ESNS19: De Top 25 van Eurosonic 2019 ESNS19: De Top 25 van Eurosonic 2019

O.a. Sports Team, Black Midi en Boy Azooga

, Redactie 3voor12

Er waren sneeuwbuien, kelderbarren, eierballen, verrassingsoptredens die iedereen wist te vinden en aangekondigde shows die niemand wist te vinden. En er waren een hele hoop goede shows, dit jaar op Eurosonic. Opvallend: nadat rock alweer voor de honderdste keer was doodverklaard, waren het dit jaar weer de gitaarbands die voor spanning zorgden. Dit zijn onze 25 hoogtepunten, die we hopen nog te gaan zien op de podia en festivals.

Luister de Top 25 (behalve Black Midi) op Spotify

13. Mahalia

Mahalia

Mahalia

Die lul die weigerde het vliegtuig te pakken om de afstandsrelatie te redden? Die krijgt er nogal van langs. Die lerares die haar dromen niet serieus nam? Ja, die zet de Britse zangeres Mahalia ook te kakken. Ze heeft weliswaar liefdesliedjes waar kazigheid ontzettend op de loer ligt, maar die weet ze stijlvol te omzeilen met haar venijnige teksten en alt-R&B-producties.

Voor fans van: Erykah Badu anno 2018.
Waar hopen we dit te zien? Op Lowlands stond ze afgelopen jaar al en ITGWO deed ze in 2017. Misschien zou ze via North Sea Jazz kunnen doorstoten naar de ereklasse?

>>> lees meer

 

12. De Beren Gieren

De Beren Gieren

De Beren Gieren

Dit jazztrio rond pianist Fulco Ottervanger heeft niet per se de cross-over hitpotentie, die een heel groot deel van het festival nastreeft. Gelukkig maar, want het is belachelijk goed wat ze doen. Kleine plaagstootjes uitdelen, de groove wat ontwrichten en dan plots toch weer een enorm mooie volle melodie eruit persen waarin alles samenkomt. En zo blijven ze constant het avontuur opzoeken, terwijl het net zo goed toegankelijk én opwindend blijft.

Voor fans van: Esbjorn Svensson Trio, Brad Mehldau, The Bad Plus.
Waar hopen we dit te zien: Transition Festival, Bimhuis, Rockit Festival.

>>> lees meer

 

11. Whispering Sons

Whispering Sons

Whispering Sons

Dit is de Belgische band van het moment. Dat kun je rustig stellen als je single al een paar weken bovenaan Stubru's Afrekening prijkt. Dat is sowieso een prestatie, maar eens te meer als je bedenkt dat de Limburgse band niet bepaald een soepele radiosound najaagt. De gejaagde songs doen denken aan moderne post-punkbands: dissonante, onheilspellende muziek, die zowel kil als emotioneel aanvoelt.

Voor fans van: Savages, Nick Cave, The Soft Moon.
Waar zouden we ze willen zien: Sowieso klaar voor de zomerfestivals deze band, maar wel graag in een donkere tent.

>>> lees meer

10. Hilary Woods

 Hilary Woods

Hilary Woods

De Ierse laat meteen horen waarom ze bepaald geen traditionele singer-songwriter is. Het toetsenspel is dwingend in repetitieve en dwarse patronen met onheilspellende ritmische ondertonen terwijl de vocalen langs de gewelven van de indrukwekkend hoge gotische kerk schuren. We staan een halfuur aan de planken genageld.

Voor fans van: Marissa Nadler, Emma Ruth Rundle, Chelsea Wolfe
Waar hopen we dit te zien? Motel Mozaique en Roadburn (Patronaat) zouden perfect passen.

>>> lees meer

 

9. Anna Leone

Anna Leone

Anna Leone

Het minimale getokkel op gitaar, de snik in haar stem en de eindeloze stroom aan goede melodieën: Anna Leone bewijst dat er nog altijd sixties folk wordt gemaakt die de moeite waard is. Prachtig is het. Benieuwd of een wat langere set of straks een heel album net zo kan boeien.

Voor de fans van: Alela Diane, Laura Marling, Adrianne Lenker.
Waar hopen we dit te zien: Le Guess Who?, Into the Great Wide Open en de Vondelkerk.

>>> lees meer

 

8. Reykjavíkurdætur

Reykjavíkurdætur

Reykjavíkurdætur

Met je negen beste vriendinnen de wereld over. In de tourbus ontzettend felle discussies voeren over politiek en feminisme, maar ook dikke Hummers en lekkere wijven vergelijken op je telefoon. Dat beeld roept Reykjavíkurdætur in alles op. 

Voor fans van: Yung Internet, maar dan met negen supercoole zongebruinde IJslandse chicks.
Waar hopen we dit te zien? Gewoon in de India op Lowlands, dat spelen ze helemaal plat.

>>> lees meer

 

7. The Murder Capital

The Murder Capital

The Murder Capital

Dit is een post-punkband van de staccato songs en de strenge staar. Probeer je telefoon maar eens uit je zak te pakken als deze frontman je seconden lang recht in de ogen kijkt. De bassist met het vlassige snorretje en de coltrui kijkt al net zo dwingend, terwijl hij op dezelfde noot blijft rammen. Hoewel er van agressie hooguit in choreografische zin sprake is, wil deze band je duidelijk maken dat er iets op het spel staat. Er heerst een vreemde mengeling van hooligan-energie en intellectueel avontuur, maar op basis van deze show is moeilijk in te schatten welk van de twee overheerst.

