Hot Hot Heat en supports doen bevrijdingsfeest nog lichtjes over Hot Hot Heat en supports doen bevrijdingsfeest nog lichtjes over

Canadezen, Amerikanen en Britten veroveren Rotterdam met vrolijkheid

, Mirella van der Made,

Hot Hot Heat en supports doen bevrijdingsfeest nog lichtjes over

Canadezen, Amerikanen en Britten veroveren Rotterdam met vrolijkheid

Mirella van der Made, ,

In het kader van 60 jaar bevrijding spelen er rond deze tijd veel bands uit Canada in Nederland. Hot Hot Heat is er één van. In hun kielzog sleepten ze twee bands mee van onze andere bevrijders: The Departure uit Engeland en The Fever uit de Verenigde Staten. Zinderende hitte of gewoon een leuk feestje?

Canadezen, Amerikanen en Britten veroveren Rotterdam met vrolijkheid

Hot Hot Heat, weer een zoveelste retrobandje met leuke liedjes. Ze zijn niet zo gehyped als bijvoorbeeld The Strokes, Franz Ferdinand of The White Stripes, maar langzaam maar zeker neemt hun bekendheid ook buiten hun thuisland Canada toe. Zo ook in Rotterdam, waar Nighttown al vroeg redelijk gevuld is. The Departure 'Aanvang 19:00' stond er op de site van Nighttown en op de toegangskaarten. Dat was wel wat overdreven want bij aankomst rond half acht blijkt dat er nog niets te doen is. Dezelfde avond is er in het theater en de basement een release party van Squash Records, dus wellicht heeft men de verwachte drukte iets willen spreiden. Even na acht uur staat ineens The Departure op het podium, uit Northampton, Engeland. Ze doen hun naam eer aan met een vliegende start en spelen een typische Britpopset die in de verte -door de uitspraak van het Engels- doet denken aan Suede, Pulp, Depeche Mode en Bowie, maar tegelijkertijd -door de gestroomlijnde show- aan U2, Franz Ferdinand en Interpol. Erg retro dus, met veel jaren '80, en dat zonder synthesizer. Ze stonden al eerder op London Calling. Na een aantal nummers gaat de nieuwigheid er een beetje af, en begint de zanger over 'dit is onze nieuwe single'. Dat vat deze band eigenlijk wel aardig samen: een hitparadeband waarbij wellicht in Engeland al hordes jongetjes en meisjes met boa's op de eerste rijen luidkeels staan mee te zingen. Ze hebben leuke liedjes en maken dansbare muziek, maar erg origineel komen deze jonge jongens vooralsnog niet over. The Fever Het optreden van The Fever, uit New York, begint spetterend met drie muzikanten (gitaar, drums, orgeltje) die vanuit het donker de hele zaal verrassen met een bombardement aan interessant geluid. Het is eigenlijk al goed genoeg zo, maar er komt even later toch nog een zanger bij. Met zijn zang wordt het geheel nog boeiender. Garage, punk, rock 'n' roll, het zijn drie termen die je misschien moet mixen met avantgarde om een beetje indruk te krijgen van de soort muziek. Deze bandnaam past perfect; koortsachtig spelen ze, met zoveel energie en variatie alsof het hun laatste concert ooit is. Sommige nummers klinken zo bekend dat je je afvraagt of het misschien covers zijn. Maar de zanger, die na afloop zelf bij de verkoopstand zit, verzekert ons dat het allemaal eigen nummers zijn. Dit maakt nieuwsgierig naar hun album: Red Bedroom. Kort geleden speelden ze nog met Death From Above 1979 in het Verenigd Koninkrijk, maar dit is hun eerste optreden op het Europese vasteland. Hopelijk zien we ze snel weer terug. Hot Hot Heat Om tien uur komt dan eindelijk de band waar iedereen op gewacht heeft: Hot Hot Heat uit Victoria, Canada. De laatste keer in Rotterdam stonden ze nog in de Basement en in 2003 mochten ze onverwacht invallen voor Kelly Osbourne op het Lowlands festival. Wie er is om de onbekende punky band te zien die ooit bij het befaamde Sub Pop label zat, ziet meteen dat-ie verkeerde verwachtingen had; hier staat een populaire rockband met fans die alle nummers kunnen meezingen en een stage performance die niet onderdoet voor bijvoorbeeld the Darkness, inclusief rook en knipperverlichting. Zanger/toetsenist Steve Bays ziet eruit of ie eerder bij The Strokes zat of in At the Drive-In en de Mars Volta, wat betreft zijn strakke zwarte kleding en torenhoge krulletjeskapsel, en hij gebruikt het podium helemaal, tot op de voorste rand. Betrokken vraagt hij of iedereen het naar zijn zin heeft, en hij zoekt meerdere malen contact met het enthousiaste publiek. Eén jongen -overduidelijk fan- mag zelfs even het podium op, halverwege het concert. Hun laatste album Elevator staat vol meezingers en ze krijgen de hele zaal aan het dansen met nummers als Dirty Mouth en Good Night Good Night. Van het vorige album Make Up The Breakdown worden de meeste nummers gespeeld, inclusief de bekendste: Bandages. Het is een fijn concert waarin vooral de vrolijkheid overheerst. Muzikaal is Hot Hot Heat okee, maar de 'hitte' van het nieuwe is er inmiddels helaas al wel een beetje af. Wat sommigen betreft is openingsband The Fever toch het 'heetst' van de avond, maar gelukkig is het geen wedstrijd.

nu op 3voor12