Friko - Where we’ve been, Where we go from here

Dit duo uit Chicago, bestaande uit Niko Kapetan en Bailey Minzberger, weet zelf ook niet goed hoe ze hun muziek moeten categoriseren. ‘Bij onze liveshows springt iedereen het ene liedje op en neer, om bij het volgende liedje te huilen in een hoekje’. Begrijpelijk, als je liedjes als ‘Crimson to Crome’, dat klinkt als een punky Arcade Fire, en de shoegaze-banger ‘Chemical’ afwisselt met de gevoelige pianoballade ‘For Ella’. Dat laatste liedje is een soort slaapkamerfolk, met de toevoeging van huilende strijkinstrumenten. Naast een voorliefde voor kneiterharde punk, delen de boezemvrienden-turned-bandgenoten namelijk ook een voorliefde voor Chopin. Het leidt tot een super ambitieus debuutalbum met luide highs en zeer gevoelige en zachte lows. Al hebben bij Friko zelfs de gitaar-heavy liedjes een gevoelig karakter. Neem ‘Get Numb To It!’. Kapetan schreeuwt over een burnout: ‘It doesn’t get better / It just gets twice as bad because you let it / So you better get numb to it’. Het liedje begint al luid, en blijft bouwen naar een nog grotere (en indrukwekkende) climax. Deze band deed vier jaar ervaring op in de lokale indiescene van Chicago, maar dan nog: een debuutalbum zo avontuurlijk als dit, da's knap.