ITGWO12: Grasscutting edge elektronica in het Amfitheater ITGWO12: Grasscutting edge elektronica in het Amfitheater

Poppy elektronica met samples en zwierig klassiek uit de Ninja Tune stal

, Tekst en foto's Ingmar Griffioen

ITGWO12: Grasscutting edge elektronica in het Amfitheater

Poppy elektronica met samples en zwierig klassiek uit de Ninja Tune stal

Tekst en foto's Ingmar Griffioen ,

Best een vaag en zweverig filmisch project op een redelijk zweverige locatie: Grasscut op het nieuwe Vuurboetsduin podium. De grashelling is volgeplant met bezoekers. Dat zou moeten werken toch? Ook zonder visuals?

CONCERT:
Grasscut, Into The Great Wide Open, Vuurboetsduin, vrijdag 7 september 2012

MUZIEK:
Knip-en-plak elektronica met een hoog filmisch gehalte (en normaal gesproken ook cutting edge visuals) en een klassieke feel dankzij twee violen. Grasscut bestaat uit Andrew Phillips (vocals, keyboards, gitaar, teksten en productie) en Marcus O'Dair (keyboards, double bass). De twee Britten huizen op het altijd voor experimentele elektronica openstaande Ninja Tune label.

PLUS:

Live is Grasscut geen duo, maar worden O'Dair en Phillips versterkt door twee violisten en een drummer en dat werkt wonderwel. Bijvoorbeeld in tracks als  A Mysterious Disappearance, die het eerste opbouwende deel markeren. En zeker in de volgende compositie The Door In The Wall (van de eerste cd 1 Inch: ½ Mile) dat met nog meer pulserende en zwaardere beats de tweede helft van het optreden aankondigt. De rol van de violen is een bijzondere, de strijkinstrumenten lijken helemaal niet bij de muzikale basis uit de laptop en de keys te passen. De violen gaan er juist doorheen en tegenin, maar detoneren niet. Zo is die cut-n-paste set toch best organisch. Gaandeweg wordt de set steeds zwieriger en qua elektronica ook dansbaarder.

MIN:
Komen we weer bij die visuals, die eerder performances in het Tate Modern en Centre Georges Pompidou naar een hoger plan tilden maar hier volledig ontbreken. De stem van Phillips is ook niet helemaal je dat; niet vals maar ook niet van het niveau dat het vioolspel en de elektronica wel zijn. Hoewel het licht-pathetische ergens wel weer aardig bij de muziek past.

CONCLUSIE:
Best een vaag en zweverig filmisch project op een best zweverige locatie: en inderdaad dat is een goede combinatie. Hoe onhip het er ook uitziet, het werkt alsmaar beter. En dan is het al afgelopen...waar het laatste half uur steeds intenser werd, had het nog best even mogen duren.

CIJFER:

8

nu op 3voor12