De psych-folk van Espers De psych-folk van Espers

Einde van de tour hier in Rotown

, Tommy Ventevogel,

De psych-folk van Espers

Einde van de tour hier in Rotown

Tommy Ventevogel, ,

Laatst was Daughters in WORM, het laatste optreden van de Europese tour. Het ging mis. Lag het aan het Rotterdamse nuchtere publiek, of kwam het door een onderlinge ruzie tussen bandleden? Toen ook Espers Rotterdam als eindpunt aankondigde, begon ik licht te vrezen voor een nieuw fiasco.

Einde van de tour hier in Rotown

Stiekem ben ik heel het jaar bezig met het bijhouden van de beste albums die uitkomen. Veel van die artiesten had ik op het moment van beluisteren al eens live gezien. Toen mijn oor viel op de nieuwe Espers plaat wist ik dat ik goud in handen had. Espers II mag zeker meegeteld worden tot de beste platen van 2006. En nu ze ook nog eens in Rotterdam staan, is dat reden genoeg om te zien of ze live net zoveel los kunnen maken als op het album. Edith Frost is al de gehele tour het voorprogramma van Espers. Het is een typische singer-songwriter, op gewicht, met gitaar in de hand. Haar stem is goed en de liedjes zijn prettig om mee te zingen. Ik heb niet het gevoel dat zij iets verkeerds doet, maar ik erg veel trek heb ik hiet ook niet in. Als vrouwen op de voorgrond treden om dit soort liedjes te performen, krijg ik dat gevoel als een gehandicapte kat van een flat springt met zijn tiende leven. De kat denkt dat alles wel goed komt, maar breekt dan wel elk deel in het lieve kattenlichaam en sterft van de pijn. Misschien heb ik het niet meer zo op singer-songwriters sinds ik Cat Power zag. Ik moet wel vermelden dat ik op een ander moment Edith Frost vast de hemel in had geprezen. Ik raad het elke lezer toch aan om, tijdens deze slappe winter eens naar Frost te luisteren. De warme stem en droevige inhoud passen als geen ander bij deze neo-Nederlandse winters. Het is niet zo dat vrouwen in 2006 niets goed doen. In tegendeel, Spires That In The Sunset Rise, nog zo’n freak folk collectief, doet het erg goed. Om nog niet te spreken van de geweldige nieuwe Joanna Newsom plaat. Ook Espers bestaat voor vijftig procent uit vrouwen. Dat wil zeggen dat er deze avond drie vrouwen met akoestische gitaars op het podium zitten, om zo Espers half compleet te maken. De band onder leiding van Greg Weeks heeft qua uitstraling alles mee om de perfecte melange van een folk én psychedelische band te zijn. Ook qua geluid is dit het geval, op een zeer aangename manier. De band uit Philadelphia speelt voornamelijk het nieuwe materiaal, waaronder ‘Dead Queen’, een van mijn hoogtepunten op het album. Maar misschien is de rest wat Espers speelt deze avond in Rotown nog wel beter dan Dead Queen. Hoogtepunt na hoogtepunt volgen elkaar op tijdens de set. Het is zelfs niet zo dat frontman Greg Weeks alle touwtjes zelf in handen heeft.De bandleden houden elkaar continue goed in de gaten. Greg weet met zijn gitaar het meeste geluid te maken, maar als hij dan al overstemt, voelt het nog alsof hij het precies zo doseert om de rest van de bandleden hun invulling te laten geven. Dat alles zo perfect klinkt heeft de band zelf ook door. Ze prijzen de Nederlandse geluidsmannen de hemel in (in de rest van Europa waren de geluidmannen blijkbaar een stuk slechter). Ik persoonlijk reken Espers tot een van de beste optredens van dit jaar. Dat Rotown slechts voor een kwart gevuld is, wil dus zeggen dat heel wat mensen iets fantastisch gemist hebben.
Tags

Nu op 3voor12