Popronde 2019: deze 10 acts overtuigden in 10 minuten

Rondreizend talentfestival van start in Nijmegen

Atze de Vrieze
Timo Pisart
Menno Visser

13 september 2019

De Popronde is weer van start gegaan. In tientallen kroegjes, popzalen en kledingzaken in Nijmegen speelden donderdagavond meer dan honderd acts. De 3voor12 redactie rende dwars door de stad en keek overal tien minuten. Deze tien acts overtuigden het meest.

La Loye: Languit luisteren

Het nummer: I Only Hear You In My Song, vederlichte indiefolk met een duister randje

Merkwaardig tafereel in het Regionaal Archief bij singer-songwriter La Loye. Je moet in de zaal een trap af, en dan kom je bij een muisstil gezelschap, waarvan de helft met de ogen licht languit ligt te luisteren. Dat is de hoofdprijs voor iemand die intieme indiefolk met een duister randje speelt. La Loye - ook de bekend uit de entourage van Pitou - heeft dan ook een stem die de hele ruimte vult, enkel begeleid door akoestische gitaar of elektrische piano. Die kun je op elk boetiekfestival kwijt, bij voorkeur in een bos.

Ozewiezewoze, wiezwalla kristalla, kris ozewiezewoze, wieze wies wies wies wies. Eindelijk kan dit onvolprezen kinderliedje eens op de 3voor12 site. Want het is tijdens een optreden van het Amsterdamse WIES niet geheel ondenkbaar dat het de revue zou passeren. Zangeres Jeanne Rouwendaal barst immers ook soms in een gedicht uit. De aantrekkingskracht van WIES is door haar directe teksten als dat van een gezelschapsspel voor 7 tot 77, van Hazes tot Spinvis. Maar ook dat puberende neefje en zijn indie ouders komen aan hun trekken door de lekker ongemakkelijke podiumdynamiek en ontregelende arrangementen van Tobias Kolk en Jasper Meurs. Niet voor niets staat de prijzenkast van het trio al goed gevuld met de bekers van De Grote Prijs en de Amsterdamse Popprijs. Dat ze, terwijl het de konkurrentie dun door de broek loopt van de zenuwen, juist doodleuk een nieuw nummer uitproberen en daarin nog slagen ook, is het zoveelste bewijs dat WIES boven de rest uitsteekt.

Real Derek: Voor en door sukkels

Het nummer: ‘Boys Boys Boys’, piekgave indierock over jongens, meisjes en Gucci tassen

Haar ken je wellicht nog van LGHTNG, hem van Figgie, nu hebben ze samen een band a la Alvvays, Lala Lala of illuminati hotties. Kortom: hele geestige indierock over jongens, meisjes, geld en Gucci-tassen. Ze laten af en toe slimme stiltes vallen en schakelen evengoed op met noisy gitaarlijnen. Maar het belangrijkst zijn toch de piekgave liedjes, die je heupwiegend staat mee te neuriën voordat je er erg in hebt. ‘Boys boys boys, they mess me up!’

Wat is dat toch met die IJslanders, dat ze allemaal zo reuze muzikaal zijn? Het zit ‘m in ieder geval niet in het kraanwater daar, want de in Nederland wonende Áslaug met IJslandse roots heeft het ook. Dat uit zich in haar ragfijne arrangementen: subtiel waar het klein moet zijn, en groots uitpakken waar het kan. Ze speelt nog maar sinds kort in deze bandbezetting, maar iedereen weet precies wat hij moet doen. Dat geeft Áslaug het vertrouwen los te komen van haar muziekopleiding en er ook echt een show van te maken. Want met de liedjes zit het wel snor: die zijn catchy en klinken heel modern, aan de goede kant van het Songfestivalspectrum. Twee keer tijdens het optreden wijst Áslaug naar haar drumstel voor de juiste schrijfwijze van haar naam, die je tot overmaat van ramp ook nog eens zoiets als ’Auslo’ uitspreekt. Lang zal dat niet meer nodig zijn gezien het enthousiame van het publiek.