Breda Barst '12: zondag op het Barstpodium Breda Barst '12: zondag op het Barstpodium

Met The Campfire Collaboration, Nashville Pussy, Ben Poole, Blaudzun, Anneke van Giersbergen en Black Box Revelation

, Redactie 3voor12/Breda

Breda Barst '12: zondag op het Barstpodium

Met The Campfire Collaboration, Nashville Pussy, Ben Poole, Blaudzun, Anneke van Giersbergen en Black Box Revelation

Redactie 3voor12/Breda ,

Wakker worden bij het kampvuur van The Campfire Collaboration, vuig doen bij Nashville Pussy en dan nog Ben Poole, Blaudzun, Anneke van Giersbergen en afrocken met Black Box Revelation. Het Barstpodium van vandaag!

The Campfire Collaboration

Bezoekers die een zware eerste avond op Barst hebben gehad en nog niet zijn wakkergeschud door MacSwordfish, krijgen nog een laatste kans om het rustig aan te doen bij de hoofdpodia: als openingsact van het Barstpodium staat The Campfire Collaboration geprogrammeerd. Dit trio, bestaande uit Mario Petrus, Robert den Hartigh en Rik van Berlo, geen onbekenden in Breda, brengt traditionele folk en country met originals uit de beginjaren van de twintigste eeuw. Dit alles wordt aangevuld met eigen werk dat diezelfde sfeer uitademt: een ambiance van vervlogen tijden, van cowboys, werken aan het spoor en dansen in de saloon. Driestemmige samenzang begeleid door allerlei verschillende snaarinstrumenten, het geheel heeft wel een hoog ‘je moet ervan houden’-gehalte, maar weet aardig wat publiek te trekken. Kwalitatief hoogstaand en behoorlijk onderhoudend voor het begin van de middag. (NV)

Nashville Pussy

Southern, sleazy en vieze rock'n roll band van echtpaar Blaine Cartwright (zang, gitaar) en Ruyter Suys (gitaar) heeft al in geen jaren nieuw werk uitgebracht, maar dat maakt voor de vooral oudere rockers helemaal niets uit. 'Hate And Whiskey', 'Goodbye Baby, Go To Hell' en een zanger die het heerlijk vindt dat hij in een land optreedt waar hij zoveel mogelijk 'motherfucker' mag zeggen als hij wil. En dat wil hij veel. Zijn vrouw Ruyter won al vele prijzen als gitariste en toegegeven, ze kan er wat van. Getrouw aan de bandnaam zijn ook de vele seksuele verwijzingen niet van de lucht, en vooral van de hoogblonde Ruyter en haar gitaarspel. Vieze rock'n roll, stampend, jengelende gitaren, nog meer stampen en jengelende gitaren. Heerlijk vol, vet Amerikaans en zelfs op de vroege middag prima te doen. De band sluit af met meebruller 'Go Motherfucker Go', ook handig als je een keer voor kutpubliek speelt. Als apotheose drinkt Ruyter nog een flesje bier leeg en spuugt dat over de eerste rijen uit. Vast de natte droom van de ouwe rockers die daar staan. (DH)

Ben Poole

I’ve seen the future of blues, and it’s sexy… De 25-jarige Ben Poole windt er geen doekjes om: de bluesbelofte van dit moment noemt zijn album ‘Let’s Go Upstairs’ en komt tijdens Barst aan Breda laten zien hoe dat volgens hem dan in zijn werk gaat. De stem en skills van een oude rot in het vak met het uiterlijk van een jonge god: het is een welkome afwisseling in het, aan het merendeel van het publiek te zien, toch wat vergrijzende genre. Dat het Poole niet om een vluggertje te doen is, bewijst hij al meteen tijdens het eerste nummer, waar hij zonder blozen al meteen een gitaarsolo van ruim vijf minuten uitpompt. Het is een voorteken voor de rest van het optreden, waarbij de Engelsman met ondersteuning van zijn band in drie kwartier slechts een nummer of vijf speelt. ’Hey Joe’ van Jimi Hendrix gaat door de mangel, waarna Poole overschakelt naar de akoestische gitaar. Een klein inkakmomentje als resultaat, dat gelukkig weer goedgemaakt wordt door een full-on electric climax. Goed om te weten dat er aan het bluesfront weer een nieuwe ontdekking is opgestaan, waar we ongetwijfeld nog heel wat van gaan horen. (NV)

