Interview met Rotterdamse popfotograaf Dimitri Hakke Interview met Rotterdamse popfotograaf Dimitri Hakke

De expositie '10 jaar popfotografie door Dimitri Hakke’ is nog een tijdje te zien EN te horen

, Janneke Baken,

Interview met Rotterdamse popfotograaf Dimitri Hakke

De expositie '10 jaar popfotografie door Dimitri Hakke’ is nog een tijdje te zien EN te horen

Janneke Baken, ,

De expositie '10 jaar popfotografie door Dimitri Hakke’ is sinds 14 april te zien in de winkel Funkie House in Rotterdam. In het weekend is het extra leuk om een bezoekje te brengen aan deze trendy winkel, want dan spelen er bands. Omdat het uiteindelijk wel om de fotograaf en zijn foto's gaat, belde de redactie Dimitri met wat pittige vragen...

De expositie '10 jaar popfotografie door Dimitri Hakke’ is nog een tijdje te zien EN te horen

Hoi Dimitri! Fijn dat je even tijd hebt voor dit interview... "Tijd...da's inderdaad een beetje het probleem nu. Ik ben nog steeds heel druk met de expo en nou kreeg ik net weer een telefoontje met de vraag of ik vanavond een covershoot voor de Live-XS wil doen met Stuurbaard Bakkebaard. En ik heb al weken slapeloze nachten van de eerste bruidsreportage die ik deze week moet doen. Ik ben nog nooit zo zenuwachtig geweest voor een fotoshoot, haha..." Tien jaar popfotografie. Dat is al een hele tijd...Toen je net begon, wat was er toen leuk aan en is dat nog steeds je drijfveer? Of is het fotograferen nu op een andere manier boeiend? "Poeh da's een moeilijke vraag. Ik ben er eigenlijk gewoon ingerold tien jaar geleden. Ik zat op de School voor Journalistiek in Utrecht waar ik met een klasgenoot de opdracht kreeg om naar Dynamo Open Air af te reizen voor een verslag en een fotootje van dit metalfestival in Eindhoven. Ik was direct onder de indruk van het festival, het publiek en natuurlijk de kick van het frontstage staan. Met de van mijn broer geleende Olympus OM10 en een zak vol zwartwitfilms heb ik toen het festival gefotografeerd, waaronder het publiek. Niet alleen vond ik het festival heel leuk, ik kreeg ik hele positieve reacties op de foto die ik had gemaakt van een crowdsurfer. Mijn drijfveer is wel veranderd in de loop van de tijd. Vroeger was het toch meer de kick van het 'dichtbij de artiest staan', terwijl ik maar hoopte op een goeie foto. Hopen is misschien een groot woord, maar het was vaak een extraatje als ik met een hele mooie foto thuis kwam. Nu baal ik er gewoon van als ik terugkom van een concert en ik heb het gevoel dat ik niet 'de plaat' heb geschoten die ik wilde schieten. Bij elk concert wil ik toch een foto maken die ik over tien jaar nog in mijn portfolio heb zitten. En dat lukt natuurlijk niet altijd. De zelfkritiek is dus wel toegenomen in de loop der jaren, Maar gelukkig is de trots op een mooie foto er niet minder om geworden. In die tien jaar tijd heb je vast ook bijzondere artiesten ontmoet. Vertel es... "Jon Spencer was heel erg nors toen ik hem voor het eerst zag en hij ontspande pas nadat ik m een paar foto's van zijn vrouw Cristina Martinez had gegeven, die ik een jaar eerder had gefotografeerd. Das Pop in Gent was ook heel gezellig. Sympathieke Vlamingen, ze klommen speciaal voor de foto in een paar vlaggenmasten. The White Stripes was bijzonder leuk om te doen, omdat ik het een erg leuke band vind. Michael Franti bleek erg filosofisch ingesteld. En Henk Koorn is altijd erg fotogeniek. Een van mijn eerste fotosessie's was met hem. Hij poseerde met een kinderwagen met daarin zijn gitaar (zijn kindje, zo had ik bedacht). Hij trok de hele tijd gekke bekken. We gingen heel Delft door. Hele leuke foto's waren het geloof ik... geloof ik, want bij opname 36, bleef mijn opnameteller doordraaien naar 37,38,39,40. Bleek mijn filmpje er niet goed in te zitten en konden we alles opnieuw doen!" Heb je een leuke anekdote over een van je foto’s die je met ons wil delen? "Vorige week, nog toen ik Cooper aan het fotograferen was, hoorden opeens allemaal gehijg en gepraat. Ineens zagen we een heroïnehoertje te voorschijn komen. Bleek dat ze iemand aan het afwerken was achter het muurtje waar Cooper stond te poseren. Maar het leukste is wel dat een foto die ik in Rotown heb gemaakt van Peaches en Gonzales dankzij de oud-Rotown programmeur Gideon Karting en de Dewaele-broertjes (2many Dj's) in Colette in Parijs heeft gehangen. 