Supersuckers in Waterfront Supersuckers in Waterfront

Ouderwets rock'n'roll feestje aan de Maas

, Mirella van der Made,

Supersuckers in Waterfront

Ouderwets rock'n'roll feestje aan de Maas

Mirella van der Made, ,

De Supersuckers komen! Zaterdagavond, dus geen enkel excuus om niet te gaan. Voor een enkeling is het meteen een uitgelezen gelegenheid om eindelijk eens een concert in Waterfront mee te maken. Het publiek, wachtend in de avondzon, ziet er alvast spannend uit...

Ouderwets rock'n'roll feestje aan de Maas

De portiers in strak pak steken een beetje raar af tegen de bezoekers buiten in de zon, die voornamelijk ook wel zwart gekleed gaan, maar toch net even anders; veel blote armen vol stoere tatoeages, half kaalgeschoren hoofden met rockabilly- of punkkapsels, bakkebaarden, zwartgeverfde en hoog opgekamde lange haren, enkele erg punke pettycoats (zwart, natuurlijk) en een meisje met een superkort latex minirokje dat weinig aan de verbeelding overlaat. Het is best indrukwekkend voor de wat minder uitbundig geklede concertganger die eigenlijk meestal naar Rotown gaat voor de wat poppier bands. Best wel erg Rock'n'roll. Na even afluisteren blijkt het toch niet zo eng te zijn: de meeste mensen praten gewoon Rotterdams en het gaat over koetjes en kalfjes. Eenmaal in de zaal staat de band ineens op het podium. Vier mannen zijn het; eentje met matje en houthakkershemd, eentje met zonnebril en zwarte cowboyhoed, eentje - ook met zonnebril - met lang haar en baard en helemaal achterin een drummer met grijs haar. Er is geen voorprogramma en Eddie Spaghetti, de man met de hoed en zanger/bassist, belooft ons te zullen spelen tot elf uur, wanneer in het cafe een of ander dansfeest gaat beginnen. De Supersuckers bouwen liever hun eigen soort feest. En spelen doen ze: het ene liedje na het andere, van recht-toe-recht-aan rock'n'roll via snelle rockabilly naar een enkel countrynummer. De snelle nummers vallen het meest in de smaak bij het publiek, van wie een deel alle teksten kan meezingen. Ook binnen is het publiek erg gemengd: er staan enkele boomlange kerels tussen, een schattig jong meisje dat het hele concert lang glundert van plezier, een enkele oudere man, en er zijn zelfs kinderen. Wel stoere kinderen natuurlijk: met Supersuckers- en Korn T-shirtjes en netjes begeleid door hun ouders. Het publiek is eigenlijk te stoer om te klappen op verzoek, maar na aandringen willen sommigen toch af en toe wel meedoen. Met zijn allen de middelvinger opsteken tijdens een nummer - ook op verzoek - gaat makkelijker. De band, die in 1988 werd opgericht en nog geen jaar later - toevallig vlak voor de Grunge-hype - van Tucson, Arizona naar Seattle verhuisde, doet op momenten een beetje denken aan Mudhoney uit die stad. Ze spelen vooral nummers van hun nieuwste album Devil's Food, uitgebracht op hun eigen label Mid-Fi Recordings dat ze 4 jaar geleden oprichtten, maar ook bijvoorbeeld I Want The Drugs en Supersucker Drive By Blues. Er zit humor in deze band: niet alleen in hun naam (want sucken doen ze niet), maar ook in de teksten en de songtitels. En als je je dan ook nog afficheert als THE GREATEST ROCK N' ROLL BAND IN THE WORLD is het plaatje compleet. Tegen het einde van hun set blijkt Andrew, een vriend, in de zaal te staan. Hij wordt vriendelijk begroet en mag het podium op om mee te doen. Hij blijkt Andrew McKeag te zijn, tourgitarist van de Presidents of the United States of America, ook uit Seattle en eerder diezelfde avond nog te bewonderen in Brugge tijdens het Cactus Festival. Na een grapje over geen toegift dat al jaren schijnt te werken, zegt Eddie Spaghetti aan het einde van het energieke maar verder (volgens de schrijver dezes) niet echt bijzondere concert dat hij later naar de T-shirtstand zal komen voor wie een praatje met hem wil maken. Helaas komt dat er niet meer van. Jammer voor de fans. In september staan ze in Canada in het voorprogramma van Pearl Jam, die andere band uit Seattle met een Eddie als zanger, waarmee ze al eerder samenwerkten.
Tags

nu op 3voor12