Blaudzun

2011 was het jaar van Blaudzuns nationale doorbraak. Blaudzun, Johannes Sigmunds alter ego, werd met het in het jaar daarvoor uitgebrachte album ‘Seadrift Soundmachine’ opgepikt door eigenlijk alle grote podia en festivals. Blaudzun is hot. Begin 2012 kwam het nieuwe album uit waar de single ‘Flame On My Head’ het begin vormt tijdens dit optreden. Blaudzun is geen eenling meer, maar een volledige band, inclusief hitjes. Wanneer ‘Quiet German Girls’ wordt ingezet volgt meteen herkenning bij het Bredase publiek. Zachtjes wordt er meegezongen en tijdens een ietwat alternatieve uitvoering van ‘Midnight Room’ gaan de meesten wel overstag. Blaudzun wordt omarmd. Echter is bezoekster Karlijn, aan wie Sigmond een liedje opdraagt, te veel met haar telefoon bezig om dit te appreciëren. De naderende herfst, ingezet op een nazomerdag, daagt Sigmond verder uit om hier mee te spelen. Het publiek wordt gevraagd hun zonnebrillen omhoog te houden, weer eens wat anders dan aanstekers of mobiele telefoons. Hier wordt in ruime mate gehoor aan gegeven. Blaudzun is hard op weg om een headliner op nationale festivals te worden. (IK)

Anneke van Giersbergen

Anneke van Giersbergen stond (inmiddels!) negen jaar geleden al eens op Barst, toen met haar oude band The Gathering. Vervlogen tijden. De tijd dat Van Giersbergen nog een voorganger was in de opkomende vaderlandse scene die ons ook Ayreon, Epica en Within Temptation bracht. Bands die eigenhandig het obscure gothic-genre toegankelijk maakten voor groot publiek. Maar dat was toen. Inmiddels is Van Giersbergen achter in de dertig, dartelt als verlopen pinup-girl over het podium in hotpants en spreekt het publiek toe alsof ze het tegen haar neefjes van vier heeft. Niet bepaald het gothic-boegbeeld van weleer. De begeleidingsband telt drie gitaristen, maar desondanks is de muziek mat en voorspelbaar. Coupletje, explosie van gitaren begeleid met stroboscopen en op-en-neer-deinende bandleden, hoge en loepzuivere - dat moet gezegd worden - zang van Van Giersbergen. Recente songs als 'My Boy' en 'Hope, Pray, Dance, Play' zijn pure easylistening niemandalletjes verstopt achter een dikke laag gitaren. En àls er dan een The Gathering-song voorbij komt, zoals 'Saturnine', mist het de urgentie en klik die Van Giersbergen met haar oude band wèl had. Gelukkig krijgt publiek op Breda Barst en legio festivals in èn buiten Europa over het algemeen geen genoeg van dit soort acts. Als dat anders zou zijn, zou Van Giersbergen met dergelijke optredens de eigenhandig opgebouwde scene in rap tempo naar de kloten helpen. (RvE)

Black Box Revelation

“Hebben jullie het een beetje warm? We gaan het een beetje heter maken!” Black Box Revelation raast over het Valkenberg heen. De graag geziene gasten zijn al vaak in Breda te zien geweest de afgelopen jaren, maar nog niet eerder stonden ze op Barst en meteen mogen ze het weekend afsluiten. Een taak die hen op het lijf geschreven is. Het nieuwe album ‘My Perception’ staat centraal in de set van de heren uit Bruusel: drummer Dries van Dijck legt de rails waar gitarist/zanger Jan Paternoster overheen dendert. Halverwege de set gaat het duo over op het oudere werk en wordt het een soort greatest hits show: het publiek neemt het in grote dank af. Moshpits en crowdsurfers domineren de eerste rijen. ‘I Think I Like You’ gaat over in ‘Do I Know You’ en afsluiter ‘Set Your Head On Fire’ klaart de klus: Breda is gebarsten, festivaldirecteur Selçuk Akinci wenst het publiek een goede nacht toe en ziet ons graag volgend jaar weer. Noteer 14 en 15 september dus alvast in uw agenda. (NV)

Redactie 3voor12/Breda:

Schrijvers:  Nikkie Vinke, Robin van Essel, Daniël Hereijgers, Ivo Koenen
Fotografen: Magnus Gommers, Daniël Hereijgers, Ilse Zwakke, Daisy van den Nieuwenhuizen

nu op 3voor12