MacGowan en een pint of Murphys

Shane MacGowan doet twee optredens in Nederland

Shane MacGowan van The Pogues. Beroemd en berucht. Het eerste wegens zijn aanstekelijke muziek en memorabele optredens. Het laatste eveneens om zijn memorabele optredens, maar dan in negatieve zin. Zoals het optreden op Pinkpop 1995, toen hij zwaar onder invloed naast zijn microfoon neerstortte. Maar Shane is er weer, en hij schijnt zijn leven te hebben gebeterd. Karen van 013 (waar het concert €25 kost, maar dan zonder pint): “Het was met boeken ook even twijfelachtig; zou het wel goed worden, gaat het wel door? Maar de reünieshows met de Pogues vorig jaar in Engeland en Ierland gaven ook geen problemen. En die prijs… Het is wel een legendarische persoon, maar de goede man doet het wel een beetje voor het geld natuurlijk.” Menno Visser, popjournalist, vermoedt dat er ook een beetje wordt ingespeeld op de mogelijkheid dat hij niet lang meer zal leven. Bovendien verscheen er vorig jaar ook een semi-autobiografie van MacGowan. Menno: “En zo’n autocue voor zijn teksten kost natuurlijk ook wel wat… Maar de meeste mensen die hem van vroeger kennen verdienen inmiddels genoeg om dit bedrag te kunnen betalen. En zijn shows schijnen wel weer goed te zijn.” Gijsbert Kamer, popjournalist en groot MacGowan-fan, kan zich -ondanks het feit dat hij The Popes minder goed vindt dan The Pogues- om de prijs niet zo druk maken. “Het is maar anderhalf keer zo duur als K-otic, en dat moesten kleine kinderen opbrengen.” Bovendien is en blijft de man volgens Kamer nu eenmaal uniek, en dat kost geld. Kamer: “Hij hoeft maar twee seconden iets te doen, en het is al goed. Die ene toon, die ene beweging. Dat gevoel van ontroering. Dat is me meer waard dan drie uur Muse.” Vanavond zendt de NPS in Het Uur van de Wolf (Ned 3, 20.30) een documentaire uit over Shane MacGowan onder de titel: Het zwarte schaap uit de popmuziek.