Maak kennis met de muzen van Nederland

Songtekst

Herman van Veen - Anne

‘Mijn vader zingt natuurlijk vrij uniek en karakteristiek. Zoals hij “Anne” zingt is erg herkenbaar, en dat wordt tamelijk vaak nagedaan. Op het schoolplein riepen mensen vroeger op de Herman van Veen-manier “Annuh” naar me. Ja, ik ben daar vroeger wel mee geplaagd. Maar iedereen doet het, ook mijn broer en andere familie raakten weleens in de verleiding om die er soms in te gooien.'

Zodra mensen doorhebben dat ik Anne ben, dan gaat het er vrijwel direct over. “Hoi, ik ben Anne van Veen.” “Oh, de dochter van Herman, van dat liedje? Oh oh oh!” Eigenlijk vind ik dat wel leuk. Nu kan ik incalculeren wanneer die opmerking komt, mooi dat dat nummer dat losmaakt. Ik heb een keer een staafdiagram gezien van die tijd na 1986, je ziet daar echt een piek van mensen die Anne genoemd werden. Zo was ik in de beginjaren van mijn middelbare-schooltijd volgens mij de enige Anne, drie jaar later kwam er een stroom van Anne’s achter me aan.'

‘Toen ik ouder werd, ging ik beter inzien wat dat nummer voor betekenis had, dat er echt een nummer over mij geschreven was. Ik voelde dat mijn vader mij in het nummer voorbereidde op het leven. De boodschap heb ik best serieus genomen, het zorgde dat ik alert was in mijn jeugd. Ik voelde me soms het liedje, en vereenzelvigde mezelf met de inhoud. Zo kreeg ik een brommer op mijn zestiende en dacht ik: “Kijk! Dat heb ik in ieder geval waargemaakt!” Maar ik dacht ook: “Ik hou helemaal niet van een bromtol, en die heb ik ook nooit gekregen.” Oh, en deze meneer, mijn vader, verzint natuurlijk ook van alles. Hij beeldde zich in wat ik allemaal kon gaan meemaken.'

© Bart Grietens

Songtekst

© Linde van Schuppen

‘Ik deed bij Otto soms de merchandise. Daar hadden we wel wat spanningen over, want ik dacht: “Hey ik ben toch mijn eigen vrouw? Moet ik hier nu de spulletjes van mijn vriendje gaan verkopen? Ik heb toch een eigen carrière?” Toen kwam dat nummer uit, en vroeger mensen ernaar wanneer ik dat stond te verkopen. Ze wilden zelfs handtekeningen. Superleuk, maar ook een beetje ongemakkelijk. Dan zag ik Lucky kijken: “Hé, wat zijn die mensen aan het doen met Linde?” 

‘Ik voel wel een bepaalde druk als mensen naar Lucky toekomen en vertellen dat ze hun kind door het liedje ook Linde hebben genoemd. Lucky stelt die dan soms aan mij voor. Ergens ben ik dan bang dat ik die mensen teleurstel door iets verkeerd te doen. Zij hebben natuurlijk een eigen beeld van wie Linde is. Stel, je vernoemd je kind naar een nummer, je ontmoet diegene, en die blijkt een enorme zak te zijn? Oh ja, er is trouwens ook een veulen naar het nummer vernoemd.’

‘Vroeger werkte ik een tijdje met allemaal oudere kale mannen, en tijdens de lunch had iemand dat nummer ontdekt en aangezet. Zodra Lucky over mijn billen begon te zingen dacht ik: ‘Ohhh neeee!’ Dat is echt een paar keer gebeurd. Nu werk ik op de universiteit en daar kregen collega’s en studenten het op een gegeven moment ook door. Het kan ook heel leuk zijn, dat stijve collega’s in een keer helemaal ontdooien. Dan zeggen ze: “Oh, jij bent Linde, de vriendin van Lucky! Ik ben fan!” Ik heb ook professionele mailtjes gehad met “Beste Linde Met een E, hier is de factuur!” Tja.

“Trouwens, het liedje is niet volledig waar, hè? Het is niet dat ik niet geïnteresseerd ben in muziek. Soms ben ik er wel bang voor dat mensen dat denken. Hij zingt namelijk in het liedje: “Elly & Rikkert, Ronnie Flex / maar het interesseerde haar geen reet en dus begon ik over seks.” Nu wil ik wel tegen Elly & Rikkert zeggen dat het me heus wel interesseert.’

Songtekst

© Coco en Pepijn