Poortgebouw Queensday Open Air Poortgebouw Queensday Open Air

Cocoa Haley, Miriam PG, Clitoscratch en Low Point Drains

, Leen Steen,

Poortgebouw Queensday Open Air

Cocoa Haley, Miriam PG, Clitoscratch en Low Point Drains

Leen Steen, ,

Het in zijn voortbestaan bedreigde Poortgebouw had voor deze koninginnedag, samen met de bewoners van de landtong op de kop van Zuid, een festival en braderie georganiseerd. Miriam PG, Cocoa Haley, Clitoscratch en Low Point Drains stonden op het buitenpodium.

Cocoa Haley, Miriam PG, Clitoscratch en Low Point Drains

Zo werd maar weer even aangegeven dat er ook buurtbewoners zijn die het Poortgebouw een warm hart toedragen. Maar ja, het waren dan ook niet de yuppies die de marktstandjes bevolkten, maar dat terzijde. Het weer zat behoorlijk mee en warempel stond bijna de hele stad vol met kleine podia; de gemeente lijkt eindelijk eens een beetje minder gestressed te worden rond evenementen als koninginnedag. Nu was de meeste muziek die ik in de stad te horen kreeg ‘boring as hell’ (house, afgezeken rock en heel veel coverbandjes) zodat de line up die het Poortgebouw presenteerde een verademing was. Dipak vs. Elektrovolt heb ik gemist want 11:00 uur s’ochtends trok ik nou net effe niet. Miriam PG was de eerste formatie die ik mocht aanschouwen. Miriam woont in het poortgebouw en is saxofoniste. Samen met het illustere duo Bruno & Robin (Bruno speelt ook in Stoma) deed Miriam een improvisatie sessie. Helaas ontbrak de chemie tussen de ritme sectie en Miriam af en toe, waardoor het geheel een beetje op een monotoon piep knor gehalte bleef steken. Het werd wat interessanter toen de bas sax tevoorschijn werd gehaald en Bruno en Robin het tempo wat op probeerden te schroeven. Maar Miriam wilde daar helaas niet echt in meegaan. Ik kreeg nog een reactie van een buurtbewoners die klaagde dat hij al een hele strip paracetamol naar binnen had gewerkt. “wat een hoofdpijn is deze muziek” (maar Hooftpijn speelde helemaal niet). Cocoa Haley is duidelijk nog op zoek naar een eigen smoel. De new wave noise van deze band was wel erg op Sonic youth geënt. Hell, de zanger leek zelfs erg op een jonge versie van Thurston Moore. Ook was het jammer dat de jongelui hun Marshall versterker niet wat zachter konden/wilden zetten want de drums waren onversterkt en bij deze band dus absoluut niet te horen hetgeen het uiteindelijke resultaat zeker geen goed deed. Maar je weet het nooit, wellicht zien ze over een jaar opeens het licht en worden ze waanzinnig goed. Het zal niet de eerste keer zijn bij een band die vooral z’n helden kopieert. Clitoscratch uit Frankrijk ging er op dit festival met de titel ‘beste band van de dag’ vandoor. Deze negenmans formatie was dan ook de perfecte feestband voor een koninginnedag met twee trompettisten (schuif en gewoon), een percussioniste, twee zangers, twee gitaristen, een drummer en bassist die fantastisch goed op elkaar waren ingespeeld. (Even tussendoor gezegd: de bassist leek erg op Mohammed B. Gelukkig had hij wel een kleine hanenkam zodat het duidelijk was dat hij geen ontsnapte moslimterrorist was, hetgeen je bij grenscontroles duur te staan kan komen....) Clitoscratch was aangekondigd als reggea band, maar het was over het algemeen toch echt ska wat de klok sloeg. En dat ging er wel in bij het publiek. De voetjes gingen van de vloer en de stemming zat er al gauw goed in. Het voordeel van de wat chauvinistische houding van de fransen is dat ze bijna altijd in hun moers taal zingen en zich niet bezondigen aan steenkolen Engels. Daar kunnen we hier nog wel wat van leren. Nu is Frans een taal die in bijna elk genre prachtig klinkt, zelfs franse grindcore rules!! De band had zelf wat extra monitors en wellicht ook nog wat ander spul meegenomen, want de sound stond als een huis en dat was de eerste keer deze middag. Ik kreeg gelukkig een tweede kans om Low Point Drains (LPD) uit Hellevoetsluis te zien nadat ik Waterfront niet binnen kwam op hun releaseparty omdat er onaangekondigd entree werd geheven. Ik ben absoluut een fan van LPD. De eerste keer dat ik ze zag was samen met SPECTRE uit Denemarken in de Pits in Kortrijk (Belgie). Nu is SPECTRE echt moeilijk te verslaan want dat is één van m’n favoriete bands allertijden, maar Low Point Drains maakten zo’n indruk dat het een gelijkspel werd. Ook hier ging het weer als zoete, maar erg harde koek naar binnen. Je kan lekker leunen tegen de garagesound van dit duo die met z’n tweetjes een muur van geluid weten te produceren waar de yuppies in de aangrenzende flats waarschijnlijk nog weken nachtmerries door zullen houden. De meeste nummers van hun nieuwe cd demo kwamen voorbij. Haal hem in huis want dit rules! Helaas waren de batterijen van m’n fototoestel op omdat ik hem vergeten was uit te doen, dus helaas geen foto’s. Ik kan jullie wel verzekeren dat LPD uit twee superlelijke gasten bestaat, OK?

nu op 3voor12