Summer School in Rotown Summer School in Rotown

Herexamen Joy Division en Shellac

, Annet Brugel,

Summer School in Rotown

Herexamen Joy Division en Shellac

Annet Brugel, ,

Het duo Leen Steen en Bruno Ferra Xavier da Silva benaderen de vier bandleden van Joy Division. De mannen van Feverdream slagen cum laude voor het evenaren van Shellac.

Herexamen Joy Division en Shellac

Gedurende de zomerzondagavonden is Rock ‘n’ Roll Highschool omgedoopt tot Summer School. Programmeur Joey Rutchie daagt, in navolging van zijn oude Vera Groningen, muzikanten uit om de muziek van hun voorbeelden te spelen. Deze avond zullen Bruno Ferra Xavier da Silva (van de bands Stöma/Doktor Schnitt/Bruno&Robin/Doodoo’s Coffee) en Leen Steen (punker van nature en de sleepboot van Tocado Records) nummers van Joy Division spelen. Feverdream heeft zich, tot het héél veel pijn ging doen, geconfigureerd tot Shellac. De lat ligt deze avond hoog voor Feverdream, aangezien de bandleden in het kader van Rock ‘n’Roll Summer School nummers van het door hen drieën geadoreerde Shellac ten gehore zullen brengen. Eind zondagmiddag schuift 3VOOR12/Rotterdam aan bij Feverdream voor een gesprek. Gitarist/zanger René van Lien besnaart zijn bijzondere Travis Bean gitaar aan een Rotowntafel, waar ook de andere Summer School-muzikanten omheen zitten. René wijst op het metalen plaatje met ingegraveerde cijfers die onder de snaren licht opglimt. “Daar zijn er niet veel van. Ze zijn genummerd. Deze gitaar was al langer een deel van mijn enorme verzameling gitaren. Hij draagt echt iets bij aan het specifieke Shellac-geluid. Dit hebben we wel speciaal voor deze avond aangeschaft.” Naast hem op een tafel, waar niemand aan durft te gaan zitten, staat een glimmend Hiwatt versterkertje. René aait het ding nog net niet, maar aan zijn ogen af te lezen is hoe vreselijk blij hij met het nog onbekraste ding is. 3VOOR12/R: “Dus jullie gaan vanavond Shellac interpretaties spelen.” Vol onbegrip kijkt René me aan. Hij laat geen adempauze vallen: “We spelen Shellac zo letterlijk mogelijk! Als ik naar een band ga die Shellac speelt, de muziek van mijn lievelingsband, dan wil ik een geluid horen dat bijna identiek is aan het origineel! Weet je dat we een paar weken terug Rotownprogrammeur Joey Rutchie hebben gebeld om het hele optreden af te blazen? We vonden ons spel nog niet goed genoeg om Shellac op het podium te brengen. Maar we konden niet meer terug; de posters en flyers waren al gedrukt. De afgelopen zeven weken hebben we ons helemaal uit de naad geoefend om zover te komen met Shellac als we nu zijn.” René pakt zijn glas om een slok te nemen, maar voor het glas zijn mond raakt knoeit hij op zijn T-shirt. Hij is ook met drie dingen te gelijk bezig. De adrenaline voor het optreden spuit door zijn lijf, over vijf uur zal hij optreden. Rotown is voor tweederde gevuld als Bruno en Leen ‘s avond het podium opkomen. Voor het theatrale Joy Division doom-effect worden de bassist en zanger dramatisch van onder belicht. Leen zet het openingsnummer A Means To An End vocaal, door enthousiasme, iets te vrolijk in. Wat hij snel herstelt. Al gauw is Leen’s stem doordrenkt van zware tragiek. Leen’s stem komt, zonder gekunsteld te klinken, verdomd goed overeen met die van de overleden Joy Division-zanger Ian Curtis. Het publiek wordt gekluisterd door echtheid en authenticiteit van de emoties van Bruno en Leen en pakt zich steeds hechter samen voor het podium. Bruno en Leen spelen geen droge covers. Hun gevoel wordt echt in nummers