Indrukwekkende herhalingsoefening van Broken Social Scene Indrukwekkende herhalingsoefening van Broken Social Scene

Afscheidscadeau voor programmeur Henri Oogjen

, Alexis Vos,

Indrukwekkende herhalingsoefening van Broken Social Scene

Afscheidscadeau voor programmeur Henri Oogjen

Alexis Vos, ,

Eén van de concerthoogtepunten van Rotown vorig jaar was Broken Social Scene. De energieke en melodieuze postrock betoverden het muziekcafé en diens programmeur Henri Oogjen zodanig, dat hij zichzelf - als een veredeld afscheidscadeau - op een toegift trakteerde. Met succes, want de Canadezen zegevierden wederom.

Afscheidscadeau voor programmeur Henri Oogjen

In mei mocht de Canadese invasie na 60 jaar op herhaling in Nighttown. Hot Hot Heat, The Dears en The Arcade Fire lieten horen dat erin het land van Neil Young voortreffelijk indie gemaakt wordt. Het epicentrum van de wederopstanding van Canada muziekland is Toronto. De multiculturele stad herbergt de meest opwindende bandjes van het moment. Niet alleen aanstaande Metropolis-sensaties als Death From Above 1979 en Stars resideren er, maar ook Metric en Broken Social Scene. Laatstgenoemden deden maandagavond Rotown vol stromen. Wie niet beter weet zou zeggen dat Metric inhaakt op de dancepunk-hype ingezet door Franz Ferdinand. Maar Metric is al een tijdje bezig. Voor Take Me Out was daar in 2003 al Our World Underground, Where Are You Now? Het debuutalbum vol met coole popsongs uitgevoerd door een loeistrakke ritmesectie, een sfeermaker op gitaar en zangeres Emily Haines, die voor felle uithalen en poeslieve fluistermomenten zorgt. Op het podium is dat niet anders. In een halfuur stoomt Metric over de zaal met succesnummers als Succexy en Dead Disco. Haines ontpopt zich als een headbanger eerste klas en slaat fel op haar synthesizer. De band weet enkele nummers fraai uit te bouwen, zodat enkele zwakke nummers toch nog als goed ervaren worden. Onder luid applaus verdwijnen ze dan ook van het podium om een kwartier later daar weer terug te keren. Op de drummer na, voegt Metric zich namelijk bij Broken Social Scene (BSS). Een muzikantencollectief rondom zanger Kevin Drew en bassist Brendan Canning, die de indiescene in 2003 opschrikte met You Forgot In People, zoals The Arcade Fire dat nu doet. De muziek van BSS is net zo divers als hun bezetting: alsmaar aan verandering onderhevig. Live hebben ze echter een vaste kern van zes man weten te vormen die de melodieuze en energieke postrock op indrukwekkende wijze ten gehoren brengen. Met drie trompetten wordt er afgetrapt en langzaam wordt je binnengeslepen in de wondere wereld van BSS. Van trompetgeschetter naar opeens vijf gitaristen is voor hun maar een kleine overstap, en voor het publiek ook geen enkel probleem, wanneer dat gedaan wordt met de verslavende riffjes van Stars & Sons. Een tandje feller is Almost Crimes waarmee Dinosaur Jr. in de vergetelheid wordt gespeeld. Ondanks dat Drew niet zoveel zijn mond opendoet is de zanger het grote wapen van de band. Is de muziek al bijzonder, diens stem maakt het plaatje compleet. Een geschuurde versie van Thom Yorke, zonder diens melodramatische gekrijs, zodat de ietwat gezochte teksten makkelijk te verhapstukken zijn. Het nieuwe album staat voor herfst gepland en enkele nieuwelingen passeerden dan ook de revue. Deze brachten niets nieuws onder de zon, maar maakten wel veel indruk zodat we met een gerust hart mogen wachten op het moment dat de bladeren van de boom vallen. Tot die tijd is het nog steeds goed toeven met Anthems For A Seventeen Year Old Girl. Misschien wel het mooiste nummer van de jaren nul. Emily Haines deed hierbij de vocalen en mocht zo het hoogtepunt van de avond op haar naam schrijven. Hoewel het slot- en verzoeknummer Lover’s Spit daar niet veel voor onderdeed. Een romantisch pareltje waar Drew en Haines met elkaar in duel gingen. Daarmee kwam om klokslag middernacht een einde aan de avond en namen de tot tien man uitgedijde groep afscheid van een voldaan Rotown - om er hopelijk volgend jaar wéér terug te keren.
Tags

nu op 3voor12