Fan voor een dag: John Mayer Fan voor een dag: John Mayer

Onderkoelde verleider speelt Ziggo Dome gek

, Atze de Vrieze

Een paar maanden terug ging ik met Michiel Veenstra naar Weezer, een band waarvan hij fan is en waar ik helemaal niets bij voel. Mijn doel: mijn eigen bekrompen meninkje achter me laten en een dag lang fan worden. Het werd een hele leuke avond, die vroeg om een vervolg. Een buitenkans diende zich deze week aan, want playboy John Mayer speelt twee keer in Ziggo Dome.

Ik ben eerlijk gezegd wel blij dat het oorspronkelijke plan niet door ging. Het idee was om aan te haken bij de allergrootste John Mayer fan van Nederland, en op een klapstoeltje voor de Ziggo Dome te gaan zitten, een poging om de aanwezigheid van John Mayer vanaf rij 1 te voelen. Ik heb dat eerlijk gezegd nooit gedaan, in de rij zitten voor een concert, en de vastberadenheid van mensen die dat doen fascineert me. Ik wil meer weten over de ongeschreven regels van het rij-zitten - hoe je naar de wc gaat, hoe de security met je omgaat, wat je doet met je stoeltje als de deur open gaat. Door dat plan gaat een streep, en dat is achteraf maar goed ook, want het regent de hele middag pijpenstelen in Amsterdam.

Waarom het niet door ging? Misschien omdat zij net als die ene man vond dat mijn stuk over Weezer elitair en narcistisch is. Omdat dat nu eenmaal - zegt iemand anders - in de genen van 3voor12 zit. Nu komt de verheven VPRO recensent even afdalen naar het gewone volk. Dat van dat 3voor12 DNA is natuurlijk wel een beetje waar, maar de laatste jaren wel veel minder dan voorheen. En deze reeks is nu juist een poging de cynische blik volledig af te werpen. 

Zij wilde dus niet met me mee, maar gelukkig is JB uit Veghel niet bang voor me. Hij is een echte fan, maar ook een nuchtere Brabander. Hij heeft John Mayer nu dertien keer gezien, en het gaat hem volledig om de muziek. Ik spreek met hem af bij de merchandise stand in de hal, waar de tourshirts al druk verhandeld worden. Het zijn er nogal wat. Veel natuurlijk met de knappe kop van John Mayer erop, maar mijn favoriet is een gigantisch en vormloos paars shirt waarop staat: I got a big shirt. De naam van de zanger ergens in kleine lettertjes onder. Typische John Mayer humor. "Helaas geen Continuum integraal", concludeert JB na een blik op de merch wand. Continuum is de beste plaat die John Mayer maakte, in 2004. "Hij speelde hem deze tour een paar keer in zijn geheel, maar altijd op de tweede avond, en dan hing er bij de merch een speciaal shirt dat ze zo te zien vanavond niet verkopen. Al is de tijd dat ik in tourshirts rond liep wel voorbij. Vorige keer heb ik een mok gekocht, vandaag wordt het denk ik die sleutelhanger.'

Kijk, dit is wat ik nodig heb. Het type fan dat op voorhand Reddit en Setlist.fm uitpluist om te berekenen hoe groot de kans is dat zijn favoriete nummer ('Queen of California') langs komt (42%). Er is maar één andere band die hij zo nadrukkelijk volgt, en dat is Pearl Jam, niet toevallig ook een band die lange shows speelt met elke avond een heel andere setlist. JB is samen gekomen met René en Inge. René heeft geen idee, hij liep vanmiddag nog vrolijk aan collega's te verkondigen dat ie van JB een kaartje gekregen had voor John Legend. Inge daarentegen is een fanatieke liefhebber. Voor haar is dit concert zeven. Meestal gaat haar vriend mee, maar die vindt de gitaarsolo's te langdradig (duh, daar komen we voor), en hij vindt het ook wel een beetje irritant dat het haar niet alleen om de muziek gaat. Ja, dat is gewoon zo. Niets om je voor te schamen, het is altijd de aantrekkingskracht van de zanger geweest. Had ik al gezegd dat ie een knappe kop heeft? Een extreem knappe kop zelfs. John Mayer is de perfecte knappe man. Over de veertig maar nog een perfecte haargrens en geen grijspuntje te zien. Eén arm volledig getatoeerd, de arm waarmee ie ook het virtuoze vingerwerk op de gitaar doet en God weet wat nog meer.

