Fokko bewijst dat rock het leukst is als je jezelf durft te verliezen in het moment Fokko bewijst dat rock het leukst is als je jezelf durft te verliezen in het moment

De aftrap is voor LÖRK. De reggae ska band mengt luchtigheid met een scherp randje en brengt meteen beweging in de zaal. Met eigen nummers als ‘Delulu’ en ‘Poen’ zetten ze een toon die tegelijk ontspannen en maatschappelijk is. Hun geluid schuurt soms tegen dat van Doe Maar aan, een vergelijking die ze zelf niet uit de weg gaan. Wanneer ze ‘Zoek het zelf maar uit’ en ‘Smoorverliefd’ inzetten, hoor je duidelijk waar die liefde vandaan komt.

Wanneer Fokko Mellema en zijn band beginnen, verschuift de sfeer meteen. De gitaren klinken steviger, de drums voller. Wat vooral opvalt is hoe relaxed het allemaal voelt. Mellema praat makkelijk tussen de nummers door, maakt droge opmerkingen over zichzelf en over de band, en trekt het publiek zonder moeite mee in zijn wereld.

Die wereld bestaat grotendeels uit waargebeurde verhalen. Niet groots of heroïsch, maar klein en pijnlijk herkenbaar. ‘Wendy’ blijkt eigenlijk over iemand anders te gaan. ‘Anna’ over een meisje dat hij daarna nooit meer zag. Geen epische liefdesverhalen dus, maar situaties die net ongemakkelijk genoeg zijn om echt te voelen. De relationele onhandigheid waar Fokko om bekendstaat, wordt niet verstopt maar juist uitvergroot. Met zelfspot, maar zonder alles weg te lachen.

Voor veel mensen is Fokko bovendien geen onbekende naam, of stem. Wie alternatieve radio luistert, kent hem misschien van zijn jingles voor KINK of bijdrages op NPO 3FM. Anders ken je hem misschien via Want Want, waar zijn scherpe en soms licht absurde kijk op het leven goed landde. Toch wordt vanavond vooral duidelijk dat Fokko in de basis een liveband is. Op het podium vallen de puzzelstukjes in elkaar en krijgen de liedjes echt gewicht.

De Affe Tour Tour draait niet alleen om bekende nummers, maar ook om het speelse idee van de onafgemaakte liedjes. Wat begon met korte muzikale snippets die Fokko op social media deelde en die door volgers werden afgemaakt, is inmiddels uitgegroeid tot een onderdeel van de show. Ook live krijgen deze mini-nummers een plek in de set. ‘Tattoo’, ‘Ziek’ en ‘Geen Zin’ schieten in hoog tempo voorbij. Soms nog geen minuut lang, maar ze werken goed.

Een van de hoogtepunten van de avond is ‘Alles Gaat Kapot en Ik Trek Het Niet Meer’. Tegen het einde van het nummer vraagt Mellema het publiek om een “coyote schreeuw”. Een deel van de zaal kijkt even zoekend om zich heen, terwijl een paar kenners meteen weten wat de bedoeling is. Na een paar keer oefenen doet binnen een paar seconden doet bijna iedereen mee. Het klinkt niet perfect, maar wordt door Fokko zelf omschreven als "alsof je echt de CD aan hebt staan!".

Wat minstens zo aanstekelijk is als de muziek zelf, is het plezier dat van het podium spat. Er wordt onderling gelachen, blikken worden uitgewisseld wanneer iets net anders loopt dan gepland, en niemand lijkt bang om vol gas te geven. Fokko maakt op sommige momenten letterlijk sprongetjes door de lucht, alsof hij even vergeet dat hij ook nog moet zingen. Het is geen ingestudeerde rockhouding, maar pure energie. Je ziet een band die het niet alleen goed kan, maar het ook zichtbaar naar hun zin heeft.

Hoewel de zaal niet uitpuilt, voelt de avond nergens leeg. De intimiteit werkt juist in het voordeel van de show. Fokko speelt niet alsof hij een arena moet overtuigen, maar alsof hij een kamer vol bekenden toespreekt. Halverwege bewijst hij dat nog eens door plots het podium te verlaten en plaats te nemen op de bar. Daar speelt hij een paar oudere nummers akoestisch, terwijl de rest van de band meezingt als backing of een klein instrument oppakt. Geen groot gebaar, wel een moment dat blijft hangen. Alsof de hele zaal even in dezelfde huiskamer zit.

De gecultiveerde lulligheid waar de band vaak mee wordt omschreven, blijkt live vooral gewoon eerlijkheid. Achter elke grappige tekst zit iets dat echt is gebeurd. Achter elke droge opmerking zit een ervaring die niet altijd even soepel liep. Dat maakt de show meer dan alleen vermakelijk. Het maakt hem geloofwaardig. Met de Affe Tour Tour laat Fokko zien dat Nederrock niet ingewikkeld hoeft te zijn om te raken. Een paar sterke akkoorden, een melodie die blijft plakken en teksten die zichzelf gerust voor schut durven te zetten zijn genoeg. In Volt resulteert dat in een avond die energiek, grappig en vooral oprecht voelt. En misschien is dat uiteindelijk wel de grootste kracht van Fokko.