laat in ieder geval zien dat je het op je eigen voorwaarden ver kan schoppen. Ook buiten een reservaat als Ladyfest. Het Amsterdamse indie/garage-trio Dusty Blinds gebruikt 'het band zijn' als politiek pamflet. Als ze twaalf jaar zouden zijn, zou het schattig zijn. Maar op hun leeftijd, begin twintig, kunnen ze toch beter hun boodschap stencilen. Zowel gitarist Maaike Muntinga als drummer Nora Uitterlinden zingen, uh krijsen puberaal en schel. Jammer dat ze juist na, in plaats van vóór, Lushus geprogrammeerd staan. Als de kick van het drumstel het begeeft, improviseert na enkele minuten geleuter en niks doen, bassist Gijs Loots een cover. Gitarist Maaike valt met haar tekort schietende gitaarspel nu echt door de mand. Ze neuriet mee, maar ze kan niet eens haar op haar snaren een ritme meeslaan. Vandaar dat ze de geluidsman eerder op de avond verzocht om de bas wat harder te zetten en het volume van haar gitaarversterker te dimmen. Tussendoor roept ze het publiek toe: "Partij van de dieren". De laatste twee nummers zijn acceptabele podiumnummers. Overtreffen van de voorgaande band is niet moeilijk. Marie Celeste vaart als een slagschip binnen om de hele zaal muzikaal te veroveren. Indie/rock/grunge-trio Marie Celeste, vernoemd naar een spookschip, brengt LadyFest in een welkome verroering. Bassist Leyla Overdulve, hoorbaar geschoold op gitaar, en gitarist/zangeres Hilde Westerink zijn weergaloos op elkaar ingespeeld. Voortreffelijk samenspelen doen ze niet alleen op hun (bas)gitaren, maar ook in de versterkers en feedbackend op de boxen, alles in juiste hoeveelheden en vet tegen het randje wat zo heerlijk lokt. Ze denderen doom uit hun instrumenten zo opzwepend en stuwend, dat ze altijd een dondere muzikale climax behalen. We zijn aanbeland in 'headbang heaven'. De luchtlaag bij de grond wordt, mede dankzij de geluidtechnici van WaterFront, zo smaakvol geresoneerd dat je kuiten stilletjes of het weergaloze samenspel meebewegen. Oh, heerlijk. Drummer Cisca Bronswijk hapert een beetje. Ze zou met minder flair en sierlijke omhalingen moeten spelen, zodat ze met korte, direkte drumslagen het up-tempo 'spookschip' van Leyla en Hilde kan volgen. Niet alle nummers zijn met vocalen. En je mist ze ook niet, omdat er muzikaal verslavend lekker gefreaked wordt. Toch wil je ze niet missen, de zangpartijen van Hilde zijn geweldig. Ze zingt rauw, ruighees en haar levenservaring klinkt erin terug. De lage basstem is van topklasse, een hoger stemgeluid moet ze vermijden. Aangedaan door de overgave waarmee ze zingt praat ze hijgend de nummers aan elkaar. De band Marie Celeste heeft zich vol elan op een voetstuk geplaatst waar velen vol bewondering tegenop kijken. Er wordt geroepen om meer, meer, meer, maar daar kan natuurlijk niet tijdens een festival aan beantwoord worden. Dat drank meer kapot maakt dan je lief is wordt overtuigend gedemonsteerd door Kevin Blechdom en het duo Ching Chong Song. Het optreden begint met de arty farty theatrale muziek van het New Yorkse duo bestaande uit toetsenman Daniel Gower en zangeres Julia LaMendola. Zij maken muziek die je niet snel op zet om lekker naar te gaan zitten luisteren. Het is de stage performance die het maakt. Julia is afwisselend grappig, ontroerend en bloedirritant. En wat een stem! Met afstand de beste zangeres van de avond. Zelfs wanneer zij zich van de microfoon afkeerde resoneerde haar geluid door de zaal. Kippenvel. Jammer dat de liedjes zo gemaakt controversieel zijn. In New York is het misschien stoer om te scanderen dat je elke dag sigaretten rookt, maar wij worden daar niet warm of koud van. Terwijl het duo Ching Chong Song zich aan de zijkant van het podium tegoed doet aan een fles wodka, zingt Kevin Blechdom (echte naam Kristin Erickson), zichzelf op banjo begeleidend, zeer persoonlijke liedjes doordrenkt van gekte, zelfspot en grootsteedse paranoia. Af en toe wordt de computer ingezet als begeleidingsband voor de zo goed als maniakaal gedreven Blechdom. In haar performance is theatraliteit belangrijk als. Met het klappen van twee bekkens benadrukt zij een strofisch liefdeslied. Toch kunnen deze artiesten niet maskeren dat ze meer bezig zijn met quasi diepgravend protesttoneel, dan serieuze muziek. Je moet er van houden, en dat geldt deze avonds slechts voor een zeer klein gezelschap. Tegen het einde neemt het optreden een melige wending. Julia LaMendola - inmiddels zichtbaar beschonken - voegt zich bij Kevin. De dames pogen al improviserend een provocerend toneelstukje neer te zetten. Julia vindt de tijd rijp om haar titty-tattoo te laten zien. En Kevin stript tot op haar witte hemd en roze plastic onderbroek die door Julia wordt volgepropt met op het toneel rondslingerende kledingstukken. Wij hebben genoeg gezien. Tijd om in het cafe de DJ's te gaan checken.
Tags

Nu op 3voor12