Veel ruimte maar weinig aandacht voor Rotterdamse acts op het Bevrijdingsfestival Veel ruimte maar weinig aandacht voor Rotterdamse acts op het Bevrijdingsfestival

Zon, bier en feest aan de Maas

, Merie,

Veel ruimte maar weinig aandacht voor Rotterdamse acts op het Bevrijdingsfestival

Zon, bier en feest aan de Maas

Merie, ,

Vijf mei blijft toch een beetje een makke feestdag. De herdenkingen van de vierde nog in de koude kleren, verlepte kransen en nawalmende fakkels als stille getuigen her en der in de stad. Met alleen ambtenaren en scholieren een vrije dag wil het ook niet écht een volksfeest worden. Gelukkig waren er genoeg pareltjes te zien op dit zonnige festival om nog een beetje een feestgevoel te krijgen.

Zon, bier en feest aan de Maas

Wethouder Lucas Bolsius opende het festival met een speech over vrijheid in verscheidenheid. Na zo'n toespraak hoop je op een festival waar verscheidenheid tot uitdrukking komt en toch een vorm van gezamenlijkheid onstaat. Helaas wilde dat deze dag niet echt lukken. Kwam het door het mooie weer? Waren de geprogrammeerde acts te onbekend? Of wil het Rotterdamse publiek geen verscheidenheid? Maar weinig bezoekers leken geïnteresseerd in het volledige aanbod. Zoals altijd deden de bierkramen betere zaken dan de goede doelen of de debatten in de Maashal. De openingsact van de dag was dancehall/reggea artiest Ziggy die het op dat moment matig gevulde plein in een zomers sfeertje wist te brengen. Hier en daar gingen voorzichtig de eerste voetjes van de vloer. Perfecte muziek voor zo'n zonnige dag, maar misschien iets te vroeg geprogrammeerd? Tegen de tijd dat Mala Vita het podium betrad begon het gezellig druk te worden. Dat kwam goed uit, want de muziek van Mala Vita is feestmuziek in optima forma. Het vooral jonge publiek liet zich lekker gaan op de van ska-ritmes doortrokken zuid-europese muziek met een punky edge. Dat je het Italiaans niet verstaat doet er dan niks meer toe. Zeker niet als het zo enthousiast gebracht wordt door een aantrekkelijk vrolijke zanger als Mickael. Zo leek het feestje toch nog goed op gang te komen. Ondertussen vonden in de Maashal o.l.v. Prem Radhakishun debatten over vrijheid plaats. Het mooie weer nodigde niet echt uit om naar binnen te gaan, wat te zien was aan de wel heel magere opkomst. Zangeres La Kidda (tweede prijs GPZH) stond, tussen de debatten door, voor anderhalve man en een paardekop uit volle borst te zingen en te spelen. Zonde dat niet meer mensen de moeite namen om naar deze prachtige stem te komen luisteren. Ze was nog wel zo trots dat ze onder de Erasmusbrug mocht spelen. Terug op het grote plein was Sauna West al begonnen. Met het winnen van de Grote Prijs van Zuid Holland voor bands hadden ze deze plek op het podium veroverd. Dat Sauna West inmiddels grotere podia aankan hebben ze wel bewezen, maar helaas stak de band wat bleekjes af tegen de voorgaande acts. Hun zeer vrolijke, dansbare muziek, was waarschijnlijk te onbekend en te afwijkend van de norm voor het publiek dat zich grotendeels gedroeg als de spreekwoordelijke boer die niet vreet wat íe niet kent. Misschien volgende keer de band wat vrolijkere overhemdjes aantrekken zodat ze niet zo wegvallen tegen de zwarte achtergrond? The Sheer had daar vanzelfsprekend geen last van. Ondanks dat de band nog geen nieuwe plaat uit heeft zijn ze landelijk blijkbaar populair genoeg om de 'helicopteract'- optredend op alle bevrijdingsfestivals - van dit jaar te zijn. Onterecht wordt The Sheer wel eens weggezet als een teenybopperbandje. Met name hun singles als "Things can only get better" hebben