Mellow Yellow wint Highschool Music Competition 2006 Mellow Yellow wint Highschool Music Competition 2006

Hoog nivo door landelijke spreiding

, Merie,

Mellow Yellow wint Highschool Music Competition 2006

Hoog nivo door landelijke spreiding

Merie, ,

Ook dit jaar streden acht jonge bands om de eer in de Highschool Music Competion. Voorheen was de competitie regionaal, dit jaar deden bands uit het hele land mee, wat het niveau ten goede is gekomen. De spoeling was dikker: stuk voor stuk hebben de jonge deelnemers (tussen de 13-19 jaar oud) de potentie om het nog ver te schoppen. Als bezoeker hoefde je je deze avond dus niet te vervelen.

Hoog nivo door landelijke spreiding

De HMC is niet alleen een bandjes-competitie, maar ook een gedichtenwedstijd. De 14-jarige Sadaf Yusofi uit Eindhoven mocht voordat de wedstrijd van start ging als winnares haar gedicht 'Ik had een droom' op het podium voorlezen. De kleine Sadaf viel bijna in het niet naast boomlange presentator Tjerk, maar wist de zaal toch stil te krijgen met haar vol overtuiging voorgedragen poëzie. Voor haar moet het ook een bijzondere avond zijn geweest. Alle bands moesten naast hun eigen repertoire ook een muzikale interpretatie - gecomponeerd in samenwerking met een ervaren muzikant - van het winnende gedicht laten horen. Deze moeilijke opdracht leverde soms behoorlijk spannende resultaten op. De wedstrijd ging van start met de enthousiaste meidengroep Mellow Yellow uit Den Haag. Wat meteen opviel is dat deze jonge vrouwen met veel zelfvertrouwen op het podium stonden. Aan niets was te merken dat gitariste Laura pas een paar weken bij de band zit. De vier meiden hadden de zaal meteen voorzichtig aan het swingen met hun soulvolle, funky pop. Zangeres Dinaira heeft een zij het niet altijd vaste (zenuwen?) prachtige stem die bij vlagen aan Beyoncé doet denken. Het waren vooral haar uitstraling, de mooie harmoniezang en de maatschappelijk betrokken teksten die de laatste twijfelaars inclusief 3VOOR12 Rotterdam over de streep trokken. De interpretatie van 'Ik had een droom' (gecomponeerd met assistentie van zangeres Ninthe) was net zo funky als de rest van hun repertoire en sloot er inhoudelijk ook goed bij aan. De tweede band, Virtually Nothing, komt ook uit het Haagse. Zij trokken meteen van leer met stevige nu-metal. Zo stevig dat je broekspijpen trilden van de zware bassdrum. Zanger Danny leek goed opgelet te hebben bij het kijken naar MTV en stond als een volleerde Fred Durst - inclusief kinsikje - in de juiste pose op de monitoren. Helaas was hij niet altijd goed verstaanbaar, wat nog maar eens aantoont dat het in dit genre gebruikelijke overschakelen van geschreeuwde teksten naar melodieuze zang niet zo makkelijk is. De vertolking van het gedicht werd aangekondigd met een laconiek "Who cares, alles moet kapot" . Kapot ging het! Virtually Nothing (geassisteerd door Stef Broks van Textures) concentreerde zich op de duistere passages uit het gedicht, zoals de zwarte vogel die een gapend gat achterliet, waarmee ze het tot iets heel eigens wisten te maken. Talking To The Girls uit Spijkenisse was een stuk vrolijker. Ondanks dat zanger Frank zich bij voorbaat verontschuldigde omdat hij het erg lastig vond in het Nederlands te zingen, bracht TTTG een rechttoe rechtaan vertolking van het gedicht, waarbij ze de tekst zoveel mogelijk intact hadden gelaten. Hun eigen nummers waren een stuk lastiger te duiden. Er waren veel invloeden hoorbaar; soms ruimtelijke gitaareffecten zoals die van The Cure, dan weer melodieuze ballads met Starsailor-achtige zang of straightforward rock 'n roll met een break die zo uit Franz Ferdinand's Take Me Out had kunnen komen. Hierdoor leken de nummers af en toe een beetje rommelig maar aan de andere kant maakte het dit optreden wel spannend omdat je van tevoren niet aan zag komen hoe het verder zou gaan. QQ47 uit Lichtenvoorde was een stuk meer 'recht zo die gaat', wat ook wel weer even lekker was voor de afwisseling. Hun op Amerikaanse leest geschoeide pretpunk met af en toe rudimentaire gitaarsolo(!) veroorzaakte de eerste heftige pit van deze avond. Samen met Marc van Face Tomorrow was QQ47 als eerste band vanavond erin geslaagd om aan 'Ik had een droom' een heel eigen draai te geven. Ze hadden de tekst niet letterlijk gevolgd, waardoor er een duidelijker songstructuur ontstond met een echt refrein. Gecombineerd met