John Mayer

9 oktober 2019, Ziggo Dome

Setlist:
1. Helpless
2. Moving On And Getting Over
3. Who Says
4. Waitin' On The Day
5. I Don't Trust Myself (With Loving You)
6. In The Blood
7. Changing
8. Why Georgia
9. Queen Of California
10. Fire On The Mountain (Grateful Dead cover)

11. Walt Grace's Submarine Test, January 1967
12. Your Body Is A Wonderland
13. Neon
14. Still Feel Like Your Man
15. Rosie
16. Edge Of Desire
17. Carry Me Away
18. The Beautiful Ones (Prince cover)
19. Slow Dancing In A Burning Room
20. Waiting On The World To  Change
21. A Face To Call Home

22. You're Gonna Live Forever In Me
23. Gravity
24. New Light

'Ik zou geen nee tegen hem zeggen hoor', grapt Inge. Ook niet wetende hoeveel vrouwen Mayer al versleten heeft? De tabloids staan er vol mee. Jessica Simpson, Jennifer Aniston, Katy Perry, allemaal reeg hij ze aan zijn overwinningsketting. Hij gaf er ook smakelijke interviews over, waar hij soms achteraf spijt van kreeg. Zo noemde hij Jessica Simpson ooit 'sexual napalm' en zei hij over zijn voorkeur voor witte meisjes: 'My dick is sort of like a white supremacist. I've got a Benetton heart and a fuckin' David Duke cock.' Hij moest er zwaar voor door het stof (en terecht), maar ze zijn wel hilarisch, die interviews van hem. Zelfingenomen, ijdel, maar ook met een soort don't give a fuck houding die me wel bevalt. Het geeft alvast een ander perspectief op het beeld dat ik altijd hen gehad. Ik vond John Mayer altijd vreselijk saai. Radiovriendelijk, te gelikt, zowel hij als persoon als zijn muziek. Maar vanavond ga ik dat natuurlijk helemaal omarmen. 

'Ik heb een beetje kriebeltjes in mijn buik', zegt Inge, die lichte blosjes op haar wangen gekregen heeft. Het is al kwart voor acht, en officieel zou Mayer al een kwartier op het podium moeten staan. Hij doet namelijk zijn eigen voorprogramma, of eigenlijk beter: twee volledige sets per avond. 'Ik kon me vandaag op werk ook absoluut niet concentreren.' 'Dit is irritant', zegt JB. 'Dit gaat allemaal van de tijd af.' 'Ik hoop niet dat hij zijn hoed op heeft. Ik zag op Insta dat hij dat in Kopenhagen wel had.'

Het is even voor acht uur als John Mayer en zijn grote band het podium op stappen en aftrappen met 'Helpless'. Hij heeft twee drummers, twee gitaristen, een toetsenist en twee backing vocalists bij zich, grotendeels zwarte muzikanten. En een bassist wiens naam altijd met ontzag genoemd wordt. Pino Palladino. Echt, normaal geeft niemand om de bassist, maar zodra deze man op het podium staat wordt de sfeer direct gewijd. Hij werd groot in de jaren tachtig en speelde met onder meer The Who, Elton John en D'Angelo. Maar de echte muzikale ster is natuurlijk Mayer zelf. Dat blijkt al meteen bij het eerste nummer. Halverwege stoot JB me aan. 'Meteen al kippenvel.' Die solo dus. Het gekke is, altijd lees en hoor je over John Mayer dat ie zo'n meesterlijke gitarist is, maar op zijn platen hoor je dat helemaal niet zo, vind ik. Ja, je hoort het wel als je echt luistert, maar als je het gewoon op de achtergrond een beetje aan hebt staan voelt het allemaal heel erg binnen de lijntjes. Live is dat totaal anders. Uit de solo momenten haalt Mayer alle dynamiek. De meeste songs die hij in de eerste set speelt zijn vrij laid back, tot hij de gitaar open trekt. In 'Helpless' doet hij dat meteen heel goed. Het is zo'n solo die heel zachtjes jankend begint, steeds voller wordt en op de piek nog overgepakt wordt door de hele band.