als Passover en Colony gelegd. Bruno zet met zijn basgitaar en vele pedalen een complete band neer. Tijdens het spelen neemt hij delen van zijn basloopjes op, om ze later in het nummer mee te laten stromen met zijn spel van dat moment. Tijdens het eerste A Means To An End lopen zijn partijen wat langs elkaar heen en vinden zijn losse sporen geen aansluiting. Maar vanaf het tweede nummer She Lost Control zit het temperament van Bruno er huizenhoog in. Het is bewonderenswaardig hoe zijn gehoor en gevoel voor de pedalen alle geluiden kan samenvoegen tot één geheel. Voor Heart And Soul haalt Bruno zijn strijkstok over zijn bassnaren. Het nummer dragen de muzikanten op aan de in november overleden Pierre Verbeek; muzikant en stichter van Dodorama. Kippenvel verschijnt als een wave op de huiden van het publiek. Het is de vraag of Bruno zich nog wel zonder bas kan uiten of dat hij zich vanavond helemaal leeg gaat spelen. Na het zevende nummer New Dawn Fades lopen ze, bejubeld door de menigte, van het podium af. Bruno verschijnt weer op het podium: “Jullie gaan nu toch niet net doen of je niet wisten dat wij terug zouden komen?” De ingeplande toegift Love Will Tear Us Apart had misschien wel niet gehoeven. Door verlies aan concentratie bij Bruno en Leen en de hunkering van het publiek naar enige vrolijkheid, wordt het nummer gespeeld en ontvangen als een stadionmeezinger. Gelukkig ontkracht de toegift het voorgaande concert niet. Feverdream rent het podium op. Ze kunnen niet wachten. Gitarist/zanger René en basgitarist Bart staan aan weerszijden naast drummer Arnold. Vanaf de eerste tonen van het nummer The Guy Who, hoor je al dat Feverdream perfectionistisch goed is in het vertolken van het Shellac-vuurwerk. De muziek van Shellac is opgebouwd uit verschillende tempowisselingen die zich gedurende de nummers, met behoorlijk wat differentiatie, herhalen. Het spelen van Shellac-nummers vergt veel concentratie en energie, maar het lijkt of het Shellac oeuvre voor Feverdream een tweede natuur is geworden. De drum-, gitaar- , baslijn en zang lijden, zoals bij Shellac, een geheel eigen leven. De streams van de muzikanten, die alleen maar uptempo en rocking hard zijn, vormen kenmerkend slechts rakelings een geheel, maar zijn toch dermate aan elkaar verbonden dat er een muzikaal onverbreekbaar eenheid ontstaat. Arnold en René triggeren elkaar continue. Het tempo voor de drummer en gitarist ligt hoog, toch blijven ze elkaar uitdagen en spelen ze uitmuntend. Als je niet zou weten dat het om covers gaat, zou je de nummers aan Feverdream toedichten. Van de ingewikkelde gelaagdheid lijken de bandleden geen last te hebben. Nummers als Songs Of Mine, My Black Ass, ill Porn Star en Copper trekken het publiek moeiteloos uit zijn al lang niet meer statische houding. Alle muzikale teasers neemt het uitzinnige publiek dankbaar in ontvangst. De snelheid waarin ze spelen is weergaloos. De rol van bassist Bart is wat subtieler; een prettig tegenwicht. Zijn relaxte spel is bijna in contradictie met het energieke spel van de drummer en gitarist. René zingt een stuk lager dan hij normaal bij Feverdream doet, prachtig. Feverdream overschrijdt deze avond menig optreden van NoMeansNo, Sonic Youth, en alles wat de bandleden van Feverdream aanbidden en misschien zelfs wel Shellac. Begin september vertrekt Feverdream samen met Elle Bandita voor een mini-tournee door Rusland. 15 september is het verschijningsfeest van Feverdreams vierde album ganaamd You Are Happen!ng in Waterfront.

Nu op 3voor12