In oktober stond de naam van Jawnino ineens op het affiche van Left of the Dial. Deze mysterieuze Londense hiphopartiest was hier nogal een vreemde eend in de bijt. Wat hij maakt is namelijk bepaald geen hype-rap, en ook was er geen gitaar in de buurt. In plaats daarvan levert hij laconieke flows op experimentele elektronische producties. Over het algemeen lekker op z'n Brits: jungle-en grimebeats met vette samples. Maar hier en daar ineens een drill-uitschieter (maar dan wel met strijkinstrumenten?) en wazige Yung Lean-achtige producties. Ongrijpbaar is Jawnino altijd. Maar waar de beats soms versnellen, doet de rapper dat nooit. Hij blijft continu smooth en nonchalant. Het is in principe opvallend om een artiest als MIKE op een UK-hiphopplaat met jungle- en grime-invloeden te zien, maar zijn onverschillige flows zijn met Jawnino een perfecte match. Opvallend: aan de ene kant is 40 compleet ingebed in UK-cultuur (constant slimme shoutouts en verwijzingen naar collega’s als Central Cee, Lancey Foux en grime-pionier P Money), maar op compleet eigen manier weet Jawnino dit te mixen met wereldwijde muziekinvloeden. Heel tof. En dit is nog maar zijn debuutmixtape, vanaf hier kan het alle kanten op.
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'spotify'-embed.
cookie-instellingen aanpassen