'Ik heb zojuist een levensles geleerd hier op het podium', zegt Mayer. 'Nooit de songs met wah wah pedaal bij de eerste drie nummers spelen, als de fotografen er nog zijn. Ik kan dat niet zonder gekke grimas spelen.' Inge en JB troeven elkaar steeds af wie als eerste het volgende nummer herkent. 'Who Says', 'Waiting On A Day', 'I Don't Trust Myself (With Loving You)'. 'Hij is wel eerlijk', zeg ik tegen Inge. 'Haha, ja', zegt ze. 'Ik denk dat hij zelf ook wel weet waar het steeds fout gaat. Hij vindt het spelletje te leuk.' Ik moet denken aan dat Playboy interview van die white supremacist dick, waarin hij ook nogal uitgebreid en gedetailleerd vertelt dat hij tijdens de seks vaak aan zijn exen denkt, omdat hij nogal goed gaat op zijn eigen herinneringen. Oh en oh ja, dat hij masturberen eigenlijk nog leuker vindt dan seks met een vrouw. 

Inmiddels is Mayer echt lekker op stoom, nog altijd relaxt en zwoel, trefzeker gespeeld. Hij doet een dubbele gitaarsolo met Isaiah Sharkey, maakt meezingmomentjes bij 'In The Blood' en 'Why Georgia' en ziet duizenden telefoonlichtjes omhoog gaan bij 'Changes'. "Nu is mijn avond al compleet', zegt JB bij het negende nummer. 'Queen Of California' dus. ' Al hoop ik wel dat ie hem afmaakt met een vlammende gitaarsolo. Hij heeft hem ook wel eens geskipt om meteen door te gaan met het volgende nummer. Dat doet hij nu ook, en wel met Grateful Dead cover 'Fire On The Mountain'. 'Wist je dat hij tourt met ex leden van The Dead', vraagt JB. Op het scherm boven hem druipende ogen en een roze schildpad. Dit psychedelische nummer (met ook weer een geweldige solo) is mijn hoogtepunt van de eerste set. Het is ook het laatste nummer voor de break.

'Ik ben nu alweer blij dat ik morgen weer ga', zegt JB. 'Heb jij geen spijt dat je geen kaartje hebt, Inge?' 'Nee hoor, zegt Inge. 'Ik vind één keer wel genoeg.' 'Nep-fan', sneert JB. 'Tenzij je natuurlijk dat Big Shirt gaat halen zo.' Na een minuut of twintig stapt Mayer het podium weer op. Zoals elke avond begint hij het tweede deel met drie nummers solo akoestisch. Het wordt een absoluut hoogtepunt in de avond. Vaak zijn van die akoestische intermezzo's een beetje saai en plichtmatig, maar John Mayer speelt de Ziggo Dome met zijn zwoele stem en super precieze gitaarspel helemaal gek. Hij doet het met 'Your Body Is A Wonderland', zijn allereerste hit, bijna twintig jaar oud. Een zwijmelliedje, maar wel echt een killer. Inge gaat er heerlijk op en om me heen grijpen mensen elkaar vast, of ze maken filmpjes. Of allebei. Dit is zoetgevooisde pop op zijn allerbest. 

Op driekwart van de set komen we bij mijn lievelingsnummer 'Slow Dancing In A Burning Room', door gitarist David Ryan Harris ingeleid met een stukje van Prince's 'The Beautiful Ones'. Dit is John Mayer's ultieme slijper wat mij betreft, ook weer met een jankende solo. Het is ongelofelijk hoe weinig moeite het hem lijkt te kosten. Dat is wat ik altijd irritant vond aan deze artiest, dat vederlichte, dat perfecte. Ik heb er een natuurlijk wantrouwen tegen. Hij is het type man dat na een one night stand als het meisje nog slaapt stilletjes het bed uit sluipt, zijn haar kamt en zijn tanden poetst, vervolgens stilletjes weer in bed kruipt en net doet alsof ie in perfecte staat wakker wordt. Maar hij is ook echt die hele goede muzikant die grepen op zijn gitaar kan die niemand beheerst. Dat moeiteloze, die flair van succes die om hem heen hangt, is precies de kracht. Op de tribune zie ik iemand lopen in een Big Shirt. Het is nog groter dan het leek. Inge geeft intussen een Fisherman's Friend aan het meisje dat de hele tijd in haar nek staat te hoesten. 'Nee, het geeft niet, echt niet.'

Het is even voor elf uur als de set tot een einde komt, zoals elke avond met 'Gravity' (de grootste hit van Continuum) en 'New Light', een goofy maar zeer pakkend popliedje waarin hij een dame smeekt hem één kans tussen de lakens te gunnen. 'Pushing 40 in the friendzone, we talk and then you walk away, every day.' John Mayer, de eeuwige hartenbreker, nog altijd op zoek naar ware liefde. 'Zo', besluit JB, 'tijd om die sleutelhanger te gaan halen.'

#nieuws
Laatste nieuws en artikelen van 3voor12