Na twee verse headliners op de vrijdag en zaterdag voelt de zondag als thuiskomen. De Britse gitaarband Muse sluit Pinkpop al met hemelbestormende riffs en angstaanjagende geopolitieke visioenen.
Op 27 april 1961, midden in de Koude Oorlog, hield de Amerikaanse president John F. Kennedy een speech, waarin hij waarschuwde voor de geheime methoden waarmee vijanden elkaar bestoken. Onzichtbaar, onder de radar. Er wordt geen oorlog verklaard, er vallen geen schoten, er marcheren geen soldaten, en toch wordt de maatschappij ondermijnd. De speech schalt over het Pinkpop-veld als introductie van ‘Kill Or Be Killed’, een nummer van de ruwe, grimmige plaat Will Of The People uit 2022. Je voelt de romantiek van zwarte gaten en sterrenlicht verdwijnen, de realiteit is veel harder.
Een nummer eerder klonk ‘Psycho’, met een schreeuwende drill sergeant op het scherm. ‘If you do not do what you're told to do. When you're told to do it. You will be punished, do you understand?’ De schare fanatieke Muse-fans schreeuwt terug: ‘Aye, sir!’ Een moment later zie je op de kubussen boven het podium special forces met precisiewapens en nachtkijkers. Al jaren zingt Matthew Bellamy over oprukkend militarisme, manipulerende machthebbers en de rol van supertechnologie. Alles komt uit, het is geen science fiction meer, het is nu, elke dag in het nieuws. En toch komt Muse hier zijn gelijk niet halen, noch komen ze extra nadruk leggen op die boodschap. Er is geen speech vanuit de band, geen custom made design gekoppeld aan de actualiteit.
Setlist
Unravelling
Map Of The Problematique
Interlude/Hysteria
Simulation Theory: JFK
Won’t Stand Down
Thought Contagion
Drill Sergeant/Psycho
Kill Or Be Killed (Remix)
Compliance
Madness
Plug In Baby
Unintended
United States Of Eurasia
A Hanging In V. Square
Time Is Out Running Out
Supermassive Black Hole
Uprising
Knights Of Cydonia
Isolated System
Undisclosed Desires
Prelude/Starlight
Na die hit volgen de twee snoepjes in de set. Eerst ‘Unintended’, een prachtige ballad van het eerste album die sinds 2013 niet meer live gespeeld is. Het rust helemaal op de piano van het bijna onzichtbare vierde bandlid, en een klein beetje gitaar van Bellamy. De frontman besluit het met een glimlach. Direct daarop volgt het tweede snoepje, ‘United States Of Eurasia’, een Queen-achtig epos zo zoet dat je er een complete Jamin mee zou kunnen vullen. Een kitscherige draak ja, maar Muse weet hun draken te temmen. Het is trouwens wederom een maatschappijkritisch pamflet tegen de geopolitieke samensmelting van grootmachten.
En zo komen we toch weer bij de kern van Muse’ oeuvre, de duistere dreiging, onzichtbaar of juist te groot om te bevatten, maar waartegen we ons als mensheid op de een of andere manier zullen moeten verzetten. In ‘Uprising’ rent Bellamy zonder gitaar de catwalk op en probeert hij toch een soort leider van de resistance te zijn. De fans ballen de vuist:
‘They will not force us
They will stop degrading us
They will not control us
We will be victorious’
Dan maakt de band zich op voor de grote finale van Pinkpop 2025, met eerst het space epos ‘Knights Of Cydonia’ voorafgegaan door een stukje Morricone op de mondharmonica van Chris Wolstenholme. Voorbij het twaalf minuten tellende ‘Undisclosed Desires’ (met Bellamy in een lichtgevend pak) belanden we bij ‘Starlight’, de midtempo hit met de hoogste Coldplay-score. Het is na alle Apocalyptische beelden uit de eerste helft van de show een vlucht in het oneindige, in black holes en revelations. Zelfs nu de drones elke dag boven Kyiv zoemen, blijft dit toch het slotstuk, de conclusie waarmee Muse Pinkpop huiswaarts stuurt.