Voor fans van: Fontaines D.C., Shame, Idles.
Waar hopen we dit te zien: Een mooie vroege spot op een van de allround festivals. Gewoon om energie te brengen op het terrein.

>>> lees meer

 

6. Une Misère

Une Misère

Une Misère

Alle woede van IJsland lijkt er allemaal uit te komen bij Une Misère, een loeiharde hardcoreband die afgelopen jaar triomfeerde met drie shows op Roadburn. De zanger heeft een chique coltrui aan, maar gromt als een beest met de scheermesjes ergens halverwege zijn bloedende keel. Lenig is–ie ook. Hopla, hij klapt zo op z’n knieën naar achteren dubbel en klautert even later headbangend de speakers op. De band achter hem is al net zo destructief. Fenomenale show.

Voor fans van: hardcore en metal van het gemeenste soort.
Waar hopen we dit te zien? Ze zijn waarschijnlijk te heavy voor Lowlands, dus gewoon weer op retour bij Roadburn.

>>> lees meer

 

5. L'Impératrice

Franse synth-bandjes hebben we ondertussen genoeg, maar L'Impératrice onderscheidt zich door hun gekke mix van funky space-disco en tropische strandhouse (maar dan op z'n Frans). En een showtje bouwen, ja, dat kunnen ze wel. Met die matchende outfitjes (een beetje stewardess-meets-joggingpak) en hun funky gezwiep zijn ze een genot om naar te kijken. 

Voor fans van: Agar Agar, Polo & Pan, Charlotte Gainsbourg
Waar willen we dit zien: Lekker in de India van Lowlands, die spelen ze zó plat

4. Fontaines D.C.

Dit is geen sensationele act à la IDLES en Shame, bands met wie ze veelvuldig samen optrekken. Dit is een en al misère. En dan vooral frontman Grian Chatten, die als een hedendaagse Ian Curtis in plat Iers accent zingt hoe zijn dromen in duigen zijn gevallen en hoe verschrikkelijk moe hij is. ‘I’m tired, I’m tired, I’m tired’, hoest hij. Wat een driftig mannetje. Nerveus loopt hij rondjes, pulkt aan zijn nagels en trekt aan zijn veel te wijde ribbroek. Zijn oogjes worden steeds natter. Dit is niet gespeeld, dit is niet cool, dit is menens. Maar wanneer het gas op het voetpedaal gaat en hit ‘Too Real’ wordt ingezet, komt al die misère samen en ontstaat er iets magisch.

Voor fans van: Shame, IDLES en Joy Division
Waar hopen we dit te zien? In april komen ze terug voor Motel Mozaique, wij staan vooraan.

3. Boy Azooga

Wie komt er nou op het idee om logge proto-metalriffs te mengen met disco grooves en melodielijnen uit Afrikaanse funk? Boy Azooga dus. Het gekste is eigenlijk hoe logisch de Welshe formatie dit in een vrolijk Brits indierockjasje weet te gieten. Ooit was Franz Ferdinand de koning van de gitaarriffs op de dansvloer, nu is Boy Azooga hier om het stokje over te nemen.

Voor fans van: Groovy gitaarmuziek om lelijk op te dansen, vrolijke Britse indiebandjes op zonnige festivaldagen
Waar hopen we ze te zien: Elk groot popfestival kan een band als Boy Azooga goed op de line-up gebruiken. Dus dat wordt tegen elkaar op bieden, jongens!

2. Black Midi

Met het eerste nummer van Black Midi is meteen duidelijk dat de buzz compleet terecht is. Onnavolgbaar is het wat deze jonkies uit Londen doen. Mathrock vol hoeken, afslagen en wendingen. En dan weer funk zoals Talking Heads het speelden, maar dan zo nerveus alsof ze al weken niet geslapen hebben. Geen idee waar het over gaat, nog steeds geen idee hoe je die ene single moet uitspreken, en er is geen touw aan de muziek vast te knopen. Maar het is wel duidelijk dat we hier nog veel meer van willen horen.

Voor fans van: Talking Heads, Battles, Suuns, Ought.
Waar hopen we dit te zien? Le Guess Who?, bovenaan de Verapoll, Worm

1. Sports Team

Wat een over het paard getild, geaffecteerd, elitair etterbakje is frontman Alex Rice van Sports Team. Héérlijk. Dit zestal uit Brighton wil niks te maken hebben met de huidige lichting doodserieuze postpunkrevivalbands:'There's a lot of punk bands around at the moment. To prove we're not that, here's a song about cricket!' Melodieuze songs volgepropt met hooks en een dikke laag ironie, plus een overdreven zwabberende frontman: The Fall mag nu hip zijn, maar Sports Team kijkt liever naar Pulp. Alex Rice zet zijn armen uitdagend in zijn zij of houdt ze stijf op tien voor twee boven zijn hoofd als Jezus aan het kruis, klaar om aanbeden te worden. Het zal hem worst wezen of je hem aardig vindt, liever niet zelfs. En wij, hulpeloos als we zijn, gaan daarom alleen maar meer van hem houden. 

Voor fans van: Pulp meets Pavement, droge humor, arrogante mannen
Waar hopen we dit te zien: als het universum ook maar een greintje rechtvaardigheid in zich heeft, zien we deze gasten straks overal. Te beginnen op een groot popfestival naar keuze.

advertentie
Tags
#nieuws
Laatste nieuws en artikelen van 3voor12