Liesbeth Esselink: “Nieuwe Solex klinkt iets meer als een bandje”

The Laughing Stock Of Indie Rock knipoog naar Amerikaans fenomeen

Solex staat aan de vooravond van de release van The Laughing Stock Of Indie Rock, een plaat die volgens Liesbeth Esselink minder elektronisch en meer als een bandje klinkt dan de voorgangers. Wel gebruikt ze nog talloze loops en samples, waaronder die van de Australische zanger Stuart Brown. De titel The Laughing Stock Of Indie Rock is een knipoog naar een ‘belachelijk’ fenomeen uit Amerika. “Daar zeggen mensen dat ze van indierock houden. Alsof het een genre is, terwijl het staat voor independent rock. Muziek die dus niet bij een major platenmaatschappij verschijnt. Het is toch raar dat je muzikale smaak wordt bepaald door het feit of een band wel of niet bij een major is getekend”, aldus Esselink. In veel nummers is de Australische zanger Stuart Brown te horen. Zijn unieke zware stemgeluid is Esselink min of meer in de schoot geworpen. “Hij kende mijn muziek van een sampler-cd. De stijl vond hij zo goed bij zijn muziek passen, dat hij mij zijn laatste werk opstuurde: een cover cd van The White Album. Waanzinnig goed. Hij gebruikt allemaal loopjes en samples, bij vlagen klinkt het net zo verrot als mijn platen. Ik heb hem toen gevraagd mij een cd te sturen met alleen de vocalen van zijn The White Album. Dat heb ik compleet verknipt gebruikt.” Esselink is blij dat sommige mensen The Laughing Stock Of Indie Rock toegankelijker vinden dan voorgaand materiaal. “Het klinkt ook iets meer als een bandje. Vroeger kregen de gitarist en drummer pas een nummer te horen als het bijna af was. Nu heb ik ze daar in een eerder stadium bij betrokken. Er zitten nu echte opnames tussen, geen drums van een cd’tje afgeplukt. Er staan minder samples op, misschien klinkt het daardoor toegankelijker.” Live zal Solex tijdens de komende tournee – 26 Amerikaanse data in 30 dagen – als duo optreden. Voorheen speelde Esselink met een drummer en een gitarist. “Nu ga ik toeren met Caesar-drummer Marit de Loos. Solex zal daardoor live elektronischer klinken dan eerst, terwijl het juist de minst elektronische plaat is geworden. Ik vind het wel leuk om weer met iemand anders te spelen, je moet wennen aan elkaars geluid. Het is verfrissend en inspirerend.” Luister naar het hele gesprek dat Sander Kerkhof had met Liesbeth Esselink.