Zonovergoten Metropolis brengt wisselend programma Zonovergoten Metropolis brengt wisselend programma

Op zoek naar talent leidt niet altijd tot succes

, Willem Schellingerhout,

Zonovergoten Metropolis brengt wisselend programma

Op zoek naar talent leidt niet altijd tot succes

Willem Schellingerhout, ,

Faam om de goede neus voor nog onbekende bands, een nieuwe terrein indeling en goede weersvoorspellingen: de 17 editie Metropolis had op voorhand alles mee. Met 70.000 bezoekers behoort het festival definitief tot de grotere van Nederland, maar blijft de vraag of er toekomstige toppers te horen waren. Lees het kritische verslag van Willem Schellingerhout.

Op zoek naar talent leidt niet altijd tot succes

Het blijft bewonderenswaardig hoe de organisatie van Metropolis vasthoudt aan haar principes en geen grote namen contracteert. Daar waar Pinkpop al een paar jaar kampt met dalende bezoekers aantallen en dit wijdt aan het ontbreken van grote namen, heeft Metropolis het feit dat je geen van de bands kent tot motto verheven: The Best You’ve Never Heard Off. Gezien de programmering klopte dit voor heel veel toeschouwers. Maar onbekend of niet, massaal stroomden de mensen naar het Rotterdamse Zuiderpark om zich te laten verrassen door muzikanten van over de hele wereld. Brakes mocht om 13.00 uur het spits afbijten in de REP (Rotown, Ekko en Paradiso) tent. Geen gemakkelijke taak, maar Brakes brengen veel ervaring met zich mee. De band is voornamelijk samengesteld uit mensen van de formaties British Seapower en The Electric Soft Parade. Die ervaring bleek duidelijk op het podium. Brakes speelde haar punk country op een professionele wijze, soms echter wat statisch. En hoewel nog niet al het publiek aanwezig was, werden de aanwezigen wel gegrepen door het pakkende ritme van de wat meer country-achtige nummers. Kort daarna lieten de Amerikanen van Secret Machines zien waarom zij op het hoofdpodium speelden. De band die bestaat uit drie piepjonge muzikanten: drummer Josh Garzia, gitarist Ben Curtis en zijn broer én bassist Brendan Curtis. Secret Machines kon wel eens één van de bands zijn die een zonnige toekomst tegemoet gaat. De band bracht in 2004 het album Now This Is Nowhere uit en krijgt sindsdien steeds meer aandacht. En terecht, de muziek laat zich lastig definiëren en is een mengelmoes van veel stijlen. Op het podium voelde het drietal zich als een vis in het water en wist het publiek te overtuigen van haar potentie. Aansluitend speelde The Cribbs op het REP podium. De Engelse formatie had zich voorgenomen het publiek voor zich te winnen door zo luidruchtig mogelijk te spelen. De eerste nummers werden op vol volume gespeeld en de vocalen er uitgeschreeuwd. Hoe het publiek voorin de tent het vol hield, is een raadsel. Na een paar nummers merkten The Cribbs dat ook zijzelf dit geen hele set konden volhouden en schakelde een tandje terug. Het trio sloot geheel in stijl met het imago van de Britrock door de set te laten eindigen door al bierspugend de gitaar op de rand van de versterker te bespelen. Een echte rock ’n roll show in optima forma! Het optreden van The Dears op het hoofdpodium stak daar schril bij af. De Canadese formatie is niet erg nieuw meer en eigenlijk ook niet zo heel erg onbekend. Twee maanden terug traden ze al op in Nighttown en de afgelopen week nog op het Roskilde festival (vrijdag) en Werchter (zaterdag). En hoe goed de cd’s van The Dears ook mogen zijn, de optredens zijn het niet. De band gaf geen enkel moment blijk het erg naar hun zin te hebben op het podium. De toetsensectie was hier exemplarisch voor. Het twee-dames sterke gedeelte van de zes-mansformatie viel volledig weg in de geluidsmuur die de bas en de gitaar produceerden. Verder leken de dames meer op chagrijnige, ouwe tantes, dan op hippe rockers die van hun hobby hun beroep hebben gemaakt. Een gedeelte van het massaal toegestroomde publiek haakte halverwege het optreden dan ook af en vertrok naar de andere podia. Wat overbleef waren voldoende Dears fans om de handen op elkaar te brengen bij het laatste nummer. Het applaus na afloop was echter niet erg hartelijk en verstomde snel. In tegenstelling tot The Dears had Mugison geen zes mensen nodig om een teleurstellend optreden te geven. De techniek deed dat voor hem. De IJslander treedt op met een gitaar en een laptop. De laatste doet dienst als zijn ‘band’; samples worden tijdens het concert live ingespeeld en voor de ogen van het publiek wordt het nummer opgebouwd. Een techniek die aan populariteit wint, met name onder singer/songwriters die solo optreden. Het scheelt ongetwijfeld veel ongemakken, waaronder discussies met andere bandleden. Maar bandleden kunnen ook de spiegel zijn, waardoor je beter wordt. Mugison bracht schreeuwerige nummers zonder al te inhoud. Pas toen zijn laptop vastliep en hij gedwongen werd alleen op zijn akoestische gitaar te vertrouwen, bleek de man gezegend te zijn met stembanden van schuurpapier á la Bob Dylan en Kurt Cobain. Een paar minuten hing er een intieme sfeer in de REP tent. Maar zodra de laptop weer opgestart was en de kabeltjes weer aangesloten, ging Mugison weer verder met zijn stuntelige gepiel en gehobby. Metropolis werd in de VWP (Vera, Waterfront en Patronaat) tent afgesloten door Dead From Above 1979.. De organisatie had geen betere keuze kunnen maken. DFA1979, ooit begonnen als een sidestep van beide leden van Femme Fatal, is al bekend in het buitenland, maar trad voor het eerst op in Nederland. Met behulp van Metropolis is nu ook Nederland veroverd. Het duo, met Jessee Keeler (zoon van Steppenwolf gitarist John Keeler) op basgitaar en Sebastian Grainer op drums, zweepten met hun heftige garage punk de VWP tent op. Het tempo was hoog, de bassolo’s veelvuldig en de balans tussen de twee was perfect. Het was geen wonder dat grote delen van het publiek de 17e editie van Metropolis al dansend eindigden.
Tags

nu op 3voor12