REC. zaterdag: Joey Bada$$ vlamt en Moses Sumney fluistert
Wie had gedacht dat een intieme folkie het hoogtepunt kon worden?
Het gaat bij het Rotterdamse REC. festival toch om dansen tot diep in de nacht? Meeblèren met die crossover-electropophit van morgen, in een kolkende pit staan bij de vlammende hiphopshows en je aan je heupen te laten trekken door obscure platen uit alle kiertjes van de wereld? Hoe kan het dan toch dat de meest atypische act van deze tweede dag het hoogtepunt vormt?
Moses Sumney is zijn naam, en zijn show in het kleine bovenzaaltje van Annabel is zijn debuutoptreden in Nederland. Eerder dit jaar verscheen zijn prachtig vrije en jazzy folkplaat Aromanticism, en al daarvoor werd de 25-jarige Amerikaan naar voren geschoven door Sufjan Stevens, Solange, James Blake en Grizzly Bear. ‘Dit nummer gaat erover nog nooit te zijn gekust. Kortom: mijn leven’, zegt hij grinnikend, maar hij meent het wel: in zijn nummers bezingt hij een leven waarin hij geen enkel gevoel van verliefdheid heeft gekend. Waar zijn songs op plaat rijk zijn gearrangeerd met sierlijke strijkers, speelt hij live met twee muzikanten waarvan je je continu afvraagt hoe ze al die geluiden toch produceren: links zit een gitarist die soms een ambient-laag neerlegt, dan weer noisy uithaalt en dan weer zijn handen oprekt voor duizelingwekkende jazzakkoorden. En rechts nog eens een multi-instrumentalist die soms bas speelt, soms toetsen en soms een piepklein saxofoontje ter hand neemt, die hij continu vervormt en pitcht.
Ja, en dan Sumney zelf, die zijn stem telkens weer samplet en zijn looppedaal vooral gebruikt om een spookachtig nevel over zijn liedjes te draperen, zo organisch dat je het af en toe nauwelijks doorhebt. Met zijn kopstem klimt hij soepel jazzy toonladders op en af, en schiet hij duizelingwekkende hoogtes in. Hij speelt intieme liedjes die langzaam maar zeker opbloeien als je ze de aandacht geeft die ze verdienen. Maar goed: het publiek van REC is er ook om te dansen, en hoewel de mensen vooraan met natte oogjes aan zijn lippen hangen, wordt er achterin aardig doorheen geouwehoerd. Totdat Sumney ze krachtig tot stilte maant. ‘Ik heb hier een mes…’, zegt hij nadat hij een liedje stillegt, ‘als je iemand ziet die praat? Steek ‘m neer!’
Geflipte Arabische melodieën die aan de heupen trekken
Goed, gelukkig valt er ook nog genoeg te dansen op de tweede dag van REC. Bij Acid Arab in BAR bijvoorbeeld. Het Franse trio staat op het sleutelmoment tussen de avond en de nacht en doet precies wat de naam belooft: acid house spelen, maar dan met Arabische elementen. De toetsenist speelt met z’n ene hand Oosterse motiefjes, om met z’n andere hand continu de pitch wheel heen en weer te wiebelen zodat het allemaal nog nerveuzer wordt. Er knallen ondertussen opruiende trommels uit de samplers, de stroboscoop vlamt non-stop en BAR wordt aardig platgespeeld.
Alleen: eigenlijk voelt de muziek van Acid Arab nogal bedacht en geforceerd, zeker voor de paar mensen die al vroeg in de avond op dezelfde plek Islam Chipsy en zijn band EEK hebben gezien. Chipsy is een Egyptische toetsenist die ooit op een bruiloft eens met twee drummers optrad, en besloot in die bezetting te blijven optreden. Hij is een virtuoze muzikant die speelt zoals je nog nooit iemand hebt zien spelen: soms laat hij zijn Yamaha keyboard janken als een valse doedelzak, dan weer als een overstuurde en hysterische Gameboy. Af en toe speelt hij razendsnelle melodieën, maar net zo vaak slaat hij als een bezetene met een vlakke hand op zijn toetsen, terwijl zijn drummers loeiharde samba-breaks spelen. Op onder andere Lowlands en Le Guess Who brak hij er de tent al mee af, nu staat er maximaal 25 man voor zijn neus. Een beetje sneu, als een huwelijksfeestje waar niemand kwam opdagen, maar nog altijd een heerlijk optreden.
Sowieso komt deze dag nogal traag op gang: de futuristische jazzfunk van Dorian Concept komt niet helemaal over in de grote zaal van Annabel – en het is sowieso een beetje een gekke boeking, aangezien zijn laatste plaat uit 2014 komt. De positie van Little Dragon als sub-headliner vandaag is bovendien wat teveel eer: het Zweedse viertal heeft zijn beste tijd alweer zes jaar achter zich liggen en het materiaal van het meest recente album Season High hadden ze ook best kunnen overslaan – op die coole slowjam ‘High’ na dan. Maar het ziet er allemaal wel weer fantastisch uit: zangeres Yukimi Nagano in een weirde plastic jurk en haar baardige bandleden met fluorescerende outfits, en bij oudjes ‘Ritual Union’ en ‘Klapp Klapp’ komt heel Annabel in beweging.
Meer spanning zit er in de hiphopacts vandaag: Shabazz Palaces (dat aanstaande weekend een eigen programma op Le Guess Who? cureert) geeft een intrigerende show. Afgelopen zomer bracht het duo een dubbelalbum uit waarop ze het vijandige Amerika beschouwen als buitenaardse wezens (‘we post-language, baby, we talk with guns’). Met de vlag van de VS achter zich brengen ze die nummers, die eerder vervreemdend zijn dan dansbaar, met freeform-raps van Ishmael Butler die alle kanten op stromen, en Palaceer Lazaro voor een tafel vol sambaballen, samplers en duimpiano.
En dan is Joey Bada$$ er nog: de tweeëntwintigjarige rapper uit New York is de grootste naam van het festival. Zijn debuutalbum stond vol met zonnige nineties boom-bap en oldschool samples waar je zowaar een beetje nostalgisch van zou kunnen worden, zijn licht-politieke tweede album ALL-AMERIKKKAN BADA$$ vertaalt dat geluid al iets meer naar 2017. Live brengt hij dat zo mogelijk nog vuriger: zijn raps zijn spot on en hij hoeft niet op een tape te leunen zoals veel van zijn generatiegenoten. Al vanaf zijn eerste song kolkt de hele Annabel, en tegelijkertijd is het meer bouncen dan de mosh pit in duiken. Des te komischer dat voor zijn eennalaatste song – ‘dit is een nieuwe, maar ik wil dat jullie doen alsof je hem al 8 miljoen keer hebt gehoord’ – een indrukwekkend stel CO2-kanonnen begint te knallen. Dat had Bada$$ helemaal niet nodig.
REC. vrijdag vol experiment en gelukkig ook keiharde hits
Van rockster Danny Brown tot italo held David Vunk
De krankzinnig kleurrijke ‘hiphop’ van Cartiez
Vanavond is de Nederlandse ‘rapper’ met de meest opmerkelijke release van 2017 te gast in 3voor12 Radio