LL17: Mumford & Sons vooral leuk met banjo’s en confettikanonnen LL17: Mumford & Sons vooral leuk met banjo’s en confettikanonnen

Maar dat grootse stadionrockgeluid is een lelijke vergissing

, Timo Pisart

Met hun grootse voetstompfolk maakt Mumford & Sons zijn headlinepositie weer eens waar. Maar dat stadionrockjasje dat ze twee jaar geleden hebben aangetrokken, kunnen ze maar beter gauw weer inruilen voor een gezellige authentieke houthakkersblouse.

‘And it was noooooot your fault but mine! It was your heart on the line!’ Confetti! Banjo’s! En met z’n allen de keel zo ver opentrekken dat je de longen van je buurman kunt zien. Wie bang was dat Mumford & Sons met hun album Wilder Mind de banjo voorgoed aan de treurwilgen heeft gehangen, zal een opgelucht zuchtje slaken wanneer Marcus Mumford al na het openingsnummer het opgefokte akoestische slaggitaartje van ‘Little Lion Man’ instart. Gelukkig maar, want die grootse folk bomvol bierhefmomenten is waar de groep uit Londen het allerbeste in is. Debuutalbum Sigh No More uit 2009 staat er vol mee, liedjes die je ook onversterkt gerust in de luidruchtigste pub kunt spelen, om toch iedereen mee te overstemmen. En die je dan, met een flink stel pints in je kraag, ook al meteen uit volle borst kunt meebrullen. 

Het zijn songs die direct bij de eerste luisterbeurt in het hart willen raken, die de hitlijsten dan ook bestormden en die je ook gerust om drie uur ’s nachts in de indiedisco kon draaien als DE grote meezingers. Eindelijk eens mooie authentieke folk in de top 40, zeiden sommigen. Het begin van het einde voor de smaakvolle indiefolk-opleving van Fleet Foxes en Grizzly Bear, vonden anderen, en de opmars naar plastic commercie van The Lumineers en de monsterlijke en spuuglelijke EDM-folk van Avicii. De waarheid zal ergens in het midden liggen.

HET CONCERT:
Mumford & Sons, Alpha, zondag 20 augustus

HET PUBLIEK:
Euforisch meeblèren voor jong en oud alsof we in een overvolle pub staan.

WAS HET GOED:
Die classic folksongs reiken tot achterin het veld, de galmende rock slaat behoorlijk dood.

HET NUMMER:
'Little Lion Man', gewoon al als tweede gespeeld.

(Tekst gaat door onder de foto)

Wat is de nieuwe Alpha een verademing

Hoe dan ook: met het groeien van hun glorie, leek het wel alsof Mumford & Sons besloot zich ook zo’n groots bijpassend stadionrockgeluid aan te moeten meten. Het album Believe uit 2015 betekende: weg met de banjo's, en laten we de galmende overstuurde gitaren omarmen voor de allergrootste festivalweides. Typisch dat juist die nummers het niet zo lekker doen op de Lowlands-festivalweide vandaag. 

Ja Marcus, je kunt nog zo'n flinke kerkgalm over je stem gooien en tijdens ‘Ditmas’ bij wijze van groots rock ’n roll-gebaar meters het publiek in sprinten, maar zonder gouden melodie komt dat bij niemand aan. Je kunt die tienduizenden telefoons in het publiek laten bijschijnen voor ‘Believe’, maar dan nog schittert ‘White Blank Page’ harder.

Wat draagt de stem van Marcus dan ver, wat klinken die nummers prachtig en kraakhelder in de nieuwe Alpha, en wat is die tent een genot. Het veld is nog voller gelopen dan bij Editors en The xx de afgelopen dagen, en zelfs van bovenop de heuvels kun je nog op het podium kijken voor de fonkelende vuurregens. Op de beste momenten pakt Mumford & Sons het veld compleet in, en maakt de band zijn headlinerstatus compleet waar. Maar die stadionrock, die mag de band direct weer overboord gooien. De paar nieuwe liedjes die er worden gespeeld hebben in ieder geval weer een banjo, maar klinken nog niet direct zo ijzersterk als hun oudste hits. 

CV Mumford & Sons

2007: Marcus Mumford speelt in band van Laura Marling
2009: debuutalbum Sigh No More verschijnt en wordt 5x platinum in Engeland
2012: album Babel verschijnt en verkoopt 3,7 miljoen exemplaren in de VS
2015: weg met de banjo op album Wilder Mind, dat aanzienlijk minder aansloeg
2016: EP Johannesburg met de Senegalese zanger Baaba Maal

HET MOMENT:

Wanneer we z'n tienduizenden het een-na-laatste nummer ‘I Will Wait’ mee staan te brullen, hossen en klappen. Euforisch, dronken en moe van drie dagen en nachten Lowlands, alsof de Alpha een hele luidruchtige pub is. Maar dan wel een pub met glitterregens, bakken confetti, CO2-kanonnen en kraakhelder geluid.

SETLIST:

1. Snake Eyes
2. Little Lion Man
3. White Blank Page
4. Lover of the Light
5. Tomkins SQ Park
6. Believe
7. Blind Leading The Blind
8. Ghosts That We Knew
9. Awake (met First Aid Kit)
10. Cave
11. Ditmas
12. Dust Bowl Dance

------------

13. If I Say
14. I Will Wait
15. The Wolf

nu op 3voor12