Motel Mozaique dag 2 met Adam Green, Mazarin en Emiliana Torrini Motel Mozaique dag 2 met Adam Green, Mazarin en Emiliana Torrini

Triphop, melige verhaaltjes en passionele gitaarrock

, Maurice Dielemans,

Motel Mozaique dag 2 met Adam Green, Mazarin en Emiliana Torrini

Triphop, melige verhaaltjes en passionele gitaarrock

Maurice Dielemans, ,

De tweede avond van Motel Mozaique 2006 door de ogen van verslaggever Maurice Dielemans. Met Adam Green, Mazarin en Emiliana Torrini.

Triphop, melige verhaaltjes en passionele gitaarrock

Dat het nog niet druk is als Adam Green het podium betreedt, komt omdat buiten nog een heleboel vol in de vrieskou probeert om naar binnen te komen. Wie geluk heeft, ziet precies op tijd hoe een melige Green als een vrolijke paashaas over de bühne huppelt en met een akelig hoog stemmetje zingt dat hij de low down stinking blues heeft. Begeleid door een band met 'zombies' en solo op akoestische gitaar, waarmee de toestromende menigte het zwijgen wordt oplegt, kruipt de voormalig Moldy Peach in de rollen van absurde crooner en levende jukebox. Op verzoek zingt hij het immens populaire 'Jessica' en het meer obscure 'Who's Your Boyfriend'. Er volgt zelfs een hilarisch Bruce Springsteen-moment als hij twee meisjes en jongen het podium optrekt. Het ijs is hiermee definitief gebroken voor het drukbezochte kunstenfestival. De interactie met het publiek is bij Mazarin, de groep rondom baardman Quentin Stoltzfus, duidelijk iets minder dan bij Adam Green. De passionele gitaarrock wordt nadrukkelijk op hard gespeeld, zodat mensen die gezellig een praatje willen maken al snel de Basement worden uitgejaagd. Maar wat wil je anders met muzikanten als Don Devore, die hun ervaring hebben opgedaan bij harde rockgroepen als Icarus Line? Toch komt de broeierige (post)rock van Mazarin niet helemaal uit de verf. In tegenstelling tot het plaatwerk blijven de melodieuze liedjes live nogal steken in het ambitieuze lawaai van het viertal uit Philadelphia. De IJslandse triphopgodin Emiliana Torrini is in een dolgekke bui op de laatste dag van haar tournee. De charmante zangeres vertelt een grappige anekdote over haar oude vriendje die in een trashmetalband drumde. Ze probeert zo met korte verhaaltjes en haar atmosferische verhaalliedjes een intieme band op te bouwen met het schouwburgpubliek. Helaas blijkt de zaal toch net iets te groot voor de kleine Torrini. De sprookjesachtige folksongs klinken absoluut erg mooi in de frisgewassen oren, maar het lukt Torrini niet helemaal om de afstand tussen haar en het aandachtig luisterende publiek te verkleinen. De mystieke show gaat eigenlijk pas echt leven als de drummer het tempo opschroeft…
Tags

nu op 3voor12