ADE14: Chris Liebing en zijn CLR toveren HYTE Warehouse om tot dampend technoparadijs ADE14: Chris Liebing en zijn CLR toveren HYTE Warehouse om tot dampend technoparadijs

Bedwelmende en hypnotiserende Duitse techno in rauw pand mist uitwerking niet

, Jouko Peters

ADE14: Chris Liebing en zijn CLR toveren HYTE Warehouse om tot dampend technoparadijs

Bedwelmende en hypnotiserende Duitse techno in rauw pand mist uitwerking niet

Jouko Peters ,

Na een jaar Undercurrent in 2012, deed het Duitse CLR van eigenaar Chris Liebing vorig jaar de Elementstraat voor het eerst aan; liefde op het eerste gezicht was dat. Het miste zijn uitwerking niet en dus is het logisch dat er vanavond tijdens ADE 2014 een nieuwe editie op de rol staat. Monoloc en Tommy Four Seven openen de vierde avond in een veelbelovend hoog tempo, waarna gast Rødhåd en Chris Liebing, die mateloos populair is bij zijn publiek, de boel vakkundig klaarmaken voor de sloop. De muziek van CLR en de bedwelmend warme Elementstraat passen bij elkaar. En dus zien we ze volgend jaar graag weer terug op dezelfde locatie.

Mr. Handsome
Bij binnenkomst zien we veel meisjes vooraan dansen, en ook een hoop gasten; zowel met als zonder T-shirt. Tommy Four Seven - Mr. Handsome - is aan het draaien en doet dat in een bijzonder hoog tempo. Dat belooft wat voor de rest van de nacht, waarin wel eens slachtoffers zouden kunnen gaan vallen vanwege de warmte en bedwelmende muziek; en de rest. De man uit Berlijn zweept het publiek op en speelt graag met spooky geluiden. De track Nadsat van Recondite komt rond de klok van enen langs en zorgt voor gejuich op de dansvloer. Donker is het, lekker onheilspellend. Tommy, die veel naar zijn publiek kijkt, lijkt helemaal in zijn element vanavond en drukt het gaspedaal al voordat de nacht echt vorm moet krijgen stevig in. Zo af en toe komt er - tot gejuich van zijn fans - acid aan te pas, maar pas aan het einde van zijn set gaat het dak er overal even vanaf; en niet alleen vooraan. Het is machtig, dat geluid in de warehouse, die lekker groots, rauw en onaangetast oogt.

Klassieker The Bells

Zodra de in Amsterdam populaire Tommy Four Seven er om twee uur mee stopt - en het applaus dankbaar in ontvangst neemt - zien we Rødhåd verschijnen. De dj uit Berlijn, die woensdagavond nog een sterke set afleverde in de tweede zaal van Paradiso, is onder de indruk van de locatie. Tevens is hij soms wat verlegen, maar zodra hij begint met draaien, gooit hij alle schroom direct van zich af en begint een nieuwe reis van het Dystopian hoofd. Dit keer met vocalen, en duistere geluiden die de volgepakte warehouse in haar greep nemen. Het klinkt even alsof een schip van dertig meter lang in een klein haventje aan probeert te leggen, en dingen niet passen. Achter ons gaat iemand over zijn nek in de zaal, en dan ineens gooit Rødhåd, die gewoon Mike heet, de beuk erin. De schreeuwerige vocalen van Floorplans "Never Grow Old (Re-Plant)"- Robert Hood - komen al snel voorbij en doen bij iedereen alarmbellen rinkelen. Het swingt de pan uit, de funky chords uit Detroit doen het goed in Amsterdam.

