CD-recensie: Debuutalbum This Way van Jumbodollars gaat de goede kant op CD-recensie: Debuutalbum This Way van Jumbodollars gaat de goede kant op

Priceless alternative rock 'n' roll uit Rotterdamse kelder

, Pierre Ronzierre en Marcel Verhaar,

CD-recensie: Debuutalbum This Way van Jumbodollars gaat de goede kant op

Priceless alternative rock 'n' roll uit Rotterdamse kelder

Pierre Ronzierre en Marcel Verhaar, ,

Het sfeervolle debuutalbum This Way van het Rotterdamse sextet Jumbo Dollars roept herinneringen op aan Joy Division, Birthday Party en Nick Cave, maar overtuigt onvoldoende door het gebrek aan sterk songmateriaal.

Priceless alternative rock 'n' roll uit Rotterdamse kelder

In een kelder in de buurt van Rotterdam heeft het sextet Jumbo Dollars samen met producer Nicky in 't Veld in maart 2004 hun debuutalbum opgenomen. De opnamen bleven meer dan een jaar op de plank liggen, want pas vorige maand werd in Rotown gevierd dat This Way nu hier voor ons ligt. Het debuutalbum van Jumbo Dollars klinkt direct bekend maar toch nieuw. Bekend aangezien de invloeden snel te herkennen zijn (Joy Division, Mark Lanegan, the Doors, Kat Onoma, the Stranglers, the Birthday Party en vooral Nick Cave and the Bad Seeds in hun beginjaren), nieuw omdat Jumbo Dollars de invloeden hebben doen samensmelten tot een nieuw geluid. De zwart/witte hoes van This Way geeft bovendien al direct de sfeer aan van de sound van Jumbo Dollars: donker en rijk aan karakter. Bepalend voor de sound van Jumbo Dollars is de zang van Jean Paul Schriks, die qua klank ook heel sterk aan Nick Cave doet denken. Jammer is dat de zang soms lastig is te verstaan, waardoor van de tekst slechts flarden worden opgevangen. Hinderlijk is dat de zanger soms moeite heeft de melodie te volgen en hierdoor niet altijd helemaal zuiver is. Vrijwel alle nummers op This Way zijn opgebouwd als een soort snapshot, met één enkel idee en één enkele sfeer. De nummers kennen weinig harmonische ontwikkeling. Jumbo Dollars overtuigt juist in de wat rustiger en laid back nummers met pakkende melodielijnen, zoals Done What's Done, Back On The Track en Profound, wanneer de elektrische piano van Hans Metzger of de trompet van Jasper Drooge kleur geven aan de ritmesectie (Maarten Brandenburg op drums, Ron Brandenburg op gitaar en Stef Willeboordse op bas). De nummers op This Way zijn over het algemeen langdradig. Het debuutalbum duurt met zijn zestien tracks bovendien meer dan een uur. En dat is eigenlijk het grootste probleem met dit album. Met wat minder nummers, maar compacter, beter uitgewerkt en beter geproduceerd, had This Way een heel sterk debuutalbum voor Jumbo Dollars geweest kunnen zijn. Desalniettemin lijken sterke nummers als Done What's Done heel wat te beloven voor een tweede album van de Rotterdamse band.

nu op 3voor12