LGW15: Adrian Sherwood dubt postpunkband Disappears LGW15: Adrian Sherwood dubt postpunkband Disappears

Boeiend maar wisselvallig experiment

, Sjoerd Huismans

LGW15: Adrian Sherwood dubt postpunkband Disappears

Boeiend maar wisselvallig experiment

Sjoerd Huismans ,

De Ronda sluit zaterdag af met maar liefst drie sets van de Engelse producer Adrian Sherwood, bekend van zijn werk in de dub- (en later industrial-) muziek en vele remixes van jaren tachtig- en negentigartiesten als Depeche Mode, Primal Scream en Sinéad O'Connor. De tweede set die hij doet is op voorhand een bijzonder tof idee: een live dubmix van de Amerikaanse postpunkband Disappears op het podium.

Het optreden van drone-pioniers Sunn O))) is flink uitgelopen en dus duurt het even voordat Adrian Sherwood aan de beurt is. Hij begint met een set waarin hij het publiek door zijn laatste verzamelalbum heen loopt, een overzicht met nummers die hij produceerde tussen 1979 en 1984. Het is nog rustig in de Ronda, maar het veertigplusdeel van het Le Guess Who?-publiek weet de zaal al te vinden voor wat jeugdsentiment. Onder meer punk/new wave bands als Medium Medium, The Slits en reggaeartiesten waaronder natuurlijk Lee ‘Scratch’ Perry komen langs, terwijl Sherwood – uiteraard met veel nagalm op de mic – bij tijd en wijlen even aankondigt wat hij precies aan het doen is.

Dan wordt er omgebouwd op het podium, en is het tijd voor Disappears – een band uit Chicago die qua stijl wel in de buurt komt van de artiesten die Sherwood procuceerde, en op hun laatste albums ook meer richting de dub ging - om aan het hoofdonderdeel te beginnen. Sherwood staat nu bij de geluidstafel achterin de zaal, met zijn iPhone voegt hij live samples toe aan de muziek, en op een elektronische drumpad slaat hij live spacy dubritmes in. Ook de effecten over de instrumenten en de vocals van Disappears beheerst hij. Leuk om te zien: al snel verzamelt zich ook een groepje mensen om de geluidstafel, om te volgen wat daar allemaal gebeurt. Helaas blijkt het aanvankelijk toch wat tricky te zijn, een band live op het podium dubben. Een (bedoeld als) minieme verschuiving in het volume van de drums schiet kiezelhard door, even later gebeurt hetzelfde met de gitaar. 

Disappears is bezig met een lang, kraut-achtig intro aan hun track Joa van topalbum Pre Language. De gitaarfeedback krijgt nog eens extra lading door het werk van Sherwood aan de geluidstafel. So far so good, maar helaas blijft de samenwerking niet het hele optreden lang boeien. De band begint op een gegeven moment aan een richtingloze dubjam, weliswaar slagen ze erin op een paar momenten te verdiepen maar over het geheel blijft het te vlak. Het is een experiment, waarschijnlijk is dit niet gerepeteerd, en dus is het op zijn minst spannend om te zien hoe producer en band op elkaar reageren. Maar als de gitarist voor de zoveelste keer verbaasd opkijkt welk effect er nu weer over zijn instrument is gelegd – en er vervolgens ook niet echt iets interessants mee weet te doen – verslapt de aandacht. Beter hadden ze wat meer van hun concrete songs uitgejamd en –gedubd, want het begin van het optreden was echt toffer. Jammer dus dat het in de uitvoering misloopt, aan het idee heeft het niet gelegen.

nu op 3voor12