Stefan Vincent zoekt de jazz in de techno

Ongetwijfeld ken je de legendarische jazztoetsenist Herbie Hancock, de man die ook veel werkte met Miles Davis, standards als ‘Cantaloupe Island’ schreef en het amazing funkalbum Head Hunters maakte… maar wist je dat-ie ook een lijpe proto-techno-tune maakte? ’Nobu’, heet-ie, opgenomen in 1974, zeven jaar voor de echte oerknal van de techno. ‘Die track heeft voor mij echt een speciale betekenis’, vertelt de Nederlandse producer/dj Stefan Vincent. ‘Ik hoorde ‘m een jaar of twintig geleden in een set van Derrick May. Holy shit, wat een vooruitstrevende track. Ik was blown away.’

Dus brengt Stefan Vincent op zijn nieuwe EP Phyllotaxis (uitgebracht via het Brusselse Artisjok Records van dj AliA) een ode aan díé Herbie Hancock. Jarenlang was Vincent vooral een technoproducer, wiens functionele tracks veelal in de Berghain te horen waren. ‘Maar het was muziek met een beperkte houdbaarheid, waar véél van geproduceerd wordt. Ik wilde nu eens muziek gaan maken die wat tijdlozer is.’ Op deze EP kleurt hij dus steeds verder buiten de lijntjes. Het zenuwachtige ‘Ephemeral Glitch’ zweeft ergens tussen downtempo, footwork en drum-’n-bass, terwijl ‘Drumming’ precies doet wat de titel belooft: een hypnotische workout van ritmes en percussie. Sommige tracks ontstonden bijna vanzelf, andere lagen jarenlang op de plank voordat alle puzzelstukjes op hun plek vielen. ‘Het belangrijkste in produceren is een goede hook vinden. Als je die eenmaal hebt, zijn het vooral de details.’ En ja hoor, die tracks landen goed, Vincent krijgt al mooie feedback van eigenwijze internationale dj’s als Mia Koden, Zenker Brothers, Peverelist, Sun People en Moxie.

Opmerkelijk genoeg is Stefan Vincent de afgelopen jaren vaker te vinden geweest in Colombia, Japan of Zuid-Korea dan in Nederland. Zelf kijkt hij daar met gemengde gevoelens naar. Natúúrlijk voelt hij zich gezegend dat buitenlandse promotors hem jaar na jaar blijven uitnodigen - vooral de Colombiaanse scene heeft een speciaal plekje in zijn hart gekregen - maar tegelijkertijd zou hij graag weer eens wat vaker in eigen land achter de draaitafels staan. ‘De laatste keer dat ik in Nederland heb gespeeld kan ik me niet herinneren’, zegt hij lachend. ‘Dus zie deze EP als mijn visitekaartje.’