Dr. Peacock: ‘Nederland mag trots zijn op de hardcorescene’
Frenchcore-producer krijgt glansrol in de documentaire HARD

Ook in de hardcorescene is hij een vreemde eend in de bijt: Dr. Peacock, een producer die zijn frenchcore regelmatig live vertolkt met orkestrale arrangementen, met een violist, pianist en operazangeres. Hij stond al op de grootste podia, van Thunderdome tot Defqon. 1, van Qlimax tot Dominator. Dit is zijn DJ Shortlist.
Stefan Dekker alias Dr. Peacock krijgt een glansrol in de vierde aflevering van HARD, de nieuwe documentaire waarin dance-historicus Arne van Terphoven eens flink het licht schijnt op de (onbegrepen en onderbelichte) hardcore en hardstyle. Peacock: ‘Men zei altijd: hardcore, dat zijn nineties gabbers, pillenslikkers en racisten. En dan dacht ik: houd dán je bek maar over onze scene. Maar de laatste jaren denk ik: hardcore is zo vet, mooi en groot, dat het zo onderkend wordt door de media is belachelijk. Lowlands krijgt dagenlang televisietijd, en Defqon. 1 wordt nauwelijks besproken. Dat is toch superkrom?’
‘Ik vind het supervet dat die documentaire er nu is, die de echte verhalen vertelt en de mooie kanten van de scene belicht. Het is kneiterhard, ik snap het als het je muziek niet is. Maar Nederland mag trots zijn op de hardcorescene: het is wereldwijd groot geworden. Vet, dat we dat als klein land hebben veroorzaakt.’
Tegelijkertijd is zijn muziek niet bepaald het stereotype hardcore waar veel mensen aan moeten denken. ‘Wat ik doe is heel melodieus, met geschoolde muzikanten, veel serieuzer. Angerfist bijvoorbeeld, die is veel harder, agressiever en duisterder. Terwijl ik zie dat ouders hun kinderen filmen, terwijl ze dansen op mijn muziek. Dat zie ik nu ook een beetje als mijn taak: laat mij maar degene zijn die ambassadeurtje speelt en uit die hokjes breekt. Ik wil mensen graag laten zien hoe mooi deze scene is.’
Dr. Peacock & Anamorphic – ‘Trip To Kyoto’
‘Dit was zo’n dik moment op Defqon. 1. Sowieso heel vet dat ik met mijn frenchcore-act op de mainstage mocht staan, daar staat eigenlijk alleen maar hardstyle. Supermooi, een track met een operazangeres erbij, dat raakt bij mijzelf ook een diepere snaar. En er zijn live ook allemaal dansers bij. Dit nummer is een soort break op driekwart van de set: eventjes op adem komen. Ondertussen gebeurt er van alles op stage om naar te kijken. En dan hoor je een keiharde drop met enkel een kick, en gaat iedereen helemaal lijp. Hoe dat voor mij voelt? Dit is het beste gevoel ooit!’
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'youtube'-embed.

De inspiratie: 3 Steps Ahead
‘Ik kies iemand die al 23 jaar overleden zit, maar ook een paar keer in die docu voor bij komt. Als kind heeft hij me geïnspireerd, toen ik negen was zag ik hem op TMF Hakkeeh. Hij was letterlijk three steps ahead: hele snelle melodieën met meerdere synthesizers, een live-act met fakkels en pakken die zijn vrouw maakte, zo anders dan andere dj’s. Snel, melodieus, een tikkeltje vrolijker ook dan andere hardcore. Een voorbeeld voor mij om te beginnen: nog steeds maak ik snelle muziek met arpeggiators. Bij hem ook niet alleen skeletten, dood en verderf, zijn boodschap was broederschap en unity, gabbers unite en make love, not war. Dat probeer ik ook uit te dragen met mijn muziek, naast een stukje spiritualiteit.’
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'youtube'-embed.

De club: Fabrik Madrid en 013
‘Qua binnenclub, een echte clubby club, zou ik zeggen: Fabrik in Madrid. Fucking vette club, daar wordt mijn muziek omarmd en kan ik ook concerten doen als ik wil. Het gaat daar zo los. Ze doen er vooral techno, maar af en toe boeken ze een hardcore-evenement en dan is het altijd uitverkocht. Er komen dedicated fans uit heel Spanje naartoe.
En voor een show met muzikanten: 013 in Tilburg. Daar ben ik begonnen met Peacock in concert, mijn eerste eigen soloshow was daar. Het is lekker klein en daarom heel knus. Althans, klein voor mij dan, haha. Je staat bijna op dezelfde hoogte met het publiek, daardoor kun je ze echt voelen. Bij 013 voel je de energie.’