Iedere laatste vrijdag in de Club Rembrandt: Nope is Dope! Iedere laatste vrijdag in de Club Rembrandt: Nope is Dope!

Populair housefeest verspreidt zich razendsnel

, Tekst: Niels van den Dungen,

Iedere laatste vrijdag in de Club Rembrandt: Nope is Dope!

Populair housefeest verspreidt zich razendsnel

Tekst: Niels van den Dungen, ,

Wat begon in Rotterdam in de Maassilo is nu ook in Eindhoven (en sinds kort ook in Kerkrade) een feit geworden: Nope is Dope! Dat is de naam van feesten die je de populairste dance en house over heel het land brengen. Voortaan een vaste prik op de laatste vrijdag van de maand in Club Rembrandt en daarnaast ook op één maart voor de tweede maal groter uitgepakt in het Klokgebouw. Hoogste tijd voor 3VOOR12/Eindhoven om eens te kijken wat zo’n feest te bieden heeft!

Populair housefeest verspreidt zich razendsnel

“Het was eigenlijk begonnen als Nope to Dope, maar dat vonden we een te heftig statement,” zegt Ravuth Ty tegen me, “we zijn nog steeds sterk voor drugsvrije feesten.” Ravuth is een klein, Aziatisch mannetje dat de ‘creative director’ van Nope is Dope is en tevens één van de oprichters. Na een reeks uitverkochte feesten in de Randstad staat nu ook Eindhoven op de planning om veroverd te worden. “Waar veel organisatoren de fout in gaan is dat op een gegeven gaan bezuinigen op reclame. Je moet juist blijven flyeren en blijven pompen, anders verzuip je geheid.” Midden in ons gesprek krijg ik twee flyers in m’n handen gedrukt van hem: één voor Nope is Dope volgende maand en één voor Sexy Motherfucker in december, beide in de Club Rembrandt. Wat me direct opvalt is dat bij de volgende editie van Nope is Dope een minimal area is waar onder andere de Bart Skils op het programma staat. Ravuth wil ook graag de housescene meetrekken in minimal en techno. Iets wat een hele klus zal worden. Een rondje door Club Rembrand na afloop van het gesprek laat zien dat vijf van de zes zalen benut worden: drie chillzalen met zitzakken en banken en twee danszalen waar los gegaan wordt op bekende artiesten als Benny Rodrigues en Don Diablo. Keer op keer weet de Club Rembrandt te verbazen met de fijne sfeer die het uitademt. Vloerbedekking, goede airconditioning en aardig personeel zowel achter de bar als aan de deur zorgen ervoor dat ik me er altijd wel thuis voel. In de Nope-area (house zaal) staat het vanaf het begin af aan al stampvol, met wat stevig geduw bij de ingang tot gevolg. Als ik daarna aangekomen in het midden van de zaal even om me heen kijk is het publiek gemakkelijk te omschrijven: meisjes die net hun eerste sugababes.nl-profieltje hebben aangemaakt, negers die harder aan de muur plakken dan het behang en Marokkaantjes die leuk losgaan met hun schatjes. De sfeer heeft hierdoor iets ambivalents: er is de mooie aankleding en het aardige personeel, maar tegelijkertijd hangt er nogal een machosfeertje wat niet aan mij besteed is. Nu moet je weten dat ik niet de flauwste ben en niet bij mijn bevooroordeelde gedachtegang wil blijven. Hier en daar probeer ik daarom ook met mensen in gesprek te raken waarom ze hier waren; voor zomaar een leuke avond of specifieke artiesten? Bij elk gesprek komt het er op neer dat mensen totaal geen benul hebben wie er eigenlijk draait en waren ze meegesleurd door vrienden of vriendinnen. Stuk voor stuk vinden ze het allemaal wel ‘relaxed’. Dit zegt voor mij meer over het feest dan over de mensen zelf: mensen komen namelijk niet meer puur omdat ze het zelf willen, maar juist omdat het feest goede reclame over zichzelf heeft gemaakt. Complimenten aan de marketingafdeling. Wat betreft de muziek kan ik als zelfbenoemd muziekliefhebber kort maar krachtig zijn: het ene kazige melodietje loopt over in het andere. Dat is goed voor de toegankelijkheid, maar qua creativiteit laat het wel de wensen over. Het feest is daarmee nog toegankelijker dan de gemiddelde breezerslet die er rondloopt. Daarbij moet wel de kanttekening gemaakt worden dat de volgende editie plaats wil maken voor een vernieuwend aspect wat ik al eerder noemde, namelijk de betrekking van de minimal en techno. Wat overigens erg vreemd is dat in de chillruimten geen chillmuziek gedraaid wordt, maar gewoonweg house die je uit je zitzak laat trillen. Echt ‘chillen’ wordt lastig als er een beukende bas door m’n ruggengraat wordt geragd. Of het de vijftien euro's uiteindelijk waard zijn? Moeilijk te zeggen. Voor mij persoonlijk in ieder geval niet. Maar vooral heengaan als je.. .. van populaire house houdt. .. Don Diablo altijd al een keer hebt willen zien. .. je een ‘hip’ feest zoekt met toegankelijke muziek. .. je vijftien euro over hebt voor schaars geklede dames die snoep uitdelen. Entree: 15 euro (exclusief servicekosten etc.) Eerstvolgende editie: 30 november Prijs voor een biertje: één muntje ter waarde van 2 euro (Dommelsch (fluitje)) Drankaanbod: behoorlijk uitgebreid. Zelfs een cocktailbar aanwezig. Nope is Dope! Gezien: Club Rembrandt, vrijdag 26 oktober 2007
Tags

nu op 3voor12