Golden Helmets en The Madd Golden Helmets en The Madd

Vinylsingle-release The Madd in Rotown

, Annet Brugel,

Golden Helmets en The Madd

Vinylsingle-release The Madd in Rotown

Annet Brugel, ,

Golden Helmets zijn, naar eigen zegge, vijf boeren Duitsers met eigen nummers. Het braver ogende The Madd brengt in hun zes maanden bestaan een vinylsingle uit. Hun repertoire bestaat uit garage beat covers met een oorsprong in de jaren zestig.

Vinylsingle-release The Madd in Rotown

Hoe ze aan de naam komen? Volgens zanger Johnny Kanone keek één van de bandleden ’s ochtend naar beneden. Johnny’s ogen blijven halverwege zijn lichaam hangen als hij het moment van de totstandkoming van de naam naspeelt. “En daar was de naam; Golden Helmets”. Ze staan in het voorprogramma van The Madd die deze avond de eerste vinylsingle lanceert. Het volume staat voor alle instrumenten gelijk afgesteld. De bandleden spelen voluit. Bij veel bands gaat dat mis, maar Golden Helmets siert het. Johnny schreeuwt de nummers, zonder de zang in zijn stem eruit te schreeuwen. Het orgeltje van Michael Rodeo c.q. Lord Mono is fout van het goede soort. Gitarist Jay vibreert zijn snaren zonder zweverig te worden. Drummer Tornado en bassist Eagle houden de rete strakheid van de punk erin. Maar de ruigheid blijft beperkt tot schalkse ondeugendheid. Golden Helmets is leuk, vermakelijk. Ze spelen gedreven en zijn energiek. En dan hun kledingstijlen; drummer Bernardo Tornado in wit hemd en dito zweetband, gitarist Jay Triplechair in gestijfde blouse met rock en roll borduursels, bassist Matt Eagle met afgetraind lichaam in zwart halterhemd, organist Lord Mono in ‘Velvet Underground outfit’ en zanger Kanone in heupspijkerbroek met een t-shirt waar je hem, aan de slijtage-gaten te zien, in uit kunt tekenen. Het had allemaal conceptueel bedacht kunnen zijn. Maar achter Golden Helmets zit geen diepgang, geen theater. Ze zijn spectaculair genoeg van zichzelf. Sex, bier en rock en punk, waarvan de Duitse afkomst niet hoorbaar is. Op twee nummers na spelen ze alleen eigen nummers. En als ze het niet helemaal konden verzinnen voegen ze er een subtiel, niet hinderlijk, Red Hot Chilli Pepper rifje in. Na het optreden wring ik me door de menigte richting de heftig, niet al te sierlijk dansende Johnny Kanone. Hoe lang Golden Helmets bestaat? Johnny: “Oh, elf maanden. De meeste van ons spelen of speelden in andere bandjes.” 3VOOR12 Rotterdam: “Zijn alle nummers zelf geschreven?” Johnny knikt en glundert: “We speelden twee covers, de rest is van ons samen.” 3VOOR12 Rotterdam : “Behoorlijk overtuigend repertoire! Komen jullie gauw weer naar Nederland?" Johnny: “Binnen zes maanden zijn we er weer. We zijn gewone Duitse boerenjongens die plezier hebben in het spelen. Maar morgenochtend moeten we gewoon weer naar onze betaalde banen.” Iedere bezoeker, en het zijn er veel deze avond, kreeg bij binnenkomst de vinylsingle van The Madd. De vier bandleden hebben zich in jaren zestig kostuums met smalle snit gestoken. Ze beklimmen ieder hun eigen gekleurde verhogingen die op het kleine Rotownpodium neer zijn gezet. “Al twaalf jaar zijn we bezoekers van Rotown en nu staan we voor het eerst op het podium”: zegt zanger Dr D. von Raven als hij zijn contrabesnaarde rechtshandige gitaar linkshandig omhangt. De ouders van de bandleden staan ook in het publiek. In de tijd dat beatmuziek ‘modisch’ was, waren zij jonger nog dan hun nu optredende zonen zijn. The Madd speelt I’m Gone, een cover van The Magic Mushrooms. Alles is conform de data die ze uitstralen. Bassist Richard Bouquet, organist/percussionist De Schuinsmarcheerder, drummer Marty Graveyard en zanger Dave Mellaart trekken hun publiek feilloos mee naar een tijd waarin nog strak en geordend gespeeld werd. Het enige wat mist, zijn gillende meiden die al schreeuwend in extase raken of prompt flauwvallen wanneer de band klassiekers van o.a. The Monkeys en The Eyes spelen. I’m Rowed Out, Spoonfull, I’ll Keep Holding On en She Lied; The Madd speelt de nummers braaf, maar begaafd. De Schuinsmarcheerder speelt zo fanatiek orgel en tamboerijn tegelijk dat hij de grip over de tamboerijn verliest en het instrument de zaal in lanseert. Hij rent er nog achterna, maar blijft daarbij achter zijn snoer haken, zodat het orgel unplugged raakt. Zelfs dit voorval ziet er jaren zestig uit. Dave Andriese van Waterfront (ex The Perverts) en Stefan Tijs van Starbumb Records komen naast Dave Mellaart op het podiumblok staan. Een gesjerpte dame overhandigt de zanger/gitarist een ingelijste gouden single. En als bescheide Stefan zich de zaal in haast, blijft Dave Andriese nog even plakken om Getting All The Way vocaal en op tamboerijn te vergezellen. Levendige swingstaaf Dave A. voedt het enthousiasme in de band. Na al die covers komt dan nu het enige eigen nummer. Left Behind kan onopvallend tussen het hele oeuvre van bands uit de sixties worden gespeeld. Daarna wordt het tempo drastisch opgevoerd. Marty, de betrouwbare leider op het drumstel, maakt het mogelijk dat de overige bandleden hun remmen loslaten tijdens Pretty Face en You Said. Bouquet legt zijn duim op het plankje boven de bassnaren, waardoor hij up tempo nog harder kan plukken aan de stugge snaren. De Schuinsmarcheerder speelt ondertussen éénhandig dubbele sambabal en éénhandig orgel. Zanger/gitarist Dr D. is van zijn podiumblok gestapt, zodat hij tijdens zijn spel meer ruimte kan innemen. Pas als The Madd, met up tempo nummers, over de beschaafde rand gaat, verwaait het oude, kleverige stof dat op de band rust. Met gemak kunnen ze dan de publieksharten eruit trekken en ze hernieuwd laten beaten. Kom uit die pakken, toi toi toi voor de snelle nummers en laat het publiek zich al pogoend op elkaar storten. Dave en Marty hebben naar eigen zeggen al vele bandjes samen opgericht. “Maar die bleven vooral conceptueel”: aldus Dave. Het zes maanden oude The Madd is op dezelfde wijze bedacht door Dave. “Het is natuurlijk wel de bedoeling dat er meer eigen nummers komen”: zegt Dave kort na het optreden.

nu op 3voor12