Dutch Doom Day V Dutch Doom Day V

katalysator voor of het medicijn tegen een winterdepressie?

, Nico Beemster,

Dutch Doom Day V

katalysator voor of het medicijn tegen een winterdepressie?

Nico Beemster, ,

Eind oktober.. De dagen worden weer merkbaar korter, het weer slaat om naar een type met klamme kou die tot op je botten doordringt, het is duidelijk dat de deprimerende koude periode die duurt tot het lengen der dagen weer is aangebroken. Het jaarlijks doomfestival “Dutch doom day” biedt bezoekers ondertussen voor de vijfde keer de gelegenheid om versneld in een winterdepressie te geraken, of het medicijn om de donkere koude periode te overleven. Uw recensent doet een moedige poging hier achter te komen.

katalysator voor of het medicijn tegen een winterdepressie?

Zaterdagmiddag, 15h. Toen ik wilde vertrekken kwam ik tot de onaangename verrassing dat één of andere onverlaat mijn teerbeminde tweewieler ontvoerd had. Dus, ondanks het feit dat ik even later op een blinkende hagelnieuwe fiets koers had gezet richting de Baroeg verkeerde ik vanwege dit incident toch in een lichte mineurstemming. Alsof de goden het zo bedoeld hadden want ik was immer op weg naar een doomfestival. Rond 16h15 betrad ik de onheilige grond van de Baroeg (nadat ik me ervan verzekerd had dat ik mijn rijwiel deugdelijk vastgeklonken had). Deze zaal is al 25 jaar lang de place to be voor concerten binnen de hardere genres. De doomscene is tamelijk klein, maar de aanhangers zijn erg fanatiek. De Dutch Doom Day wordt namelijk door bezoekers uit heel het land bezocht. Nadat ik mijn verdriet met enkele glazen gulden gerstenat min of meer had weggespoeld was het tijd voor de opener van de dag, het uit Tilburg afkomstige Abysmal Darkening. Deze band bestaat uit 3 vrouwen (bas, gitaar, drums), een tweede basgitarist en een zanger. Vrouwen binnen de metal zie je helaas nog veel te weinig dus dit verheugde mij. Maar, helaas was de muziek tamelijk teleurstellend, ongeïnspireerde oersaaie 13 in een dozijn “melodieuze doom”. Van podiumpresentatie was al helemaal geen sprake. Ook leek het er regelmatig op dat de bandleden de draad helemaal kwijt waren waardoor de muziek bij vlagen behoorlijk rommelig werd. Binnen het genre zijn betere beginnende bands te vinden. Hierna was het tijd voor het uit de buurt van Veenendaal afkomstige Nymphea Aurora. (dat klinkt interessant maar betekent niet meer dan “waterlelie”) Deze band is sinds eind jaren 90 actief en heeft onlangs een nieuwe drummer ingelijfd, die vandaag voor het eerst live meespeelde. De band zette een strakke show van melodieuze doom/ death neer en je kon de eerste hoofdjes al goedkeurend voorzichtig zien headbangen (maar dan heel traag..) Tijdens het ombouwen had ik even de gelegenheid om de ruim vertegenwoordigde distro- en merchandisestands te checken en kon ik tevreden enkele fijne releases in mijn tas laten glijden. Dan is het tijd voor het Franse Funeralium met in de gelederen 2 leden van Ataraxie (de zanger/ bassist op gitaar/ zang en een gitarist). De band speelt loodzware, intense funeral doom, “extreme sick doom” in eigen woorden. Voor het eerst deze dag krijg ik kippevel van de intense, getergde screams van Marquis. Deze mijnheer is of echt een getergde ziel of beschikt over een buitengewoon inlevingsvermogen. Aanrader deze band! Als ik na het nuttigen van een voedzame, gebalanceerde maaltijd in de lokale snackbar terugkeer in de Baroeg is het Italiaanse Doomraiser reeds begonnen. Uit de looks, muziek en “vintage” instrumenten van de bandleden blijkt 1 ding nadrukkelijk: total Black Sabbath worship. De band zet met haar energieke show en authentieke sound een plezierige set neer. Echter, na pakweg een half uur vind ik het wat veel van hetzelfde worden en besluit ik de show van aan afstandje (aan de bar) te bekijken. Hierna betreedt het Franse Inborn Suffering het podium. De zanger steekt de ene sigaret met de andere aan, wat ik tijdens een optreden tamelijk storend vind. Ook beschikt hij niet bepaald over een indrukwekkende grunt, eerder “schreeuwzang”. De nummers van de band springen van de hak op de tak en de drummer is wel erg dominant aanwezig. Hij probeert “progressief”te drummen maar faalt daar jammerlijk in. Door deze combinatie weet de band mij niet te overtuigen en besluit ik even bij te komen met een biertje. En bijkomen blijkt een goed idee zodra Ataraxie van wal steekt. De band hypnotiseert met een loeiharde, intense combinatie van ultra trage funeral doom afgewisseld met supersnelle blastbeats. Op zang (en bas) de jongeman die mij tijdens de set van Funeralium ook al wist te raken met zijn bezeten, bezielde screams en grunts. Knap dat hij na een volle set nog genoeg energie heeft om overtuigend nog een set te spelen. De band speelt strak, snoeihard en overtuigend. Wat mij betreft dé band van de zaterdag van Dutch doom day. Afsluiter van deze dag is het Deense Saturnus. Aangezien mij batterij na 7 uur staan enigszins leeg aan het raken is besluit ik op het oudelullenbankje even af te wachten wat deze band mij voor zal schotelen. Misschien kom het door de vermoeidheid, maar als Saturnus na 3 nummers mijn interesse nog niet heeft weten te wekken besluit ik nog even een kijkje op Ladyfest in Waterfront te gaan nemen. Dutch doom day biedt een interessante dwarsdoorsnede van de doomscene. Elk jaar blijkt uit de verscheidenheid aan bands weer hoe divers deze scene wel niet is. Het is, zeker voor ondergetekende, een fragiele balans tussen “”te gek” en “niet boeiend” waardoor het ondergaan van dit festival een zware bevalling kan zijn. Het biedt liefhebbers van het genre wel een uitgelezen kans om “pareltjes” te ontdekken en die zitten er elk jaar weer tussen. Dat maakt dit festival meer dan de moeite waard!
Tags

nu op 3voor12