Julia Jacklin: 'Ik wil me gewoon thuis voelen’

Een vriendelijke barman, warme mensen, schattige lampjes overal, de geur van schraal bier en een band die tussen het publiek staat: welkom in een bruine kroeg. Maar niet zomaar een. We hebben het over The Gem in Melbourne, Australië. De kans dat je daar ooit van hebt gehoord is, zeg maar, nul. Toch is het precies die kroeg die de titel geeft aan het nieuwe album van de Australische singer-songwriter Julia Jacklin. Sterker nog: ze nam het album er ook op.

‘Een tijdje geleden speelde ik samen met een vriendin van me, Faye Webster, een nummer van mijn album Crushing in een studio boven The Gem. Daarvoor wist ik niet eens dat er een studio zat. Toen ik een plek zocht om The Gem op te nemen, moest ik daar meteen aan terugdenken. Eerst dacht ik nog dat ik het album zou opnemen in een grote, fancy studio in Amerika of Engeland. In dit vak voelt het soms alsof je steeds moet blijven opschalen naar iets groters of beters. Maar deze keer dacht ik juist: ik wil me gewoon thuis en op mijn gemak voelen.’

Toen Julia tien jaar geleden, na het uitbrengen van haar debuutalbum, van Sydney naar Melbourne verhuisde, werd The Gem al snel haar vaste plek. ‘Ik kende niet veel mensen in de stad, dus ik ging daar vaak alleen heen om nieuwe mensen te ontmoeten. Het is een hele intieme plek en het podium is gewoon op de vloer. Als je naar een band kijkt, voelt het bijna alsof je er zelf onderdeel van bent.’ Na het succes van Crushing en PRE PLEASURE is The Gem haar vierde album: een prachtige collectie indiefolknummers over liefde, identiteit en je thuis voelen. ‘Ik wilde mijn relatie met mijn vrienden en met Melbourne versterken, dus nam ik het op met sommige van mijn beste vrienden op een vertrouwde plek. Het voelde als een proces van naar binnen keren, weg van de drukke muziekindustrie.’

The Gem

En toen stond ze zelf op het ‘podium’ van haar favoriete pub. Want waar kan je nieuwe nummers beter uitproberen dan in de bruine kroeg waar je je thuis voelt? ‘We speelden daar twee try-out shows. Tijdens de eerste was het nog best rustig en waren mensen een beetje verward. Maar daarna had het zich rondverteld en stond het ineens vol. Oké, ik speel “Pressure to Party” wel, dacht ik toen’, lacht Julia. ‘Het is heel fijn om nieuwe nummers live uit te proberen. Ik vraag me dan altijd af: hoe voel ik me als ik dit speel? Past het in mijn vocale range? Voelt het goed in mijn hart en geloof ik wat ik zing?’

Dat laatste bleek nog niet zo vanzelfsprekend. Het opnameproces van The Gem duurde een stuk langer dan gepland. ‘We hadden alles al gemixt en gemasterd, zelfs een luisterparty gehouden. Twee dagen later dacht ik: dit is nog niet af. Toen ik de opnames terughoorde, hoorde ik dat ik mezelf inhield en keuzes maakte waarvan ik dacht dat anderen ze misschien leuk zouden vinden. Dat werkt nooit. Pas toen ik eerlijk was tegenover mezelf en de tijd nam die nodig was, viel alles op zijn plek.’

© James J. Robinson

Dat stemmetje in haar hoofd kent ze maar al te goed. ‘Ik ken geen artiest die niet worstelt met de verwachtingen van anderen. Het gekke is: er is een versie van mij als persoon, en een versie van mij als artiest. En omdat Julia Jacklin gewoon mijn echte naam is, lopen die twee nogal door elkaar. Ik heb vaak een stem in mijn hoofd die zegt wat ik zou moeten doen of wat anderen van me verwachten. Toen ik besloot opnieuw naar de opnames te kijken, was dat stemmetje ineens weg. Ik maakte het gewoon voor mezelf. Dat stemmetje hebben we uiteindelijk allemaal. Je moet bijna een sociopaat zijn om daar níét over na te denken’, lacht ze.

Brand New

Na de release van haar laatste album liep Julia's contract bij haar platenlabel af. ‘Ik stond verder van de muziekindustrie af dan in lange tijd. Psychologisch voelde dat heel bevrijdend, een beetje zoals toen ik net begon met muziek maken. Je bent aan niemand verantwoording schuldig. Dat is heel leuk, maar ook heel eng.’

Op openingsnummer ‘Brand New’ zingt ze tussen kalme gitaarakkoorden: ‘I’m free now, let me be brand new.’ Is dit een nieuwe versie van Julia Jacklin? ‘Ik cringe altijd een beetje als artiesten zeggen: dit album is het meest “ik”. Zo werkt het gewoon niet, je bent altijd in verandering. Op “Brand New”, maar ook op “God Sometimes”, doe ik eigenlijk alsof ik al veranderd ben. Ik probeer mezelf moed in te praten, zodat ik ook echt durf te veranderen. Inmiddels snap ik dat je constant verandert, maar tegelijkertijd ook altijd een beetje hetzelfde blijft. En daar heb je eigenlijk helemaal geen controle over.’

Hoe voelt vrijheid eigenlijk?

Ook het verlangen naar vrijheid loopt als een rode draad door The Gem. Op het sobere ‘Angel Vision’ zingt Julia: ‘How to feel free, with someone watching over me.’ Julia: ‘Toen ik jonger was, dacht ik dat vrijheid betekende dat je alleen was, los van iedereen. Nu denk ik juist het tegenovergestelde. Ik voel me het meest vrij bij de mensen die van me houden. Vroeger had ik mensen om me heen bij wie ik altijd mijn best moest doen om erbij te horen. Dat was ontzettend vermoeiend. Dan dacht ik: ik moet effe alleen zijn om mijn sociale batterij op te laden, zodat ik daarna weer leuk genoeg ben. Maar sommige mensen gaan je gewoon nooit begrijpen. Bij de mensen die echt om je geven, maakt het niet uit wat je zegt of doet.’

‘Het is een slechte combinatie als je in je persoonlijke leven niet genoeg liefde voelt, maar die wel krijgt van duizenden fans die je eigenlijk helemaal niet kennen. Dat is iets heel anders dan de mensen die je moeder kennen, of je naar het ziekenhuis brengen als er iets gebeurt. Nu mijn relaties met de mensen om me heen gezonder zijn, kan ik ook gezonder omgaan met de mensen die mijn muziek luisteren. Want uiteindelijk is het helemaal geen normale ervaring om een podium op te lopen en mensen keihard voor je te horen schreeuwen.’

Julia Jacklin geeft op 26 februari 2027 een optreden in Paradiso, Amsterdam.