Radie Peat - No Human Tongue Can Tell

Adembenemend mooi, het solodebuut van Radie Peat. Vorig weekend greep RÓIS ons op Le Guess Who nog bij de keel, en nu is daar alweer zo’n sterke Ierse folkzangeres. Haar twangy stem snijdt dwars door je heen en krijgt alle ruimte door de kale producties. Die bestaan vaak uit niet meer dan harmoniumdrones en gitaarmelodieën badend in galm.

De folktraditionals die te horen zijn op No Human Tongue Can Tell gaan voornamelijk over vrouwenleed en Peat’s interpretaties laten die vrouwen niet in de slachtofferrol hangen, maar geven ze hun kracht terug. Bijvoorbeeld op de meeslepende, zeven-minuut-durende ‘The Moon and Stars’, waar ze zingt over een zwangere vrouw die verlaten wordt. Ze voegt een lyric toe (ongebruikelijk voor traditionals) en geeft daardoor woede ook een stem: ‘I wish I’d never seen your face or heard your lying tongue.’ Maar het wordt ook akelig stil. ‘He comes down our alley and whistles me out / And when I get out there, he knocks me about.’ zingt ze op ‘Still I Love Him’. ‘But still I love him, I love him forever / And I will go with him wherever he goes.’ En dan is murderballad ‘Willow Garden’ nog niet eens ter sprake gekomen.