Stuurbaard Bakkebaard: soms meer theater dan muziek Stuurbaard Bakkebaard: soms meer theater dan muziek

Veel gelach in Nighttown Theater

, Job den Dulk,

Stuurbaard Bakkebaard: soms meer theater dan muziek

Veel gelach in Nighttown Theater

Job den Dulk, ,

Stuurbaard Bakkebaard, het straatmuzikantengroepje van Marc Koppen, Onno Kortland en Timo Van Veen, stond zaterdag 4 juni in het Nighttown Theater. Het was niet zo druk, wat misschien te wijten viel aan het optreden dat de band onlangs nog in Nighttown gaf als voorprogramma van G-Love & Special Sauce. Maar Stuurbaard heeft wel voor hetere vuren gestaan en maakte een ouderwets rariteitenkabinet van hun show.

Veel gelach in Nighttown Theater

Een maand geleden kwam het derde Stuurbaard Bakkebaard album uit, genaamd Whistle Dixie. De sound van deze plaat is een stuk helderder en de heren lijken voor de verandering eens echte teksten te hebben geschreven. Voor de rest is de plaat weer een mix van Tom Waits, straatmuziek, fanfare en nog veel meer. In het voorprogramma staat vanavond de Australische singer/songwriter Melanie Horsnell, die in haar eentje de taak krijgt om het publiek op te warmen. Het lukt haar redelijk maar echt indruk maken doet de zangeres niet. Even na tienen betreden de drie heren van Stuurbaard Bakkebaard het podium. Allemaal met hetzelfde vette haar, wat strak naar achter zit. Als opwarmer vraagt zanger/gitarist Timo of iedereen zijn/haar keel wil vastpakken en geluid wil maken. De toon is meteen gezet en vele rariteiten zullen nog volgen. Het zittende publiek krijgt toch vooral nummers voorgeschoteld van de eerste twee cd’s, met als één van de hoogtepunten Ou Est Le Bonbon, ingeleid met een mooi Frans verhaaltje van de zanger. De nieuwe nummers van Whistle Dixie komen live nog wat onwennig over, ze moeten blijkbaar nog even groeien. Na een paar nummers wordt niemand minder dan René van Barneveld als vierde bandlid/gastmuzikant geïntroduceerd. De ex gitarist van Urban Dance Squad en Anouk speelt voor de gelegenheid een potje pedalsteelgitaar, heel relaxed met een peuk in z’n mond. Het zwoele geluid van het instrument past perfect bij het zooitje ongeregeld wat Stuurbaard Bakkebaard is, en eigenlijk vind ik dat ie nog wel meer nummers mee kan doen. Het leuke van een Stuurbaard Bakkebaard optreden is uiteindelijk toch de interactie tussen de drie bandleden, en dan vooral tussen de zanger en bassist, die elkaar vanavond meerdere malen bespugen. Ja u hoort het goed, bespugen. En geen tufjes maar echt klodders (zie ook op de foto hier links)! Het absurdisme voert hoogtij bij deze band en daardoor is het soms meer theater dan muziek. Het publiek vind het des te mooier en vraagt om meerdere toegiften, die zij ook krijgt. In het laatste nummer speelt de bassist horn, nou ja spelen, hij praat erin en blaast dan weer eens een toon. En dan komt Stuurbaard nog één keer terug om een nummer te spelen wat ze al eerder deze avond speelden, wel een beetje een zwaktebod als je drie cd’s hebt. Gelukkig is het wel het meest dansbare nummer…
Tags

nu op 3voor12