Mono in Zaal de Unie Mono in Zaal de Unie

Rotterdams trio ontstijgt aan de lokaliteit

, Fabian Smit,

Mono in Zaal de Unie

Rotterdams trio ontstijgt aan de lokaliteit

Fabian Smit, ,

Zaterdagavond 10 september was het bepaald geen pretje om in de kelder van café de Unie in Rotterdam te staan. Het was er vies warm, plakkerig en benauwd. Ondanks deze zeer onaangename klimatologische omstandigheden was het druk in de Unie. Druk omdat hier wat te beleven viel ( de LLIK party, zie deze site voor meer informatie) en omdat de inmiddels illustere indieband van het eerste uur, MONO, haar (voorlopig) laatste concert gaf.

Rotterdams trio ontstijgt aan de lokaliteit

Omdat Mono er inmiddels bij algemene aanvaarding zeer toe doet in Rotterdam, was ook iedereen die vindt dat hij/zij er op muziekgebied zeer toe doet aanwezig in het doorgaans ongezellige café. U begrijpt, de toon is dan wel gezet. Het was een komen en gaan van ultrahippe, groot bezonnebrilde modeslachtoffers, die al rosé lurkend op het dansvloertje bij de ingang stonden samen te scholen, onderwijl ontzettend hard proberend niet al te overmatig te transpireren, wat schier onmogelijk was en daarom dus een komsich tafereel opleverde, dat zijn weerga niet kende. Bent u daar nog?? Hoewel de LLIK party officiëel begon rond de klok van tien en niemand precies kon vertellen hoe laat Mono zou spelen, ook Mono zelf niet, was het gissen naar het verloop van het programma. Wel al konden de aanwezigen zich in de kelder vergapen aan de onconventionele opstelling van het drietal, die besloten hadden drummer Max ditmaal letterlijk en figuurlijk op een voetstuk te plaatsen. Het drumstel bevond zich, feeëriek uitgelicht, op een podium van minstens twee en een halve meter hoog. Links naast deze drumkolos stond, op de grond, de bescheiden versterker van zanger/gitarist Bart en rechts was er plek voor de setup van bassist Menno. Dit alles oogde nogal bevreemdend maakte me des te meer nieuwsgierig naar hun optreden. Het lieftallige jassenmeisje kon mij echter vertellen dat de heren pas rond middernacht de instrumenten ter hand zouden nemen, dus dat betekende stevig door bieren, want wat moet je anders, alhoewel, het bier kostte twee euro vijftig! En ik weet het, ik roep ook altijd heel hard tegen Eurozeikerds: de gulden bestaat niet meer, maar toch, het is toch maar mooi vijf gulden vijftig voor een glaasje lauw pisbier, want tappen is ook zo lastig, met die hitte en al die mensen, ineens…. Tijdens een van de vele leuke gesprekken die ik die avond voer met aardige mensen, die als hoofdthema hebben: de teloorgang van alles wat leuk is in Rotterdam, begint de menigte in de Unie-kelder plots in beweging te komen. Het is even over twaalven, als de heren van Mono zich naar hun instrumentarium begeven om een aanvang te maken met hun (voorlopig) laaste concert. Zoals verwacht wordt het show-element niet geschuwd. Het publiek dringt naar voren, terwijl de decibels langzaam in getal toenemen en slechts het silhouet van de drummer in blauw licht zichtbaar is, zittend op zijn drumtroon. Een gouden zet, om die man daar zo hoog boven het publiek neer te zetten, want met zijn onnavolgbare, verzengende drumritmes en zijn ronduit merkwaardige motoriek is hij een blikvanger, waar je slechts met moeite je ogen van af kunt wenden. Daarnaast complementeren zanger/gitarist Bart en bassist Menno deze wildeman uitstekend. Met glans wordt hier een prima performance afgeleverd, die soms toch wat obligaat aandoet. Als of ze het eigenlijk een beetje saai vinden, ook. Maar wellicht hoort dat bij de show. Ook merk ik op dat slechts de bassdrum van Max versterkt wordt, samen met de zang. Tegelijk zorgt dit toch voor een zeer evenwichtig en breed geluid, dat je soms doet vergeten dat het hier slechts drie muzikanten betreft. De drumtoren van Max braakt dikke rook de zaal in, de nummers volgen elkaar op in een mooie spanningsboog, we worden getrakteerd op een nieuw nummer, op een ‘klassieker’ (om me heen kijkend zie ik mensen luidkeels meezingen) en na een heus gescandeerd ‘we want more’ krijgen we zelfs nog een toegift van de mannen. En eigenlijk is het dan allemaal wel weer heel snel voorbij. Beteuterd kijk ik nog wat om me heen, voor ik me bij fotograaf Daniël voeg, die staat te foeteren over de installatie van de drummer. “Geen fatsoenlijke foto van te maken,” oordeelt hij. Mono was Heel Erg Goed, zoals altijd, iedereen vond het kick, zoals altijd, en iedereen werd heel dronken, zoals altijd en alle meisjes wilden met Mono naar bed, zoals altijd. Drummer Max is een revelatie en verdient het om zes jaar achter elkaar uitgeroepen te worden tot beste muzikant van Nederland. Mono tezamen is Rotterdam ontgroeid en is rijp om ons land ontzettend onder de voet te gaan lopen. Zo hoort het gewoon en dat zie je aan alles. Aan die zorgvuldig onverschillige bassist, aan de gepijnigde zanger, de incarnatie van Keith Moon achter het drumstel. Wat een hypnotisme leggen deze drie jongens aan de dag, als ze hun intelligente songs vol gelaagdheid ten gehore brengen. Hier staat een professioneel gezelschap, dat het gebiologeerde publiek uit de hand laat eten. En terecht dat ze er even mee ophouden, want je voelt, zoals gezegd, het obligate erin. Ze hebben Rotterdam nu zo vaak ‘bespeeld’, dat de stad ze even niets te bieden heeft, zo schijnt het mij toe. Ik hoop dat ze na hun pauze overdonderend gaan doorbreken met hun nieuwe plaat en hun welverdiende plaats innemen op (inter)nationaal niveau. Waarom eigenlijk niet?? En nou effe geen Mono meer, want wij hier in Rotterdam weten het inmiddels wel… Nu de rest nog.

nu op 3voor12