een britpoptastic feel waarvan je heel erg vrolijk wordt. Gekoppeld aan een enthousiaste podiumpresentatie, knap als je er al een paar optredens op hebt zitten, laat dit een band zien die zeker niet alleen geschikt is voor jeugdige kijkers. Met hun optreden vroeg The Sheer aandacht voor de situatie in Angola. Nummer 'Right now' werd stilgelegd voor een toespraak van Juliano, een jongen uit Angola, die opriep Radio Ecclesia, het enige vrije radiostation in dat land, te steunen. Was je er niet bij, dan kan je alsnog je steentje bijdragen door 'Radio' naar 4411 te SMSsen en zo de nieuwe single van The Sheer te kopen, waarmee je het werk van Mensen in Nood in Angola steunt. In de Maashal speelden de winnaars van de urban-finale van de GPZH, Phat Groove Phoundation. Geen vuigheid van spannende funk of geilheid van lekkere vette soul, maar zeer professioneel gebrachte muziek en een soms wat aarzelende podium presentatie van met name de zangers. Een geoliede, gladde funksoulact dus waar je je geen buil aan kan vallen. Toch trokken ook zij voornamelijk eigen publiek. Het groepje toekomstige danseressen van gemiddeld vijf jaar oud voor het podium liet zich daardoor niet uit het veld slaan en dansten zich de beentjes uit het lijf. Coparck op het hoofdpodium wist het publiek maar matig te boeien. Voor hun melodieuze, gelaagde muziek moet je je wat meer openstellen om de intensiteit te ervaren. Iets waar het op een feestje beluste publiek niet echt toe bereid was. Alleen bij 'The world of tomorrow' bekend van nota bene een kaasreclame op tv, veerde het een beetje op. Dit publiek had misschien beter naar de Maashal kunnen gaan waar BS-One liet zien hoe leuk het kan zijn om onbekende dingen wél een kans te geven. Deze urban/rap/dansgroep geleid door zangeres/danseres Reshmay en rapper Pro-X deed een korte show die niettemin zeer intens en spannend was. De strak zingende en rappende Reshmay en de vier geschminkte dansers brachten een opwindende professionele videoclip tot leven op het kleine podium. Iets wat van Party Squad - de act die het meeste publiek wist te trekken op het hoofdpodium -niet gezegd kon worden. Bekend maakt blijkbaar bemind, terwijl er hier nou niet echt zo veel spannends gebeurde. Als je de danswedstrijd op het podium tussen een paar dames uit het publiek even niet meerekent. Maar het publiek kreeg dan eindelijk toch waar het voor kwam: een feestje. Ookal waren Ali B en YessR er niet zelf, ze waren er toch een beetje door de muziek en productie van Party Squad. Nee, dan Markowski, winnares van de GPZH singer songwriter competitie, die haar verstilde optreden onder de brug in het midden van Rotterdam durfde af te sluiten met het prachtige slaapliedje 'Träume Süs'. In het Duits ja. Op bevrijdingsdag. Dat kan in 2006, dat moet zelfs. Wat een contrast met wat zich boven afspeelde. Ook dit was een feestje, maar dan veel kleiner en veel intiemer. Pure schoonheid. Dus toch vrijheid in verscheidenheid? Je hebt gelukkig de vrijheid te kiezen en dat deed het publiek. Men koos voor zon, bier, feest en liet de moeilijkere, onbekende, nieuwe dingen links liggen. Pas nu het moment aanbrak dat de DJ's (o.a. Quinten Rozario, Benny Rodrigues) zouden gaan aantreden begon het echt heel druk te worden. Misschien is dit een schrale troost voor de eenzame rapper die we op weg naar huis tegenkwamen op een podiumpje voor het postkantoor aan de Coolsingel. Hij was niet de enige die geen grote massa's trok. Voor slechts drie hangjongeren en twee moeders met kinderwagens deed hij z'n stinkende best. Volgend jaar op het "echte" festival?

nu op 3voor12