Bell Orchestre in het theater Bell Orchestre in het theater

Avant-garde, avant-garde, avant-garde

, Tommy Ventevogel,

Bell Orchestre in het theater

Avant-garde, avant-garde, avant-garde

Tommy Ventevogel, ,

Vorig jaar hebben we al een stroom aan goede muziek uit Canada ten gehore gekregen op het Metropolis Festival, en natuurlijk kon je in 2005 ook niet om The Arcade Fire heen. Een tweetal leden uit Arcade Fire vinden we ook terug in Bell Orchestre, dat de Europese tour begint in Rotterdam Nighttown waarna ze de rest van Europa aandoen. We kregen in het theater te horen of ze net zoveel energie als The Arcade Fire hebben, om nog maar te zwijgen over het geweldige voorkomen van de band.

Avant-garde, avant-garde, avant-garde

In 2005 bezocht ik nog The Arcade Fire in Nighttown, natuurlijk een van de meestbesproken acts dat jaar met het album 'Funeral' dat veelal in top 10 lijstjes eindigde. Als voorprogramma van Arcade Fire toen, liet Final Fantasy zien hoe creatief hij is met viool waarmee hij zichzelf samplede, uiterst vermakelijk, maar The Arcade Fire had nog een violist; Sarah Neufeld, die we nu dus terug zien in Bell Orchestre. Ook Richard-Reed Parry, kortweg gewoon 'Richie' neemt naast Arcade Fire ook een plek in bij Bell Orchestre. Natuurlijk zullen de leden uit The Arcade Fire al snel genoemd worden bij het verwijzen naar Bell Orchestre, waar we daarnaast ook nog Pietro Amato (ook lid van het drie man sterke Torngat), Kaveh Nabatian en Stefan Schneider vinden. Zo erg zelfs dat zowel op de flyers als posters vermeld stond "met twee leden van Arcade Fire", wat het natuurlijk meteen de taak maakte voor Bell Orchestre om zich ook los van de Arcade Fire tag los te worstelen, we zullen het horen in dit avondje Nighttown Theater waar de band het album Recording a Tape in the Colour of the Light ten gehore brengt, dat overigens rond dezelfde tijd opgenomen werd als Funeral, maar wat ernstig werd vertraagd door de populariteit en het vele touren met The Arcade Fire, dus liften op de goede naam kun je ze niet van beschuldigen. De Nighttown site gaf aan '20:00', maar echt veel beweging was er nog niet. Nou ok, de bandleden kwamen ineens langs, mÈt de instrumenten in de hand op naar boven voor hun maaltijd. Ook gaf de site aan 'Bell Orchestre + Support', dat er echter niet was. Na het twee uur wachten in het Nighttown Café werd het drukker en drukker, doch nog lang niet uitverkocht. Ik las dat ze in London binnen 24 uur uitverkocht waren, maar als de allereerste speeldatum van de Europese tour bleef Rotterdam toch weer erg nuchter. Na de lange twee uur, begon er dan eindelijk wat beweging te komen in het alles. De leden waren zowaar omgekleed, waarna ik begreep waarom ze de instrumenten ook deels mee droegen naar boven. In het wit gehuld, met hier en d aar een lichtje onder de kleding, ik moet zeggen dat het er erg mooi uitzag. Bell Orchestre heeft een image, maar staat ook wel meteen als een huis als de leden in paren het podium oplopen en langzaam door het publiek al spelend naar voren komen. De droom-sfeer is al meteen gezet, net als het image (in dit geval wÈl een positief image). Er hing zelfs een doek boven de band waar de beamer op gericht stond. Deze bleef uit, waardoor ik niet wist of hij het niet deed of het zo hoorde. Toen ik het beamerdoek eens vergeleek met de in het wit gehulde bandleden, en het luisteren naar zachte, gelaagde filmische muziek, bedacht ik de theorie dat het publiek zelf invulling moest geven aan wat ze zelf visualiseerden bij het geluid dat de band maakte. Ik liet mijn fantasie echter weer onnodig opkomen aangezien er na de band gewoon een feest doorging in Nighttown, waar de beamer wel gebruikt wordt, maar passend is het wel; Bell Orchestre kun je veel overfantaseren en gaan zoeken naar dubbele betekenissen, maar eigenlijk moet je jezelf gewoon mee laten voeren. De set begon ietwat rommelig, het ene moment op een bijna georganiseerde manier rommelig, maar ook af en toe wat wennen aan elkaar. Naarmate het publiek en Bell Orchestre elkaar beter vonden zat ook de contructie steeds beter in elkaar. Ook de interactie was goed, waar de leden vroegen of het publiek een 'nice' of een track dat 'rockte' wilde horen. Er werd gekozen voor dat laatste, wat me meteen brengt naar de diversiteit van de band. Hoewel de band grotendeels met instrumenten speelt die rustig overkomen; viool, bas, trompet en 'french horn' weten ze toch echt wel hoe te 'rocken'. De band speelt zowel rustig als druk, fijn chaotisch zonder uit de droomsfeer te komen die soms dus ook betitelt werd als film-muziek. Denk aan een gezellig jazzcafÈ zonder de smog van rook in combinatie met modern klassiek, tesamen een erg avant-garde experimenteel geluid dat nog werkt ook. De veelzijdigheid van de band werd bewezen en ook werd al snel heel de Arcade Fire-connectie weggevaagd en stond Bell Orchestre als een huis. Een succes als je het mij vraagt, ze hoeven zeker niet onder te doen voor The Arcade Fire, maar of ze net zoveel stof op zullen doen waaien vraag ik me nog af.
Tags

nu op 3voor12