Songstories: hoe First E op de tafel van Quentin Tarantino belandde Songstories: hoe First E op de tafel van Quentin Tarantino belandde

De bijzondere verhalen achter de 'trippop' uit Zaandam

, Stef Koenis

Songstories: hoe First E op de tafel van Quentin Tarantino belandde

De bijzondere verhalen achter de 'trippop' uit Zaandam

Stef Koenis ,

Er zijn veel websites waar songteksten volledig geanalyseerd worden, maar of deze analyses ook kloppen is vaak niet te controleren. Daarom laat 3voor12Noord-Holland plaatselijke muzikanten de achterliggende verhalen over hun favoriete zelfgeschreven nummers vertellen. Dit keer is Pieter Molenaar van de Zaanse band First E aan het woord, over hun album 'The Other Side of Eden'.

"Eén van de weinige leuke plekken in Zaandam", spreekt First E-gitarist en liedjesschrijver Pieter Molenaar zich enigszins koesterend uit wanneer we aan het begin van de avond aanschuiven bij het Zaanse filmtheater deFABRIEK. "Een echte alternatieve scene is er in Zaandam niet, maar hier worden nog wel eens leuke popquizjes georganiseerd." Popquizjes waar hij ongetwijfeld vaak om de prijzen meedoet. Hoewel First E onder andere voortkwam uit de jaren zestig-coverband The Surphonics, is de band vooral te kenmerken als een mix van de experimentele, zware triphop uit de jaren negentig en hedendaagse, contrasterende indiepop. 'Trippop': lyrische popmuziek, gedrenkt in een psychedelische saus vol surfgitaarsamples en barokke dubgeluiden; zoals ze het zelf trots presenteren. Een afwisseling van stijlen die op hun vorig jaar verschenen album 'The Other Side of Eden' goed terug te horen is.

Same Colour
Hét nummer waarmee het First E-geluid werd ontdekt, was Same Colour. Molenaar: "Toen kwam alles samen. In het begin hadden we nog veel moeite om op gang te komen: we zaten nog heel erg vast in de jaren zestig muziek van ons coverbandje. We schreven zes à zeven nummers die uiteindelijk op onze 'Bankers Corpse'-EP zouden komen, maar toen ik bezig was met drie aanvullende nummers kwam ik pas echt op een sound waar ik blij van werd. Een beetje klooien met delay en sampletjes leverde uiteindelijk Same Colour op. Ik dacht: hier schrijf ik nog twaalf nummers op."

De vele stijlen die de band omarmt, kwamen hier voor het eerst samen. Serge Gainsbourg, Portishead, die vreemde geluidjes uit jaren vijftig en zestig films: er wordt van alles genoemd. En dat terwijl het proces vaak begint bij het drumstel. "De drums geven mij een soort schema om in te werken, een skelet. Die vul je later dan in met melodieën, waarna Ruurd Heise (zanger) zijn draai eraan geeft voor de zanglijnen." De demo’s zijn echter geen definitieve versies: "Hoewel ik het heerlijk vind om thuis alle synthesizerloopjes en sampletjes in elkaar te frutselen, blijft de interactie tussen de bandleden wel belangrijk. Wanneer onze demo’s af zijn stuur ik het meestal door naar de band, die daar dan weer hun eigen opvattingen bij hebben. Dat is alleen maar goed."

Sujet
Wie Sujet luistert, zal ongetwijfeld het onderliggende surfgitaartje opmerken. Quentin Tarantino-achtig, zo dacht ook de interviewer. En wat blijkt? Het nummer heeft nog op het kantoor van Tarantino gelegen ook. "We kregen een berichtje van het management van Tarantino, dat hij het heel interessant vond. Het zou zomaar kunnen dat hij het ging gebruiken. Inmiddels al wel weer een jaar geleden, maar het is natuurlijk wel een leuk verhaal." Dat het nummer aan zou kunnen slaan, had Molenaar zich eigenlijk niet gerealiseerd. "Plots stond het op 3 in de IndieXL-charts en belandt het via via bij Tarantino, maar op het filmpje van Ruurd na hebben we er eigenlijk niet veel mee gedaan. Toch vind ik Sujet wel nog steeds goed in elkaar steken. Het is geen nummer dat we zo nog een keer zouden kunnen maken, het ontstaat gewoon."

Zero Gravity
En dan nog zo’n nummer, waar toch wel erg leuke verhalen aan kleven. Allereerst komt daar een opgevouwen blaadje met uitleg van de tekst van Zero Gravity tevoorschijn. Meegegeven door Ruurd, de schrijver van de teksten. Een nummer over de vergane waarden en normen, schaamteloos graaiende bankiers en bovendien het bizarre verhaal van Shameless Mick. "Mick Philpott was gescheiden van zijn vrouw en had zijn kinderen bij haar achtergelaten, maar wilde eigenlijk ook wel – in plaats van te werken – de kinderbijslag opstrijken. Hierop bedacht hij het plan om zijn oude huis in de fik te steken, de kinderen te redden, om hierna zijn ex aan te klagen voor nalatigheid. Dit ging echter fout: alle kinderen waren verbrand. Vandaar de tekst 'Shameless Mick doesn 't know what to shame about'. Het is dan ook wel grappig dat mensen die het verhaal niet kennen vrolijk mee staan te zingen."

Het verhaal van de baslijn van Zero Gravity is daarentegen wat minder zwaarmoedig: "Als ik heel eerlijk moet zijn is de bas gebaseerd op een vreselijk nummer uit de jaren zeventig: The Osmond Brothers met Crazy Horses. Er zit zo’n raar paardengeluid in, een geluid dat mijn vriendin als operazangeres overigens ook heel goed kan nadoen. Ik dacht hem voor de lol even te samplen, maar ontdekte dat er eigenlijk nog best een leuke baspartij in zat. De uitwerking van ons is gelukkig wel wat meer ingetogen."

Scary Eyes
De afsluiter van 'The Other Side of Eden', Scary Eyes, is de favoriet van Molenaar. Een echt ‘trippop’ nummer, waar ook Molenaars achtergrond als new-waver terugkomt. "Het is eigenlijk een heel naar nummer, maar ik hou er wel van. Die opbouwende, broeierige sfeer die ook nog eens wordt versterkt door de zang van Ruurd ('somebody stole my name'). Zo'n nummer had ik altijd al willen maken."

De nieuwe plaat van First E zal wat minder afwisselend zijn dan 'The Other Side of Eden', aldus Molenaar. "Wat meer invloeden van de indiepop, maar op andere momenten ook wel weer heel kaal." Het eerste voorproefje, 'The Wrong Road', laat zich in ieder geval door een donkere, nostalgische synthesizerbeat kenmerken. Beluister hem hier.

nu op 3voor12