Suede – Antidepressants

Kan je op je tiende album als band nog echt fris klinken?! Nou, Suede weet er wel raad mee. Ze brachten in de jaren negentig meerdere britpop-klassiekers uit, maar sinds hun terugkeer in 2010 weigert de band zich te beperken tot een simpele legacy-act. Elk album verkennen de Britten toch weer nieuwe grond, en op hun nieuwste album Antidepressants klinken ze duisterder en melancholischer dan ooit. 
Het album staat vol ‘broken music for broken people’ (aldus frontman Brett Anderson), en die muziek is heerlijk dramatisch. Met een omlijsting van postpunk en gothicrock geven ze de nummers over vervreemding, sociale ontkoppeling en de dood een meeslepende intensiteit. De gitaren lijken zo weggelopen van een album van The Chameleons of Siouxsie and the Banshees, terwijl Anderson zo nu en dan zelfs wat praatzang tevoorschijn haalt. Hoe diep dit album ook gedompeld is in postpunk-traditie, elk refrein klinkt nog onmiskenbaar als Suede: regelrechte anthems.