Red Leg: van tenenkrommend tot meestampend Red Leg: van tenenkrommend tot meestampend

Tweede album begint slap maar eindigt stevig

, Jaap van Otterlo,

Red Leg: van tenenkrommend tot meestampend

Tweede album begint slap maar eindigt stevig

Jaap van Otterlo, ,

Bluesrockband Red Leg timmert aardig aan de weg als liveband. Begonnen als coverband is de band nu bezig een eigen repertoire uit te bouwen. De CD ‘What’s going on?’, die overigens al een tijdje uit is, bevat dertien eigen nummers. Niet alle even sterk, zo constateerde 3VOOR12/Arnhem-Nijmegen.

Tweede album begint slap maar eindigt stevig

Het is 1:00 uur. De continue herhalingen van de publieke omroepen staan op het punt van beginnen. Maar als ik richting mijn luie stoel wil lopen valt mijn oog op een CD die op tafel ligt: ‘What’s going on?’ van Red Leg. “Oh ja, die moest ik nog recenseren!” schiet er door mijn hoofd. Ik plaats het schijfje in het laadje en ga er eens goed voor zitten. Matthijs van Nieuwkerk moet maar even wachten. Voordat ik ga beginnen met de daadwerkelijke recensie wil ik eerst vermelden dat ik mij de gehele CD heb geërgerd aan de opnamekwaliteit. Af en toe leek het wel met een Windows- microfoontje te zijn gedaan. Ook het afmixen is ronduit amateuristisch gebeurd. Nu weet ik dat het ongeveer een modaal jaarsalaris kost om een cd professioneel op te nemen, dus zal ik het voor deze keer door de vingers zien. En dan mats ik ze gigantisch, want als je in je promobrief óók nog komt aankakken met het fameuze lettertype Comic Sans, dan ben je normaliter bij mij al verzekerd van een kutrecensie. Het eerste nummer dat voorbijkomt doet mij na precies 1 minuut en 24 seconden kijken hoelang dit nummer nog duurt. Dit heeft twee oorzaken: de korte, simpele gitaarriffjes die maar doorgaan, en de saaie, zelfs slechte zang. De zanger, Gerard, lijkt totaal niet in de eigen sound te geloven, zo ongeïnspireerd en verplicht klinkt het. Is hij bang om uit te halen of kan hij het gewoon niet? Ik durf Red Leg nu al een bruiloftband te noemen. De teksten maken ook niet veel goed, mede door het simpele A-B-A-B rijmschema in de eerste nummers . Ik zie op tegen wat komen gaat. MAAR... na de eerste nummers uitgezeten te hebben bespeur ik een opgaande lijn die begint bij ‘Life is what you need’, het vijfde nummer op de plaat. Ik zie mezelf nu wel in een zaaltje zitten, met een biertje in de hand, en deze muziek op de achtergrond. Mijn nieuwsgierigheid wordt weer wat geprikkeld, en daar was ik ook wel aan toe. Vooral de muziek lijkt te groeien, de zang is nog steeds onder de maat. Deze trend zet zich door. In nummers vijf tot en met acht klinkt zowaar potentie. En die potentie wordt notabene nog bijna waargemaakt ook! Vanaf nummertje negen, ‘Where are you now’, durf ik het zelfs gewoon een leuke plaat te noemen. De muziek beperkt zich niet meer alleen tot simpele riffjes, de teksten worden origineler en interessanter en zelfs de zang begint erop te lijken. Gerard heeft er meer feeling bij en dat is toch wel een vereiste voor leuke liedjes. Bij het elfde nummer ‘Set you free’ betrap ik mijzelf erop dat mijn voet ritmisch meebeweegt, en dat blijft ie doen, tot het einde van het plaatje. En dát is een compliment. Goed, een conclusie vraagt een eindoordeel. De CD begint uitermate zwak, ongeïnspireerd en saai. Maar weet, via een omweg, bij de laatste nummers tóch nog te boeien, als de band wat inspiratie lijkt te putten uit U2, Rolling Stones en Neil Young. Mijn conclusie is ook meteen een tip voor de band: denk de volgende keer héél goed na over de invulling van je plaat. Niet ál je nummers hoeven daarop, alleen de goede. En dat zijn de laatste vijf dus.

nu op 3voor12