Mulischbabes verwarmen winterse Poetracks Mulischbabes verwarmen winterse Poetracks

Ook dit jaar weer gedichten op muziek bij de Wintertuin

, Marcel Bosmans,

Mulischbabes verwarmen winterse Poetracks

Ook dit jaar weer gedichten op muziek bij de Wintertuin

Marcel Bosmans, ,

Bevroren woorden ontdooien in de warme Wintertuin. Het Gelderse cultuurfestival brengt de boekenkast op de planken. Poëzie van 'De Grote Drie' wordt vertaald in popmuziek. Na de gezongen Reve zijn voor Poetracks nu gedichten van de grote Mulisch op muziek gezet.

Ook dit jaar weer gedichten op muziek bij de Wintertuin

De Nederlandse taal is sinds kort verrijkt met het begrip Mulischbabe. Ellen ten Damme, Anneke van Gierbergen, Roos Rebergen, Simone Holsbeek, Pien Feith en Lea Kliphuis mogen zich sinds afgelopen donderdag met deze titel tooien. Het babe-deel spreekt voor zich, de toevoeging Mulisch laat zich verklaren uit het feit dat zij allen een van zijn gedichten tot lied hebben gemaakt. Mulisch is eerder in de popmuziek verzeild geraakt. Zijn gedicht Boezem werd omarmd door Kayak. Dat was in 1976, voor een heuse boekenweekplaat. Zijn bijdrage aan de muziekgeschiedenis leek tot een one hit wonder beperkt te blijven. De schrijver hield nog wel rekening met een Nobelprijs, maar ging niet meer uit van een popmuzikale hommage. Mulisch liet dan ook weten zeer vereerd te zijn met Poetracks #2. Deelname aan Poetracks #2 is een risicovolle onderneming. Beoefenaars van de lichte muziek zouden zich kunnen vertillen aan de zwaarwegende dichten van Mulisch. “Toen ik ‘Verslag van de uitgezonden bode?’ las begreep ik er helemaal niks van”, bekent Roos Rebergen (Roosbeef) eerlijk. “De dichter wilde terug naar de bron, het ijzer. Ik heb hetzelfde gedaan en kwam bij mijn oude beugel terecht. Daar heb ik dus een liedje over geschreven” “Met mijn ijzeren lach, zeg ik mijn vrienden gedag”, luidt het refrein van haar puberblues. Niet echt vergelijkbaar met de “klinknagels dreven het zweet” van Mulisch, maar ontegenzeggelijk de meest eigenzinnige bijdrage van de avond. Evenals Rebergen gebruikt Lea Kliphuis het woord van de dichter om haar eigen verhaal te vertellen. “Bij ‘Romantisch refrein’ stelde ik me een oud vrouwtje met maar één echte liefde voor. Met het beeld van mijn oma voor ogen heb ik deze Poetrack geschreven.” Simone Holsbeek (Drive by Wire) vraagt zich af of haar trage, zuchtende lied Mulisch zou kunnen bekoren. Onder Holsbeek winnen de woorden aan gewicht, de jonge Pien Feith houdt het liever speels en licht. Het talent uit Utrecht kiest, evenals Anneke van Giersbergen (The Gathering), voor een jazzy benadering. Daarmee houdt de vergelijking op, want Van Giersbergen zingt in haar moerstaal en houdt zich letterlijk aan de tekst van de oude meester. Afsluiter Ellen ten Damme deinst er niet voor terug om de Mulisch in dichtvorm naar een louche club te leiden. Zo eindigt Mulisch, na een liederlijke avond in het gezelschap van meerdere vrouwen, in de voor hem vertrouwde nacht. Foto's: Geert Oldenmenger

nu op 3voor12