Zo maakt Top Notch aan de lopende band nummer 1 albums
En met hun nieuwe publishing bedrijf willen ze er nog beter in worden
Het meest mysterieuze en abstracte deel van de muziekindustrie sexy maken, dat heeft Farid Benmbarek zich ten doel gesteld. De man die sinds jaar en dag de rechterhand van Kees de Koning bij Top Notch is, gaat vanaf juni het nieuwe publishing bedrijf Straight Shooter Publishing (S8S) leiden. ‘Net zoals ik nu af en toe op straat aangesproken wordt door kids van 14 wegens mijn rol bij Top Notch, wil ik dat over een paar jaar ook voelen bij Straight Shooter. Dat kids zeggen: "Ik wil ooit bij jullie tekenen, jullie doen bijzondere dingen."'
Buiten hun comfortzone
Wat een label doet, dat weten de meeste muziekliefhebbers wel. Labels tekenen artiesten, brengen hun muziek uit, promoten hen bij de radio. Goede labels hebben karakter en kunnen zelfs zo cool zijn dat ze hun eigen merchandise hebben. Top Notch is daar als geen ander een voorbeeld van, want iedereen kent hun impact op de Nederlandse hiphop. Maar wat doet een publisher eigenlijk? Dat zullen een stuk minder mensen weten. Het antwoord: ze ondersteunen songwriters en exploiteren het auteursrecht. En voor je direct afhaakt: dat is een interessante rol.
Het meest interessante publishingverhaal van dit jaar volgens Farid Benmbarek, de A&R (artist & repertoire) director van Top Notch? ‘Duurt Te Lang’ van Davina Michelle. In 2013 door ons uitgebracht in de originele versie van Glen Faria. Kreeg wat airplay, maar niet groundbreaking. Nu is het ineens een streamingkanon en een radiohit, dankzij het AVRO-TROS-programma Beste Zangers. Wij waren toen het label van Glen Faria, maar ook zijn publisher.’ De publisher/uitgever beheert dus de auteursrechten van een tekst en/of compositie, zorgt dat radioinkomsten binnen komen, vergroot het publiek en dus de inkomsten voor songs etc. Dat klinkt als een saaie administratieve rol, maar dat is niet het type uitgever dat Farid Benmbarek wil zijn. ‘Ik wil componisten en auteurs naar een hoger plan brengen’, zegt hij. ‘Eigenlijk vervullen wij de rol van de uitgever al jaren naast onze gewone werkzaamheden omdat schrijven en opnemen in hiphop hand in hand gaat, maar niet altijd met de volle aandacht die het verdient. Wat nou als we ons daar wel honderd procent op gaan focussen?’
Een van de beste manieren om dat te doen is het zogeheten writing camp. Zet bepaalde muzikanten een weekje bij elkaar in een studio, liefst op een bijzondere en inspirerende locatie, en laat ze werken buiten hun comfortzone. Het werd de afgelopen jaren de blauwdruk voor succes in Nederland, na het succes van New Wave. Voor dat album zette Top Notch meer dan twintig artiesten op in een kamphuis op Schiermonnikoog. Het betekende de doorbraak van Lil Kleine, Ronnie Flex, Jonna Fraser en Frenna. ‘Na New Wave denken veel artiesten dat een writing camp de sleutel naar succes is, maar dat is niet zo. Een writing camp is gewoon een manier om mensen bij elkaar te zetten, geen garantie voor toffe shit. Je moet een doelstelling hebben, de juiste talenten bij elkaar zetten, maar ook iemand erbij hebben die actief meedenkt, bijstuurt en zijn ervaring gebruikt om er een zinnig totaalplaatje van te maken.’
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'youtube'-embed.
cookie-instellingen aanpassen
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'youtube'-embed.
cookie-instellingen aanpassen
17 co-writers
Het heeft ook het beeld van authentiek schrijven veranderd. Want hoe zit dat nu, schrijven rappers dan ook gezamenlijk hun teksten? ‘De meeste rappers geven anderen geen toegang tot hun coupletten, maar voor het refrein schakelen ze dan wel weer vaak hulp in. Dat laten ze dan schrijven en/of zingen door iemand anders. Het taboe is wel een beetje van gezamenlijk schrijven af. We gaan steeds meer richting een model zoals je dat in de film ziet: drie mensen schrijven het scenario, er is een director of photography die op zijn beurt meerdere cameramensen aan kan sturen, zelfs de regisseur heeft hulp in de vorm van een assistent director. Natuurlijk zijn de regisseur en de hoofdrolspelers het uithangbord van de film, maar niemand zegt: Martin Scorsese, ik vind jou geen vakkundige regisseur, want je hebt hulp gekregen van 224 mensen.’
Ook in de hiphopgeschiedenis zijn meer dan genoeg voorbeelden te vinden van collaborative writing. De gemiddelde Grammy-nominatie voor Best Rap Song telt momenteel 17 co-writers, maar ook sommige classics ontstonden al zo. ‘Ik denk dat Dr Dre vrij ver uit de buurt van een pen is gebleven toen zijn klassieker The Chronic werd geschreven en opgenomen. Hij heeft mensen die goed kunnen schrijven binnen zijn karakter en die hem de juiste woorden geven. Dat doet hij goed, en daar is hij ook nooit geheimzinnig over geweest. Hoe opener jij bent, hoe minder het een probleem is. Als je maar kunt aantonen dat je geen puppet bent. Dat je een aantoonbaar talent hebt. Eindstand kun je niet zeggen dat Dr Dre geen talent heeft. Hij is het epicentrum waar talenten samen komen.’
Een van de voordelen van het publishersbestaan is dat het volgens Benmbarek veel makkelijker is grenzen over te steken. Als platenmaatschappij van Nederlandse artiesten is het niet makkelijk je waar buiten ons eigen land te verkopen, als uitgever kun je wel internationale projecten starten. Zo organiseerde Top Notch afgelopen jaar een writers camp in Parijs. Doelen: thuis komen met albums van Frenna en Jonna Fraser, maar ook een paar Franstalige tracks maken voor Yung Felix, die net samen met Noah’s Ark een interessante wereldwijde deal had getekend bij Barclay / Def Jam. Net als destijds New Wave is ook deze trip goed gedocumenteerd op YouTube. Het ziet eruit alsof bevriende artiesten de week van hun leven hebben, maar tegelijkertijd zie je ook dat de strategische kant van het verhaal veel verder is dan destijds met New Wave.
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'youtube'-embed.
cookie-instellingen aanpassen