Loose Ends 2019: vreugdevolle viering van de Nederlandse bandscene

Kukel achterover in de moshpit bij Iguana Death Cult, en je brandt je arm aan de sigaret van een Sports Team-bandlid (de blaar zit er nog). Ga vooraan staan springen bij Personal Trainer en je hobbelt zo ook Pip Blom tegen het lijf. Neem een kijkje bij de vlammende nieuwe act Real Farmer, en je herkent de muzikanten uit tenminste drie andere bands.

Op deze tropische zondag trekt het deze eerste editie van Loose Ends – uit de koker van Friendly Fire en de Casbah-crew van Best Kept Secret – bijna 3000 man naar de NDSM Werf. Het festival geeft een mooie dwarsdoorsnede van hedendaagse internationale noiseslackindiegaragewhateverrock met als grote trekkers Metz, Fontaines D.C. en Sleaford Mods, maar meer nog voelt de dag als een viering van de superhechte Nederlandse bandscene. Als jij niet in een band (of drie) speelt, speelt je vriendin er wel in een. Of je vader. Of je dochter. Of allemaal tegelijk. Kijk maar eens rond. Goeie kans dat je non-stop artiesten herkent, maar ze effe moeilijk kunt plaatsen als ze NIET op het podium staan.

Staan ze wel op het podium? Dan moet je toch ook effe graven. Neem de supergroep die al om 1 uur ’s middags op het kleinste podiumpje speelt. Personal Trainer is de nieuwe groep van Willem Smit (ja, die herken je nog wel van Canshaker Pi), met tien meisjes en jongens op het podium. Tender Blom, broertje van Pip en een geweldige gitarist, die pik je er ook zo uit. Dan klimt er nog een vrolijke malloot van Steve French in een paal om tamboerijn te spelen. Maar wie is de rest? Een stel leden van The Klittens, kennelijk, eentje van Teddy’s Hit, en dan vergeten we er vast nog een paar. Het ziet er in ieder geval extreem gezellig uit, als een huisfeestje waar iedereen een gitaar, shaker, kazoo of koebel pakt om mee te spelen met die aanstekelijke groovy indierocksongs (het fraaie openingsnummer ‘The Lazer’ doet ontzettend aan Primal Scream denken). En dan staan er voor de stage nóg eens tien vrienden die best mee hadden willen spelen, maar er niet bij passen. Willem zelf doet malle dansjes, staat met sambaballen te schudden en brult door een megafoon om iedereen nog eens extra op te jutten. Heel erg leuk.

© Tom Roelofs/Loose Ends

Inmiddels begint het kwik gelukkig weer wat te dalen. Het was de hele dag zo ontzettend heet dat je na drie rondjes in de moshpit een halve liter kraanwater naar binnen moet klokken, niet non-stop kunt blijven springen en na een broodje vegetarische shoarma (dikke aanrader, trouwens) eventjes op het grasveldje moet neervlijen om weer op te laden. Bij vrijwel elke show ontbrandt er wel een vuurtje, maar zelden springt die vonk over op het hele publiek.

Bij de Ierse belofte Fontaines D.C. (D.C. staat voor Dublin City) is dat wel anders. Ze waren een van de heetste namen van Eurosonic afgelopen januari, tourden met Shame en IDLES en brachten onlangs hun eigen debuutalbum uit. Het lijkt dan ook wel alsof iedereen de band wil zien, en iedereen er nog effe vol voor wil gaan. En dat gebeurt ook: de hele tent staat te kolken in de ondergaande zon, anthems ‘Boys In The Better Land’ en ‘Big’ worden uit volle borst meegebruld en de neurotische frontman Grian Chatten lijkt zowaar onder de indruk van het schouwspel dat zich voor zijn neus voltrekt. Het is onbegrijpelijk dat ze tussen de nummers zulke lange stiltes laten vallen en af en toe de vaart uit de show halen, maar dat ben je zo weer vergeten door het allermooiste gezicht van de dag: een crowdsurfende jongen die euforisch over de hoofden wordt gedragen terwijl hij de beide armen in de lucht gooit en refrein na refrein meeschreeuwt. Het ziet eruit alsof hij zich helemaal laat gaan en zijn oogjes zijn een beetje nat, overmand door zo’n bevrijdend moment.

Helaas ontbreekt dat moment bij de afsluiter van het festival: het elektronische punkduo Sleaford Mods. De enige act op het podium die geen bas, gitaar of drums heeft. Slechts die eeuwige laptop op een drietal kratjes, waar Andrew Feam elk liedje weer op play drukt om vervolgens nog eens een flinke slok te nemen. Zanger Jason Williamson spuwt zijn gal (‘fuck off you pretentious cock!’), maar het mist toch de impact van de vreugdevolle rock ’n roll van de rest van de dag. Had hier een band als IDLES neergezet, en de boel was compleet ontploft.

Nu druppelt de NDSM Werf alweer langzaam leeg, voldaan van een dag lang spannende gitaarmuziek. Met suizende oren, blauwe plekken en een enkele tand door de lip. Kijk naar de Vans die gisteren nog gloednieuw waren, en ze zijn helemaal stoffig en ranzig. Loose Ends mag op herhaling. En nog even over die hechte Nederlandse bandscene: wedden dat we dan volgend jaar allerlei kruisbestuivingen en nieuwe samenwerkingen zien waar vandaag het zaadje voor is geplant? En dat er over twee jaar acts op het festival spelen van meisjes en jongens die vandaag hebben besloten om gitaar te leren spelen en samen een band te beginnen?

Interviews