hun opzwepende punk maakte deze interpretatie dat je weer met andere ogen tegen het gedicht ging aankijken. Had je nog geen genoeg van punk, dan kon je je deze avond een fijne hanekam laten aanmeten door de Masters of Beauty. De haartovenaars, zoals bekend van o.a. de GPZH-finales, draaiden er met toupeerkam en bussen haarlak in de aanslag hun hand niet voor om. Je kon natuurlijk ook blijven staan om te genieten van de funk-rap-rock-ska van het Haarlemse FunkAbilities. "Yo, wassup Nighttown" klonk het al van het podium, waarna de verassing des te groter was dat degene die dit had gezegd een slanke blanke jongen bleek te zijn! FunkAbilities overtuigden met muziek die met recht omschreven kan worden als een grote 'Melting Pot'. Met name de combinatie van rocky muziek met trompet en rap was zeer verfrissend. Door deze eigen stijl ook door te zetten in het samen met Def P. gecomponeerde en deels in het Engels vertaalde 'Ik had een droom' wist FunkAbilities de aandacht erbij te houden. Slashback uit Venlo slaagde daar niet helemaal in. Echt vreemd was dat niet, want dit was de meest compromisloze band van vanavond. Keihard en keistrak, staand als een huis, dus niet voor iedereen geschikt. Met titels als Drunk & Drugged of Suicide Is Cool kan dat ook bijna niet. Dat de band ondanks deze titels over veel relativeringsvermogen beschikt bewees gitarist Jos door de band aan te kondigen met: "Welkom bij de halve finale van het Eurovisie songfestival, wij zijn Treble" om er vervolgens retehard in te knallen. Ook 'Ik had een droom' werd radicaal vertaald naar de donkere wereld van Slashback. Slechts tekstfragmenten van het gedicht leken verwerkt in een song die net zo hard, snel en overtuigend was als de rest van hun repertoire. Like it or not, hier stond wel een band die met de volle overtuiging hun eigen ding deden. De DJ besloot het optreden door erna meteen 'Zal ik jou 's effe lekker in je bek schijten?' van de Raggende Manne op te zetten. Over compromisloze Limburgers gesproken... Den Haag was goed vertegenwoordigd vanavond. Ook Reverted, een vier vrouw sterke poprock formatie was uit deze stad afkomstig. Of het kwam doordat de oren nog tuitten van het vorige optreden weten we niet, maar Reverted kwam een beetje kleurloos over. Aan hun composities kon het niet liggen. Gedegen, optimistische poprock die het publiek weer wat vrolijker stemde. Ook het gedicht had Reverted vrij letterlijk en vrolijk getoonzet. Iets wat presentatoren Randy en Tjerk na hun optreden misschien verleidde tot het organiseren van een grote polonaise? Een polonaise die meteen doorgezet kon worden tijdens en na het optreden van The Beertasters. Met hun hyper-vrolijke energieke ska kregen de acht in zwart pak en kleurrijk overhemd gestoken heren uit Delft zelfs de laatste twijfelaars aan het dansen. Hun optreden was dan ook goed voor de publieksprijs. Pikant detail: trompettist Jelmer was de winnaar van de HMC gedichtenwedstijd 2004. Je vraagt je af of dit de benadering van het gedicht door The Beertasters heeft beïnvloed. Dit was niet te horen; ook The Beertasters hadden het gedicht geheel naar hun hand gezet. Ondanks dat de tekst zich er misschien niet zo voor leende hadden zij samen met Koen van Beef er een lekker snel, vrolijk nummertje van gemaakt waarbij het helemaal niet opviel dat dit het Nederlandstalig was. Zo skankte de zaal gezellig naar het einde van de avond. Tijdens het juryberaad speelden de winnaars van 2005 Randy Sheep Ranch. Een mooi moment om eens even terug te kijken op deze door de Popunie weer vlekkeloos georganiseerde avond. Alle bands die in deze finale van de HMC speelden hadden hun eigen kwaliteiten. Het aanbod was zo divers dat het ook voor de jury een zware klus moet zijn geweest een winnaar te kiezen. Misschien is het laten toonzetten van hetzelfde gedicht door alle bands dan wel een gouden greep. Het lijkt misschien wat geforceerd, maar dit strakke kader blijkt wel een uitdaging waar met name de bands die al het duidelijkst een eigen stijl hebben het meest overtuigend uitkomen. Dit bleek uit de uitslag. Slashback ging veel minder roemloos dan Treble terug naar Limburg met het brons en FunkAbilities mocht met de tweede prijs afreizen. Het charmante Mellow Yellow won de competitie van dit jaar. Volgend jaar spelen zij weer op het festival. Hopelijk nog strakker en volwassener dan ze nu al deden.

nu op 3voor12