Net als Tommy Four Seven staat ook zijn collega constant te genieten tijdens zijn set. Continue hangt er een peuk of een jointje aan de lippen van de immer vriendelijke Rødhåd, die altijd blij is om in Nederland te draaien. Soms proberen bezoekers een plaat te shazammen, maar lukken doet dat maar zelden. Stop die telefoon toch weg en geniet lekker, denken we heel af en toe; geniet van het moment. "The Bells" van technopionier Jeff Mills komt langs, en zorgt voor de nodige reactie in het publiek. Hoe makkelijk scoren het misschien ook lijkt met die klassieker, sommigen van de jonge generatie krijgen kippenvel. En hebben Jeff Mills nog nooit zelf zien draaien. Hoewel we Rødhåd woensdag in Paradiso sterker over vonden komen dan vandaag, het voelt nu vlakker aan, krijgt hij aan het einde van zijn set toch nog iedereen mee. Als hij er een droge kick inbrengt die door merg en been gaat, trilt werkelijk alles, tot groot genoegen van CLR hoofd Chris Liebing; die glunderend toe staat te kijken en over mag nemen. Hij heeft Rødhåd niet voor niks uitgenodigd voor zijn nacht in Amsterdam, want het is zonder enige twijfel een van de beste techno dj's van het moment. Veel meer hypnotiserend dan de man met de rode baard ga je ze niet krijgen. En op een mixfout valt hij opnieuw niet te betrappen; Rødhåd draait alles - stoned - spatzuiver door elkaar heen.

Mateloos populair

De charismatische Liebing weet dus dat hij zijn best moet doen, na het fenomenale en tevens epische einde van zijn gewaardeerde collega, maar laat dat maar aan de maestro over. Al snel blijkt hoe populair Chris Liebing op zijn eigen avond is. Er zijn veel Italianen vanavond, speciaal hier voor hem. En allemaal maken ze een hoop herrie. Er zijn grote spandoeken en vlaggen zichtbaar boven hoofden van dansende mensen, met daarop verschillende liefdesverklaringen aan zijn adres. En op de betonnen dansvloer staan ongeveer vijftig mensen met een Liebing T-Shirt aan, allemaal willen ze zijn handtekening. Zodra de man uit Frankfurt begint, en bijna iedereen in de zaal zijn of haar telefoon erbij pakt om te filmen, stijgt het kwik. Maar zodra hij zijn befaamde Maschine aanraakt, ontploft de boel pas echt. De bekende claps volgen, iedereen herkent ze. Zijn techno rolt maar door, vrijwel zonder tot stilstand te komen, en het is constant bouwen naar een nieuwe climax. Geduldig, op de voor hem zo kenmerkende manier. Kijken naar Chris Liebing - die de jongste niet meer is en naar ADE ging op de fiets - blijft aanstekelijk werken. Constant is er die glimlach van oor tot oor op zijn ouder wordende gezicht. En hij blijft maar bungelen met zijn nek; alsof het ding van elastiek is.

Tot volgend jaar

Elke keer als je denkt dat het niet meer harder kan, doet Liebing er nog een schepje bovenop. Meiden met waaiertjes kunnen niet meer op tegen de bedwelmende hitte. Het lijkt oorlog. Sommige barmedewerkers in de warehouse schenken bier in hun blote bast, terwijl ook op de dansvloer steeds meer shirtjes uit gaan. Ja, het is echt warm jongens. En Chris Liebing klinkt bijna vier uur lang als een goederentrein, episch bij vlagen; zo eentje die dwars door de dichte slagbomen heen dendert. Vaak krijgt de sportieve Duitser alle handen de lucht in, en lijkt hij daar zelf het meeste van te genieten. Met name de laatste twee uur zit hij er bijzonder lekker in. Als Rebekah, anders dan vooraf aangegeven, de tweede zaal afsluit, staat de warehouse - waarin Liebing er straks een einde aan maakt - nog altijd rammend vol. Niemand wil naar huis. Iedereen die besluit naar de kleine donkerharige uit de UK te gaan luisteren, krijgt nog een genadeloos pak met billenkoek van Rebekah; die zich na haar avontuur in de porno indrustrie toch maar besloot te wijden aan de muziek. Nog meer dan Liebing blijkt de Britse schone een echte sloopkogel te zijn; al is het af en toe wel een beetje plat naar onze smaak. In een ziedend tempo gaat het zonder meer. Een ding moge duidelijk zijn: CLR zien we graag volgend jaar weer terug in de Elementstraat, maar dat lijkt een zekerheidje.

Nu op 3voor12