Nanne Tepper: Beuken doe je zo!

over muziek op tv

Popmuziek op tv is voorbij. Of moet ik zeggen: rockmuziek? Na het sneuvelen van Lola Da Musica moeten we het tegenwoordig doen met het bejaardenprogramma Wintertijd. Om over Top Of The Pops maar te zwijgen, een show die je onverbiddelijk doet terugverlangen naar de feeërieke dansnummers van Penny de Jager. Ja, we zien in het nieuwe kunstprogramma RAM om half een 's nachts nog wel eens een glimp van Roel Bentz van den Berg die wenend aankondigt dat Bruce Springsteen zojuist begonnen is aan een concert in Ahoy, maar dan wordt er als de wiedeweerga teruggeschakeld naar de studio. In het buitenland is het al even droevig. Duitsland, dat de grootste ondergrondse infrastructuur van Europa heeft (bands, blaadjes, labels, websites), zendt enkel nog schlagers uit, terwijl je vroeger (zei opa) op een verloren zatermiddag gewoon Pink Floyd Live at Pompeii voorgeschoteld kreeg, en na tienen The Mothers Of Invention, inclusief kleianimatie en ugly notes. En hoewel tv critici nog wel aan hun gerief zeggen te komen bij de BBC, moeten we eerlijk zijn en constateren dat het veelgeprezen Never Mind The Buzzcocks het meest valse kwisje is dat ooit met de popmuziek aan de haal is gegaan. Voorgezeten door een neparbeider die voortdurend oubollige grapjes over boybands van de autocue opdist, en met een soortement van playlist die symbolisch mag heten voor de eeuwige wansmaak van de Britse Pop Pers. Niet zeuren dat we dat in Nederland ook op de buis willen, want dat willen we niet. Ja, ik hoor u wel. 'Jools Holland'. Eén ding over Jools Holland. De man is nog altijd even onoorspronkelijk als toen hij in een aflevering van The Young Ones met zijn feestband een hemeltergende cover van Dylans 'Subterranean Homesick Blues' ten beste gaf. Zijn programma, dat na sluitingstijd op de BBC te zien is, is niet meer dan een muzikale fruitmand voor gepensioneerde NME-lezers. En dit alles zou nog draaglijk zijn als iemand eens die piano van Jools aan barrels beukte. Heb je eindelijk BB King in de studio, ga je er met je vette vingers doorheen zitten prutten. Voor wij hier in Nederland ten onder gaan aan een programma als De Vrienden Van Amstel Roepen Ahoy Vanuit Paradiso moeten we ingrijpen. Het programma Idols zette mij op het spoor. Niet dat ik er een aflevering van gezien heb, maar in mijn straat bleken alle ramen de afgelopen week geblindeerd met posters van een waterhoofd met Jaques D'Ancona bril, en nadat een buurvrouw mij had bijgepraat ging er bij mij een lichtje op. Een nieuw programma bij de omroep die prat gaat op gore lef. 'Beuken Doe Je Zo!' Mét Bridget natuurlijk. Dé formule om de zaken recht te zetten. Men selecteert de meest ongewassen muzikanten die in onze moderne achterstandswijken te vinden zijn. De gitaristen mogen niet meer dan drie akkoorden kennen. De drummers beheersen enkel de vierkwartsmaat. De bassisten zijn meisjes met okselhaar. En de zangers dienen sinds hun twaalfde een dieet van Zware Van Nelle en Jack Daniel's te volgen. De situatie thuis wordt uitgebreid gescand. Carportbezitters vallen af. Eén dansplaatje is dodelijk. SMS-ers worden geweerd. Jackass fans genegeerd. Tijdens de tien weken durende competitie mogen de deelnemers zich niet wassen. Jongens en meisjes overnachten in groepsverband in een busje zonder bedden. De vakjury - bestaande uit Wally Tax, Peter Pan Speedrock en Gordon - controleert op verboden zaken. Inlegkruisje in de broek? Wegwezen. Talkpoeder tussen de tenen? Wieberen. Een stemapparaatje voor de gitaar? Verplicht een nummertje maken met Ellen Ten Damme. De eerste schifting gebeurt door het coveren van 'Junkyard' van The Birthday Party. De zanger dient dit te doen met een abces in de mond. De gitarist wordt aan de dunne gebracht en mag enkel een tampon gebruiken om de boel te stoppen. De bassiste krijgt schaamluis maar mag niet krabben. De drummer moet gewoon maat houden. Bridget vraagt de deelnemers naar hun dromen en pretenties. Een welgemeend 'Mwoa' is gunstig. Een peinzende blik fataal. Een snelle babbel met opgeruimde glimlach een fout van de redactie die over de eerste selectie ging. De kwis - 'Wat is een Edison? Wie is Brainpower? Met z'n hoevelen zijn de Warner Brothers?' - wordt gewonnen door de kanditaat die het vaakst de schouders ophaalt. Na tien weken keiharde competitie hebben we een winnaar die een jaar lang in de kleine zaaltjes van de vaderlandse clubs mag spelen. Gillende meisjes in het mediapark? No way, ouderwetse groupies met een heroineprobleem. Platencontract? Een harde sjanker kun je krijgen. Voor je het weet heb je verse probleemjeugd gecreëerd. Misschien dat de coördinator van Net 3 zich dan zowaar gedwongen ziet programmamakers te verzoeken eens na te denken over een uurtje televisie dat zich bezighoudt met een doelgroep-gebonden fenomeen: popmuziek.