Sam Prekop en José Gonzalez in Rotown Sam Prekop en José Gonzalez in Rotown

Voorprogramma overtreft verwachtingen

, roel willems,

Sam Prekop en José Gonzalez in Rotown

Voorprogramma overtreft verwachtingen

roel willems, ,

Op de website van Rotown werd trots meegedeeld dat José Gonzalez het voorprogramma zou verzorgen voor Sam Prekop, niet wetende dat de rollen best omgedraaid hadden kunnen worden. De Zweed maakte zaterdag 7 mei namelijk een stuk meer indruk dan Prekop.

Voorprogramma overtreft verwachtingen

Het duurde lang voordat er genoeg mensen binnen waren om de eerste artiest te laten beginnen. Langzaam dimden de lichten en ging de aangename achtergrondmuziek over in het geroezemoes van het publiek. Een in donkere kleding gehesen jongeman beklom het podium en pakte een akoestische gitaar. Het was stil in de zaal. De eerste aanzet gaf aan dat het hier een singer/songwriter van formaat betrof. De uit Zweden afkomstige José Gonzalez laat je meevoeren in een soort van tranceachtige songstructuren. De constante herhaling van akkoorden met daaroverheen een warme zachte zangstem geven je een heel rustig en tevreden gevoel. Het applaus werd bij elk nummer ook steeds luider en overtuigender. Af en toe wilde zijn stem niet meewerken en sloeg deze over. Dit was totaal niet storend, eerder aandoenlijk en het werd hem dan ook zeker vergeven. Sporadisch werd er iets aangekondigd maar of het kwam doordat Engels niet zijn moedertaal is of door verlegenheid, hij was moeilijk te verstaan. Gelukkig waren zijn liedjes overduidelijk en open waardoor er geen uitleg of inleiding nodig was. Als laatste nummer werd er een cover (Teardrop) van Massive Attack gespeeld en viel alles op zijn plaats! Sam Prekop kwam een kwartier later het podium op samen met zijn begeleider Archer Prewitt. Ze hadden niet meer nodig dan twee elektrische gitaren. Van The Sea And Cake-voorman werd er stiekem toch meer verwacht dan alleen een onderonsje tussen twee collega muzikanten op het podium. Het leek alsof er op de automatische piloot werd gedraaid. De mooie gitaarstructuren die er wel degelijk waren, kwamen niet helemaal uit de verf. Het contact was minimaal, zelfs afstandelijk, en naarmate de set vorderde werd het publiek rumoeriger en dwaalde af. De mannen uit Chicago hadden niet de intentie om het publiek voor zich terug te winnen en je zag aan hen dat ze er steeds minder zin in kregen. Ook het applaus werd alsmaar lauwer en na een heel korte set wisten de twee mannen niet hoe snel ze van het podium af moesten geraken.
Tags

nu op 3voor12