's Middags was eerst de opening van de expositie zelf en s' nachts draaiden 2 Many DJ's in een sjieke nachtclub. Ik ben er speciaal een nachtje voor naar Parijs gegaan. Het ene moment stond ik te dansen tussen de Parijse fotomodellen en het volgende moment stond ik weer op station Gare du Nord tussen de zwervers te wachten op de eerste trein naar Rotterdam. Het heeft me overigens ook nog mijn relatie met mijn toenmalig vriendinnetje gekost. Zij was speciaal vanuit Engeland naar Nederland gekomen op de dag dat ik op het punt stond naar Parijs te vertrekken. Ik heb nog gevraagd of ze mee wilde maar helaas...Toen ik terugkwam had ze al haar spullen gepakt en was ze bij een vriendin gaan logeren. Als je moet kiezen tussen muziek of fotograferen, wat heeft dan je grootste passie? "Wat een smerige vraag zeg! Dat is een beetje te vergelijken met de vraag wat ben je liever, blind of doof? Want daar komt het wel op neer. Met muziek ben ik elke minuut van de dag wel bezig. Of ik luister muziek, of ik schrijf erover of ik fotografeer een band of ik zit met een nummer in mijn hoofd. Met fotografie is dat wat minder, hoewel ik ontzettend moeilijk naar een concert kan gaan zonder camera. Dan baal ik, als ik zie dat het licht mooi is. Op festivals zul je me dus altijd met een camera zien.... Maar ik ben zó blij dat ik fotografie en muziek kan combineren." Heb je zelf wel eens in een band gezeten? "Uiteraard heb ik in een band gezeten. Je moet toch weten hoe het is om op een podium te staan! De legendarische band de Doo-Gooders heeft een de complete loopbaan achter de rug. We hebben een debuutoptreden gehad en een afscheidsoptreden. Als ik de rest van de bandfamilie nog wel eens tegenkom, gaat het altijd over een reünieoptreden. Onze grote helden waren de Oblivians. We waren net als de Oblivians een zogenaamde stoelendansband. Om de drie nummers wisselden we van instrument. Bovendien hadden we als Sonny, Deedee, Louie en Donna , allemaal dezelfde achternaam: Doo-Gooder. Maar dat is jou niet onbekend he, Janneke Riplet haha..." Welke popfotograaf vind je te gek en waarom? "Niels van Iperen. Ik vind zijn foto's altijd prachtig van kleur en intensiteit. Net als werk van Anton Corbijn is het erg herkenbaar. Eigenlijk let ik meer op losse foto's dan, het hele oeuvre van een fotograaf. Het is net als met muziek, daar vind ik ook slechts zelden alle nummers van een band goed." Welke artiest zou je nog eens graag onder de lens willen nemen? "Ik zou wel wat meer grootschalige concerten willen fotografen in de Kuip of Ahoy. Gewoon om te kijken hoe dat bevalt en hoe mijn foto's zich verhouden tot die van andere fotografen. U2 en Britney lijkt me wel leuk om te doen, haha. Maar ik ben niet zo'n starfucker moet ik zeggen. Ik vind het leuk om redelijk onbekende bands te fotograferen. Als ze maar iets uitstralen. Da's het belangrijkste!" De expositie '10 jaar popfotografie door Dimitri Hakke’ is sinds 14 april te zien in de winkel Funkie House in Rotterdam. In het weekend is het extra leuk om een bezoekje te brengen aan deze trendy winkel, want dan spelen er bands. Zaterdag 7 mei spelen The Apers, zaterdag 21 mei Belmondo en zondag 29 mei een feestelijke officiële afsluiting van de expo met The Riplets. Aanvang: half 3. Locatie: Funkie House, Korte Hoogstraat 15, Rotterdam-centrum.
Tags

nu op 3voor12