Iedereen hier op het veld weet het, maar Nick Cave wil het er niet over hebben. Niet over de dood, niet over zijn kinderen. En ook weer wel, impliciet en met een geraffineerde vervlechting van thema’s en mantra’s uit zijn hele oeuvre. Zijn antwoord op de olifant op het grote veld van Best Kept Secret: het leven.

Had Novastar verdomme toch gelijk. Hij zong vanmiddag in het gulle zonnetje dat the best yet to come was, en hier is Nick Cave met zijn Bad Seeds, de grote afsluiter van deze Best Kept Secret. Een beladen show, want iedereen heeft meegekregen dat Cave amper een maand geleden voor de tweede keer een zoon verloor. In 2015 stortte zijn 15-jarige zoon Arthur van een klif in Engeland, nu werd zijn oudste zoon Jethro dood aangetroffen in een motel. Een zoon waarmee hij meer op afstand leefde weliswaar, maar niettemin een zeer groot drama. Maar Cave’s trouwe adjudant Warren Ellis gaf als eerste het signaal dat de tour gewoon door zou gaan, en ook met welk gevoel de band eraan zou beginnen: Get ready for love, schreef hij op zijn Instagram.

Louterend
Het is een verwijzing naar het gelijknamige nummer, afkomstig van het album Abbatoir Blues/The Lyre Of Orpheus. Het is de opener van de set en zet meteen de toon. Cave trapt in de lucht, spuugt op de grond en zingt met de borst vooruit. Wat meteen opvalt: drie gospelzangers als versterking van The Bad Seeds. Zij zullen de hele avond belangrijke accenten zetten in wat een louterende show blijkt te zijn. 

Mensen die Nick Cave de laatste jaren vaker hebben gezien weten dat het bij hem loont om vooraan te staan. Op de hekken vooraan heeft hij een plateau laten monteren, waarop hij grote delen van de show doorbrengt. Zo dichtbij een grote artiest als bij Cave kom je zelden. Dat maakt het optreden meteen wederkerig: als een artiest je zo dicht op de huid zit, moet je wat terug geven. Onbegrijpelijk dat talloze mensen vooraan menen dat hun bijdrage moet bestaan uit het vastleggen van al die momenten, alsof ze een documentaire aan het schieten zijn. Maar Cave kijkt er behendig tussendoor, op zoek naar echt oogcontact.

HET CONCERT:
Nick Cave and the Bad Seeds, Stage One, zondag 12 juni

HET PUBLIEK:
Mag Nick Cave aanraken, moet hem ondersteunen. Cave richt zich volledig op de eerste rijen, maar dat contact verspreidt zich over het hele veld.

WAS HET GOED:
Het was een waanzinnige, louterende show, met voorsprong het meest bijzondere wat hier in Hilvarenbeek gebeurde dit weekend.

HET NUMMER:
Cave zendt ons de nacht in met het intieme ‘Ghosteen Speaks’, over het voortleven van een overledene, als je het maar wilt zien. ‘I am beside you, look at me now’. 

Cave zoekt zijn publiek het meest op in zijn rol als meesterverteller, in heftige verhalende songs als ‘From Her To Eternity’, ‘Jubilee Street’ en ‘Tupelo’, waarin de ‘gemene’ Cave op zijn best is. Hij vertelt rauwe verhalen over moordenaars, ter dood veroordeelden en prostituees. Hij neemt een kerel vooraan te grazen die op een verkeerde manier moet lachen om een grapje dat Cave maakt. Pats, een spreekwoordelijke tik op de neus. ‘Kom eens hier’, nodigt hij de man uit. ‘Je moet je concentreren’, luidt het standje. Hoe serieus we dat moeten nemen? Een moment later verkoopt Cave vrolijk voor 20 euro de prullenbak waar Warren Ellis steeds in zit te rochelen. Het bankbiljet verdwijnt in de borstzak van de bebaarde violist, die meteen een nieuwe prullenbak krijgt en vrolijk verder rochelt.

Setlist

1. Get Ready For Love
2. There She Goes My Beautiful World
3. From Her To Eternity
4. O Children
5. Jubilee Street
6. Bright Horses
7. I Need You
8. Waiting For You
9. Carnage
10. Tupelo
11. Red Right Hand
12. The Mercy Seat
13. The Ship Song
14. Higgs Boson Blues
15. City Of Refuge
16. White Elephant
---------------
---------------
17. Into My Arms
18. Vortex
19. Ghosteen Speaks

Wat is dat toch, dat gespuug de hele tijd? Ze doen het allebei schaamteloos, Cave en Ellis. Misschien lijkt het een demonstratieve uiting van fysieke aanwezigheid. Bewust of onbewust, het matcht met een terugkerend thema in de set. Zo lift Cave steeds zinnen uit zijn eigen teksten die als mantra’s herhaald worden. Soms laat hij ze zelfs terugkeren in andere liedjes, en zo ontstaat een patroon. ‘Cry, cry, cry’, uit ‘From Her To Eternity’, ‘Just breathe’ uit het verstilde ‘I Need You’. En tegen het einde van de set laat hij tijdens ‘Higgs Boson Blues’ zijn publiek letterlijk zijn hartslag voelen. ‘Feel my heartbeat’, zingt de hele band en het gospelkoor. ‘Boom boom boom’. Hij is hier letterlijk de dood aan het verdrijven met het leven. Hier ben ik, raak me maar aan. Ik spuug, ik adem, ik zing, mijn hart klopt. Ik zet mijn hand op jouw gezicht, ik hijs me op jouw schouders, ik gebruik je als mijn microfoonstandaard, ik leun op jullie allemaal.

Hart
In het hart van de set neemt Cave in fysieke zin afstand van zijn publiek, maar laat hij ons muzikaal nog dichterbij komen. Hij speelt vier recente songs na elkaar die min of meer direct gaan over de gebeurtenissen in zijn persoonlijk leven: ‘Bright Horses’, ‘I Need You’, ‘Waiting For You’ en ‘Carnage’. Het zijn songs over verlies en rouw, over de hoop op terugkeer van een geliefde. Ze zijn muzikaal veel intiemer en kwetsbaarder dan de felle Bad Seeds klassiekers, op zijn kleinst zelfs met alleen Cave op piano. Waar Cave zich in veel van zijn beste songs wentelt in literaire of bijbelse verwijzingen, raakt hij hier juist door zijn directheid. ‘I'll miss you when you're gone away forever. Cause nothing really matters.’

Aan het einde van de reguliere set krijgt het gospelkoor een nog prominentere rol, voor op het podium, in een uitbundige uitvoering van ‘City Of Refuge’. Cave speelt zelf mondharmonica, en die gaat door merg en been. Daarna volgt nog ‘White Elephant’, een nieuw nummer dat een welkome aanvulling is op Cave’s arsenaal perverse vlammers. ‘I am a Botticelli Venus with a penis, riding an enormous scalloped fan!’ Gelukkig, ook dat rolt nog uit zijn pen. Warren Ellis rochtelt nog maar eens in zijn prullenbak en veegt met de mouw van zijn jasje zijn baard af.

HET MOMENT:

Dan zendt hij ons de nacht in met het waanzinnig intieme ‘Ghosteen Speaks’, een heel klein liedje met een nadrukkelijke basis, dat gaat over de manier waarop een overleden persoon impact kan hebben op het leven dat doorgaat, als we het maar willen zien. Weer zo’n herhaalde zin die blijft rondzweven. ‘I am beside you, look for me’.