Een avondje The Wedding Present Een avondje The Wedding Present

Weinig zielen, voldoende vreugd

, Menno van den Broeke,

Een avondje The Wedding Present

Weinig zielen, voldoende vreugd

Menno van den Broeke, ,

Een jaar na het laatste bezoek van de Britse indie band The Wedding Present verblijden David Gedge en de zijnen Rotterdam weer met een bezoek. Vorig jaar was dat nog in Rotown, maar dit jaar valt de eer te beurt aan het theater van Nighttown.

Weinig zielen, voldoende vreugd

The Wedding Present gaat al heel wat jaartjes mee. In 1985 richtte David Lewis Gedge de band op en in de daarop volgende jaren werden de nodige platen uitgebracht. Na het in 1996 uitgebracht Saturnalia riep Gedge de band een tijdelijke halt toe om zich, samen met zijn toenmalige vriendin Sally Murrell, te werpen op het project dat we kennen onder de naam Cinerama. In 2005, 20 jaar na de oprichting van de band, brengt Gedge na een onderbreking van 8 jaar weer een album uit onder de naam The Wedding Present: Take Fountain. Een nieuwe plaat, maar er blijkt weinig te zijn veranderd. The Wedding Present staat nog steeds voor dramatische liefdesliedjes en vrolijke meezingers voorzien van het nodige gitaargejengel. Dat bleek ook tijdens het bezoek dat de band vorig jaar aan ons land bracht in het kader van de release van Take Fountain. Het optreden in Nighttown heeft niet dezelfde voor de hand liggende aanleiding, hoewel in mei de cd “Search For Paradise: Singles 2004-5” uit zal worden uitgebracht. Deze cd zal grotendeels bestaan uit B-kanten en wordt aangevuld met enkele nummers van Take Fountain en nog niet uitgebracht akoestisch materiaal. Het Nederlandse Zoppo heeft de eer de gehoororganen van de in zeer bescheiden aantallen binnengedruppelde liefhebbers op te warmen. Een taak die zij, afgaand op de huidige staat van mijn trommelvliezen, niet zonder resultaat hebben volbracht. Ik ben niet bekend met het geluid van de band, maar denk in de ten gehore gebrachte nummers bij tijd en wijle zowel de elektronische intro’s van The Notwist, de grimmige kant van Seachange als het gitaargeweld van Sonic Youth te kunnen ontwaren. Een alleraardigst staaltje oorverdoving. De aanslag op mijn oren en de aanblik van de toetseniste, die met haar blonde staartjes en naar binnen gedraaide voetjes onverwachte vadergevoelens in mij losmaaken, blijken echter een te grote afleiding om een gefundeerd oordeel te kunnen vellen. Gelukkig komen tijdens het optreden van Zoppo wat meer mensen binnen, maar de bodycount komt na een vlugge koppentelling niet hoger dan 65. Waarschijnlijk mede veroorzaakt door het aantal aanwezigen en overvloedig in de zaal beschikbare zitruimte wil de stemming er dan ook niet makkelijk inkomen. Hoewel in vergelijking met het voorprogramma het aantal knikkende koppies is toegenomen en er zelfs een enkeling een dansje heeft ingezet is een aanmoediging van Gedge (“If you wanna sit down, you can watch tv at home”) nodig om meer mensen naar voren te lokken. Het moeizaam loskomende enthousiasme ligt wat mij betreft geenszins aan de band. De nummers klinken eerlijk en fris ondanks de beperkingen van de zaal en Gedge probeert er met wat luchtige opmerkingen (die ik helaas zelden kan verstaan) iets gezelligs van te maken. Langzaam maar zeker, ondersteund door de meer up-tempo nummers, warmt de zaal een beetje op. Wanneer Kennedy wordt ingezet lijkt de boel zelfs echt los te gaan. Het hoogtepunt van de avond lijkt hier echter ook bereikt en hoewel de nummers het publiek, waaronder ook ik, zeker bevallen komt het niet meer tot een ontlading. Dat Gedge het zelf ook liever anders had gezien blijkt wel uit zijn ironische verzoek aan het eind van I'm From Further North Than You (”Next time can you bring your friends...?”). Het is echter niet anders en na zo’n anderhalf uur sluit The Wedding Present een avond met weinig mensen doch fijne muziek af met de mededeling dat er, zoals gewoonlijk, geen sprake zal zijn van een toegift.
Tags

nu op 3voor12